Ανέκδοτες ιστορίες από το ημερολόγιο του… πολιτογραφημένου Μαραθωνίτη, Νίκου Λινάρδου – Η πορεία μιας παρέας που ξεκίνησε από τη Νάουσα και έφτασε μέχρι την κατάκτηση του Ευρωμπάσκετ ’87
Ήταν τέτοιες μέρες πριν από 38 χρόνια όταν η Ελλάδα ζούσε το πρώτο της μεγάλο αθλητικό παραμύθι. Που οι καρδιές όλων χτυπούσαν στον ρυθμό μιας εθνικής ομάδας και μιας παρέας η οποία στις αρχές Ιουνίου του 1987 δεν είχε ιδέα τι πρόκειται να συμβεί και στις 14 του ίδιου μήνα άλλαζε μια για πάντα την Ιστορία του ελληνικού μπάσκετ.
Ήταν τέτοιες μέρες, που 20.000 τυχεροί κατέκλυζαν το ΣΕΦ και οι εκατομμύρια υπόλοιποι περιμέναμε στημένοι στις τηλεοράσεις, γνωρίζοντας ότι η διαφήμιση με τον γλάρο και το «όχι σκουπίδια, όχι πλαστικά σε θάλασσες και ακτές» ήταν ο τελευταίος σταθμός πριν τη ζωντανή σύνδεση.
Και (σχεδόν) κάθε φορά, το τέλος μας έβρισκε νικητές. Και προχωρούσαμε εκεί που λίγοι μας περίμεναν. Και φτάσαμε στον ημιτελικό να κερδίζουμε τη μεγάλη Γιουγκοσλαβία του Ντράζεν Πέτροβιτς και στον τελικό, να βλέπουμε τη μπάλα να φεύγει από τα χέρια του Γιοβάισα ακούγοντας τον Συρίγο να φωνάζει «όχι τρίποντο». Το τρίποντο δε μπήκε, το μεγαθήριο της ΕΣΣΔ νικήθηκε από τον Δαυίδ κι η Ελλάδα ξεχύθηκε στους δρόμους. Ημασταν πια πρωταθλητές…
Ο Νίκος Λινάρδος, ένας άνθρωπος με μεγάλη καριέρα στο μπάσκετ και στενή σχέση με την περιοχή μας μια και έχει σπίτι στην Παραλία Μαραθώνα από το 1992, είναι ο ένας από τους 12 εκείνης της παρέας (Γκάλης, Γιαννάκης, Χριστοδούλου, Φασούλας, Καμπούρης, Ανδρίτσος, Ιωάννου, Φιλίππου, Σταυρόπουλος, Ρωμανίδης, Καρατζάς οι υπόλοιποι 11).
Η MP του ζήτησε και δεν χρειάστηκε να προσπαθήσει και πολύ για να τον πείσει να γυρίσει τον χρόνο πίσω και να θυμηθεί ανέκδοτες ιστορίες από το θρυλικό Ευρωμπάσκετ του 1987. Το ημερολόγιό του ξεκινά καιρό πριν την έναρξη του τουρνουά, στις μέρες απομόνωσης και προετοιμασίας στη Νάουσα και φτάνει μέχρι τα χαράματα της 15ης Ιουνίου, λίγες ώρες μετά την ολοκλήρωση του άθλου…
Πόδια βουτηγμένα στο ποτάμι και ένας (πολύ φροντιστικός) ξενοδόχος
Η Εθνική προερχόταν από μια πολύ καλή πορεία στο Μουντομπάσκετ του 1986 κι αυτή της η παρουσία ήταν ένα πρώτο βήμα για όσα ακολούθησαν. Ξεκινήσαμε ως μια παρέα νέων παιδιών – ο Γιαννάκης και ο Γκάλης στα 29 και 28 ήταν άλλωστε οι μεγαλύτεροι – από τον Άγιο Νικόλαο Νάουσας, σε ένα απομονωμένο δημοτικό ξενοδοχείο με το όνομα «Βέρμιο», να χτίζουμε βήμα βήμα την ομάδα στο πλαίσιο της προετοιμασίας μας. Όλη η πόλη της Νάουσας μας είχε αγκαλιάσει αλλά περισσότερο από όλους ο διευθυντής του ξενοδοχείου που φρόντιζε να μη μας λείπει τίποτα. Θυμάμαι να μας κυνηγά ρωτώντας αν πήραμε τα ροδάκινά μας ή αν τα ξεχάσαμε στο τραπέζι μην τυχόν και στερηθούμε τις βιταμίνες τους…
Κινητά και σόσιαλ δεν υπήρχαν, ούτε τρόποι να περάσεις την ώρα σου σε ένα ξενοχοδείο που οι προπονητές το επέλεγαν ως ησυχαστήριο. Περιμέναμε, λοιπόν, πώς και πώς να τελειώσει η καθημερινή τρίωρη προπόνση και λαχταρούσαμε να πάμε στο ποτάμι της Αραπίτσας, δίπλα από τα δωμάτια, να βγάλουμε τα παπούτσια και να βουτήξουμε τα πόδια μας στο νερό. Ήταν η ιεροτελεστία μας, ένας τρόπος να χαλαρώσουμε σωματικά και πνευματικά, η κρυοθεραπεία του 1987 που σήμερα φροντίζουν να παρέχουν όλες οι μεγάλες ομάδες στους αθλητές τους.
