Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει πόσοι από τους σχεδόν 54.000 οπαδούς της Λίβερπουλ πήγαν στις 7 Μαΐου στο Άνφιλντ, ελπίζοντας ότι η ομάδα τους είχε έστω και λίγες πιθανότητες να επιστρέψει από το 3-0 του πρώτου αγώνα έχοντας ως αντίπαλο τη φορμαρισμένη Μπαρτσελόνα του Λιονέλ Μέσι, μία από τις κορυφαίες, ποιοτικότερες και πιο μπαρουτοκαπνισμένες ομάδες της τελευταίας πενταετίας. Αυτό, όμως, που σίγουρα γνώριζε ακόμα και ο πλέον απαισιόδοξος, ήταν ότι η ομάδα του μεγάλου λιμανιού θα το πάλευε και παρέα με τον κόσμο της θα έδινε ρέστα. Και όπου την έβγαζε…

Λίγες φανέλες στην Ευρώπη είναι τόσο βαριές και λίγες έδρες τόσο κολασμένες για να πατήσουν τους «μπλαουγκράνα» και να τους «κλέψουν», έστω και για ένα βράδυ, το μότο που τους συνοδεύει «Mes que un club» (κάτι περισσότερο από ένα κλαμπ). Το θαύμα, όμως, έγινε και θα μνημονεύεται για δεκαετίες. Χωρίς τους δύο ποιοτικότερους παίκτες της (Φιρμίνιο, Σαλάχ) η Λίβερπουλ ισοπέδωσε τη Μπαρτσελόνα και με το 4-0 πήρε το εισιτήριο για τον τελικό του Champions League. Και να ήταν το πρώτο θαύμα που κάνει, θα ‘λεγες «εντάξει, συμβαίνει». Έλα όμως που δεν είναι…

Λίβερπουλ – Γουέστ Χαμ 3-3
(Τελικός Κυπέλλου Αγγλίας, 2006)

Μετά το Λιγκ Καπ του 2012, είναι ο αμέσως προηγούμενος τίτλος των «κόκκινων» και κατακτήθηκε με αίμα… Η Γουέστ Χαμ αιφνιδιάζει σε ένα κατάμεστο Μιλένιουμ, στο Κάρντιφ της Ουαλίας και στο 28′ βρίσκεται να προηγείται 2-0. Ένας… «δικός» μας, ο Τζιμπρίλ Σισέ, μειώνει στο 32′ και ο μεγάλος αρχηγός, Στίβεν Τζέραρντ, ισοφαρίζει στο 54′.

Από τη στιγμή που η Λίβερπουλ φέρνει το παιχνίδι στα ίσια, όλοι θεωρούν ότι θα το καθαρίσει… Κι όμως. Ο Κοντσέσκι τους διαψεύδει κάνοντας το 3-2 για την Γουέστ Χαμ στο 64′. Τα λεπτά κυλούν χωρίς η Λίβερπουλ να βρίσκει δίχτυα. Φτάνουμε στις καθυστερήσεις και οι φίλοι της Γουέστ Χαμ ονειρεύονται την κατάκτηση του 4ου Κυπέλλου στην ιστορία του συλλόγου και πρώτου μετά από 26 χρόνια. Αλλά ο Τζέραρντ δεν διανοείται να ηττηθεί. 3-3 στο 91′, παράταση, πέναλτι και κυπελλούχος η Λίβερπουλ. Περιμένατε κάτι διαφορετικό;

Λίβερπουλ – Ολυμπιακός 3-1
(Champions League, Φάση Ομίλων, Δεκέμβριος 2004)

Τελευταία αγωνιστική της φάσης των ομίλων. Ο Ολυμπιακός ταξιδεύει στην Αγγλία έχοντας μαζέψει ήδη 10 βαθμούς που 99 στις 100 περιπτώσεις είναι αρκετοί για μια ομάδα ώστε να προκριθεί στην επόμενη φάση. Η Λίβερπουλ χρειάζεται νίκη με διαφορά δύο τερμάτων για να περάσει αυτή, αφήνοντας εκτός τους «ερυθρόλευκους».

Σε ένα γήπεδο που συνήθως… γέρνει, ο Ολυμπιακός όχι μόνο μένει όρθιος, αλλά πηγαίνει στα αποδυτήρια προηγούμενος 1-0, χάρη σε απευθείας εκτέλεση φάουλ του Ριβάλντο. Η Λίβερπουλ χρειάζεται πλέον τρία γκολ. Το πρώτο το σημειώνει με το «καλημέρα» στο δεύτερο ημίχρονο (47′), το δεύτερο στο 81′ και η τραγωδία για τον Ολυμπιακό και θρίαμβος για την ίδια ολοκληρώνεται στο 86′. Δράστης πάλι ο αρχηγός, Στίβεν Τζέραρντ. Το εκπληκτικό είναι ότι αυτή η ανατροπή οδήγησε την αγγλική ομάδα στους «16» και κάποιους μήνες αργότερα στην ιστορικότερη ίσως ανατροπή στην ιστορία του ποδοσφαίρου.

