Δεκατέσσερα χρόνια πριν ο Τζουζέπε Τορνατόρε γυρίσει την εμβληματική ταινία «Σινεμά ο Παράδεισος», ο Σπύρος Ζαγάρης ξεκινούσε να στήσει τον δικό του παράδεισο στον Μαραθώνα.
Είμαστε στο 1974, η χώρα έχει μόλις βγει από τη μαύρη επταετία της Χούντας και στην Παραλία Μαραθώνα υπάρχει μια χωμάτινη πλατεία και κάποιες σκόρπιες ψαροταβέρνες που περιμένουν καρτερικά τους παραθεριστές του καλοκαιριού.
Ο τότε 21χρονος ιδιοκτήτης και μετέπειτα δήμαρχος Μαραθώνα, κάνει μια επένδυση ζωής, λιγότερο ως επιχειρηματίας και περισσότερο ως ονειροπόλος που έχει βάλει στόχο να αναμορφώσει το μέρος και να του δώσει πνοή.
Ο κινηματογράφος «Τύμβος» ξεκινά να λειτουργεί το 1974 και αποτελεί με το «καλημέρα» σημείο αναφοράς για την περιοχή μια και είναι ο μοναδικός, αφού ο χειμερινός με το όνομα «Χρυσάνθη» έχει πάψει να λειτουργεί. Τα πρώτα χρόνια δεν είναι εύκολα, καθώς δεκάδες σινεμά σε όλη τη χώρα κλείνουν, απόρροια μιας μεγάλης κρίσης που πέρασε εκείνη την περίοδο ο χώρος.
Ο «Τύμβος» όχι μόνο μένει ζωντανός, αλλά αφήνει σημαντικό αποτύπωμα και ακούγεται και πολύ πιο μακριά από τον Μαραθώνα για τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί. Το 1980 έχει το θάρρος να προβάλει τον «Άνθρωπο με το Γαρύφαλλο», γιατί «ανεξάρτητα από τις πολιτικές πεποιθήσεις του καθενός, όλοι θα πρέπει να μάθουν ποιος ήταν ο Μπελογιάννης» κι ας έχουν μαζευτεί στην παραλία εκατοντάδες άτομα για να διαμαρτυρηθούν.
Η επιχείρηση που ξεκίνησε με μηχανή από κάρβουνο, τον οκτάχρονο Νικόλα να σκαρφαλώνει σε καφάσια για να την προσέχει, τα άλλα τρία παιδιά της οικογένειας να μεγαλώνουν αναλαμβάνοντας διάφορες υποχρεώσεις και τη μητέρα, Κωνσταντίνα Ζαγάρη να βρίσκεται κάθε βράδυ στο ταμείο, αλλάζει status το 2000.
Η Village Roadshow έχει ανοίξει τις αίθουσες στο Μαρούσι και προτείνει συνεργασία επιλεκτικά σε δύο θερινά σινεμά. Το ένα βρίσκεται στο Πόρτο Ράφτη και το δεύτερο είναι ο «Τύμβος».
Ο κινηματογράφος μετακομίζει ένα τετράγωνο πιο μακριά, γίνεται πολυσινεμά με δύο αίθουσες χωρητικότητας 550 θεατών έκαστη και αποκτά μοντέρνα μορφή, διατηρώντας όμως το παραδοσιακό του προφίλ και τις μυρωδιές από νυχτολούλουδο και γιασεμί.
Είναι η εποχή των ταινιών πρώτης προβολής, του υπερσύγχρονου κυλικείου και των sold out… Το «Κύριος και κυρία Σμιθ» κόβει πάνω από 900 εισιτήρια σε δύο προβολές και κόσμος έρχεται με καρεκλάκια από το σπίτι για να το δει, ενώ το 2004 η «Τροία» προβάλλεται συνέχεια επί δύο σερί μήνες για να μπορέσουν να τη δουν όλοι.
Το τέλος εποχής της συνεργασίας με τα Village έφερε μια άλλη συμφωνία με τα Ster Cinemas το 2014, η οποία έληξε σχετικά γρήγορα.
Όσα χρόνια κι αν πέρασαν και παρά τις αλλαγές, ο Cool Tymvos διατήρησε αναλλοίωτο τον χαρακτήρα του. Εξελίχθηκε, εκμοντερνίστηκε, έγινε πιο ελκυστικός, αλλά παρέμεινε ο παραδοσιακός θερινός κινηματογράφος των παιδικών μας αναμνήσεων.
Κυρίως, γιατί πέρα από τις αμφιθεατρικές του αίθουσες, τις φιγούρες του Έλβις και των Blues Brothers που σε περιμένουν στην είσοδο και τον επιβλητικό σχεδιασμό του, πέρα από το γεγονός ότι πουλά από το 2000 το ίδιο εισιτήριο απορροφώντας όλες τις ανατιμήσεις, παραμένει από την πρώτη προβολή μέχρι και σήμερα μια οικογενειακή επιχείρηση που στηρίζεται στην προσωπική επαφή με τους πελάτες.
Ο Νίκος Ζαγάρης, ο τότε 8χρονος που σκαρφάλωνε στα καφάσια να ελέγξει ότι όλα είναι καλά με το κάρβουνο, επέλεξε να συνεχίσει την οικογενειακή επιχείρηση, αν και σπούδασε Φυσικός στο Πανεπιστήμιο του Μπρίστολ. Έχει αναλάβει τη διεύθυνση του κινηματογράφου και ετοιμάζεται να αφήσει πολύ σύντομα το δικό του στίγμα…