Ο χρόνος περνούσε αργά και το πρόγραμμα ήταν πολύ αυστηρό. Μετά τις 22.00 απαγορευόταν από τον αείμνηστο Κώστα Πολίτη να μιλήσουμε στο τηλέφωνο, εκτός πια κι αν ήταν κάτι πολύ σοβαρό, γιατί «οι ώρες ξεκούρασης είναι ιερές« όπως έλεγε. Μία ή δύο φορές την εβδομάδα πηγαίναμε και κάναμε καρτ ή βόλτα στη Νάουσα και μερικά απογεύγματα ψαρεύαμε πέστροφες στο ποτάμι. Και κάπως έτσι προετοιμαζόμασταν και όντως δεν είχαμε ιδέα τι θα ακολουθούσε…
Η συνάντηση στο δωμάτιο του Γιαννάκη
Μέσα σε αυτό το πολύ ήρεμο σκηνικό, μαζευτήκαμε ένα απόγευμα στο δωμάτιο του Γιαννάκη, νομίζω με δική του πρωτοβουλία. Ήταν το «δωμάτιο της ησυχίας» το οποίο μοιραζόταν με τον Ανδρίτσο. Πολύ σοβαρός ο Παναγιώτης, προσπαθούσε ως αρχηγός της ομάδας να κρατήσει τον ελεγχο και να περνά στους μικρότερους χαλινιάρια, πολύ ήρεμος και ήσυχος ο Λιβέρης, ήθελες δεν ήθελες έκλεινες το στόμα σου μπαίνοντας στον χώρο τους.
Στο «δωμάτιο της ησυχίας» πήγαμε μόνο οι παίκτες, δεν ήταν κανείς άλλος. Σκοπός ήταν να κουβεντιάσουμε μεταξύ μας και να οριοθετήσουμε ποιος θα ήταν ο στόχος. Γνωρίζοντας ότι θα παίρνουμε πολλή ώθηση από τον κόσμο, βάλαμε τον πήχη αρκετά ψηλά και ονειρευόμασταν 6άδα. Κάναμε μάλιστα και πλάκα μεταξύ μας τι θα ζητούσαμε από την κυβέρνηση Παπανδρέου αν φτάναμε μέχρι τα ημιτελικά και με δεδομένο ότι στο προηγούμενο Ευρωμπάσκετ, αυτό του ’85, δεν ήμασταν καν παρόντες.
Η κλοπή της τηλεόρασης και ο… τεκές Φασούλα – Ιωάννου
Αφού επιστρέψαμε από κάποια φιλικά προετοιμασίας στο εξωτερικό, καταλύσαμε στο John’s στη Γλυφάδα, ένα ξενοδοχείο απέναντι από τα Αστέρια. Λίγο πριν την έναρξη του Ευρωμπάσκετ, θυμάμαι ότι ένα βράδυ ορισμένοι τρωγόμασταν να δούμε μπάλα. Αν δεν κάνω λάθος πρέπει να ήταν ο τελικός Πρωταθλητριών Πόρτο – Μπάγερν. Το πρόβλημα ήταν ότι στις 10 το πολύ έπρεπε να είμαστε στα δωμάτιά μας… Τα είχαμε κάνει πλακάκια με τον βραδινό της ρεσεψιόν και «απαγάγαμε» την τηλεόραση από το λόμπι του ξενοδοχείου.