Λίβερπουλ – Νιούκαστλ 4-3
(Premier League, Απρίλιος 1996)

Μπορεί να μην πρόκειται για κάποια τεράστια ανατροπή, αλλά πολλοί θεωρούν το συγκεκριμένο ως το κορυφαίο παιχνίδι στην ιστορία της Premier League. Ίσως επειδή εξαιτίας αυτής της ήττας, η Νιούκαστλ του τεράστιου Άλαν Σίρερ έχασε την ευκαιρία να κατακτήσει το πρωτάθλημα που τελικά κατέληξε στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.

Η Λίβερπουλ προηγείται με γκολ του Φάουλερ στο 2′, αλλά το ημίχρονο ολοκληρώνεται με τις «καρακάξες» να ανατρέπουν το σκορ και να παίρνουν προβάδισμα (2-1). Ο Φάουλερ ισοφαρίζει, ωστόσο ο Ασπρίγια ξαναδίνει προβάδισμα στους φιλοξενούμενους στο 57′.
Το παιχνίδι έχει φρενήρη ρυθμό και στο 68′ ο Κόλιμορ το φέρνει εκ νέου στα ίσια. Το 3-3 μένει μέχρι το 90′. Η Νιούκαστλ βολεύεται και με την ισοπαλία, αλλά… this is Anfield, 4-3 ο Κόλιμορ και η εικόνα του τότε προπονητή των ηττημένων, Κέβιν Κίγκαν, την ώρα που αποχωρεί από το γήπεδο, παραμένει ανεξίτηλη στη μνήμη πολλών ποδοσφαιρόφιλων.

Λίβερπουλ – Ντόρτμουντ
(Europa League, Απρίλιος 2016)

Ο Γιούργκεν Κλοπ έχει μόλις λίγους μήνες ως προπονητής της Λίβερπουλ και η μοίρα τον φέρνει αντιμέτωπο με την πρώην ομάδα του, τους παίκτες και τον κόσμο που τον λάτρεψε. Οι «κόκκινοι» παίρνουν πολύ καλό αποτέλεσμα στη Γερμανία, αλλά η Ντόρτμουντ βρίσκεται σε τρομερή κατάσταση και ποιοτικά είναι πολύ δυνατός αντίπαλος. Το αποδεικνύει στο Άνφιλντ όταν προηγείται με 2-0 και 3-1. Το ματς έχει φτάσει στο 66′, η Λίβερπουλ χρειάζεται τρία γκολ και κάθε κόντρα της Μπορούσια σπάει τις καρδιές των οπαδών.
Ο Κουτίνιο (67′) δίνει αφορμή για έναν χλιαρό πανηγυρισμό που ακολουθείται από έναν πολύ εντονότερο δέκα λεπτά αργότερα χάρη στον Σακό. Η Λίβερπουλ έχει πλέον 13 λεπτά και τις καθυστερήσεις και σιγά που θα άφηνε την ευκαιρία να πάει χαμένη με τη Ντόρτμουντ μάλιστα να έχει… γονατίσει. Στις καθυστερήσεις ο Λόβρεν διαμορφώνει το 4-3, η Λίβερπουλ περνά στα ημιτελικά και στην συνέχεια στον τελικό του Europa League όπου γνωρίζει την ήττα από τη Σεβίλλη (3-1).

Μίλαν – Λίβερπουλ 3-3
(2-3 πεν., τελικός Champions League 2005)

Δεν έχει γίνει ποτέ κάτι ανάλογο σε ποδοσφαιρικό παιχνίδι τέτοιας σημασίας. Και βέβαια δεν υπάρχει ματς που να έχει προσφέρει τόσο έντονες συγκινήσεις όσο το συγκεκριμένο. Μιλάμε για την ΑΠΟΛΥΤΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ… Η Λίβερπουλ έχει προκριθεί από τη φάση των ομίλων μετά κόπων και βασάνων χάρη στην επικράτηση επί του Ολυμπιακού (3-1) και πηγαίνει στην Κωνσταντινούπολη ως αουτσάιντερ. Κανείς, ωστόσο, δεν μπορεί να φανταστεί ότι οι Ιταλοί θα κάνουν πάρτι στο πρώτο ημίχρονο και θα σκοράρουν τρεις φορές (Μαλντίνι 1′, Κρέσπο 39′, 44′). Η Μίλαν φαίνεται ότι κάνει περίπατο και όλοι περιμένουν να σκίσει τη σάρκα της «πεθαμένης» Λίβερπουλ στο δεύτερο 45λεπτο.

Κατά τη διάρκεια της ανάπαυλας, οι οπαδοί της Λίβερπουλ τραγουδούν όρθιοι το «You Will Never Walk Alone» ως ένδειξη αναγνώρισης για την προσπάθεια της ομάδας μέχρι εκείνο το τραγικό 45λεπτο. Πού να φανταστούν…

Ο Τζέραρντ μιλά στα αποδυτήρια σαν πραγματικός αρχηγός και ζητά από όλους να το παλέψουν κι όπου βγει. 3-1 στο 54′ (ποιος άλλος, ο Τζέραρντ), 3-2 στο 56′ ο Σμίτσερ, 3-3 στο 60′ ο Αλόνσο.

Ο τελικός οδηγείται στην παράταση όπου δεν αλλάζει κάτι και εν συνεχεία στα πέναλτι. Η Λίβερπουλ ολοκληρώνει το θαύμα. Πολύ απλά, γιατί είναι η Λίβερπουλ…