Πήγαμε στο δωμάτιο του Ιωάννου και του Φασούλα, που ήταν τεκές γιατί κάπνιζαν και οι δύο και καθίσαμε εκεί μια παρέα με τον Φιλίππου, τον Καμπούρη και τον Ρωμανίδη. Κάποια στιγμή, γύρω στα μεσάνυχτα ανοίγει η πόρτα και μένουμε κάγκελο. Ήταν ο Γιαννάκης, τον οποίο δεν αφήναμε να κοιμηθεί. «Ρε γίγαντες, θα πάτε για ύπνο να κοιμηθούμε κι οι υπόλοιποι;». Μια κουβέντα ήταν αρκετή να ψαρώσουμε οι νεότεροι. Πήραμε αγκαζέ την τηλεόραση, την κατεβάσαμε ξανά στο λόμπι και φύγαμε για τα δωμάτιά μας…
Παγωτό στη Δωδώνη
Να βγούμε στα μπουζούκια δεν γινόταν, όπως καταλαβαίνετε, οπότε καθ’ολη τη διάρκεια της παραμονής μας στο ξενοδοχείο της Γλυφάδας, αυτό που μας άρεσε να κάνουμε τα απογεύματα, που ο Πολίτης μας έδινε δίωρη ξεκούραση, ήταν να πηγαίνουμε στη Δωδώνη για παγωτό. Φτάναμε κάθε σούρουπο στην Ιωάννου Μεταξά, άλλοτε επτά – οκτώ μαντράχαλοι δύο μέτρα και βάλε ο καθένας, άλλοτε με συντρόφους και γυναίκες.
Ο πράος και σεβάσμιος Πολίτης και το τρολάρισμα του Φιλίππου
Όταν ξεκίνησε το Ευρωμπάσκετ, αυτή η βόλτα δυσκόλεψε καθώς ο κόσμος μας σταματούσε συνέχεια στον δρόμο. Στέλναμε λοιπόν αντιπροσωπεία και έφερνε το παγωτό στο ξενοδοχείο. Κάποιοι βέβαια δεν χαμπάριαζαν και έφταναν μέχρι ένα μπαράκι εκεί απέναντι για να πιουν δύο ποτά και να κάνουν τέσσερα – πέντε τσιγάρα να ηρεμήσουν. Τα γνώριζε όλα ο Πολίτης, δεν κάναμε τίποτα πίσω από την πλάτη του. Και πολλές φορές που καθυστερούσαμε κανά 10λεπτο να γυρίσουμε, δεν χαλούσε τον κόσμο. Εδειχνε κατανόηση. Κι ηταν ο βασικός λόγος που γίναμε όλοι μια παρέα και που αυτή η παρέα έπαιζε για τον προπονητή της.
Ο Πολίτης ήταν ένας πράος, σεβάσμιος άνθρωπος. Δεν εκνευριζόταν μαζί σου και πολύ περισσότερο δεν μπορούσες κι εσύ να εκνευριστείς μαζί του. Η χαρακτηριστική του ατάκα ήταν η λέξη «λειτουργούμε». Θυμάμαι τον Φιλίππου, που ήταν ο πιο… τρολ της παρέας, σε ένα από τα «λειτουργούμε» του Πολίτη, να γυρίζει πλάτη και να κάνει τον σταυρό του. Και να γελάμε όλοι και ο κόουτς μαζί.
«Τη Νέα Σμύρνη δεν την αφήνω»
Συγκάτοικος στο δωμάτιο ήταν ο συμπαίκτης μου στον Πανιώνιο και φίλος, Φάνης Χριστοδούλου. Η καθημερινή μας μονομαχία ήταν οι λύσεις σταυρολέξων. Ποιος θα βρει πιο γρήγορα τις περισσότερες λέξεις. Ένα μεσημέρι, μετά τα πρώτα δύο ματς του Ευρωμπάσκετ, ήταν πολύ σκεπτικός. Φαινόταν ότι το μυαλό του ταξίδευε αλλού. «Φάνη, τι έχεις;».
«Νίκο, μου έκαναν πρόταση οι Ατλάντα Χοκς…».
Τρελάθηκα από τη χαρά μου, το άξιζε ήταν τρομερός παίκτης. «Φεύγεις… χθες Φανούλη, πας NBA!!».
«Νικόλα τους γονείς μου, τη Νέα Σμύρνη και τους φίλους μου εγώ δεν τους αποχωρίζομαι»…
«Νικ, τράβα για ύπνο. Έχεις να βάλεις 40 πόντους αύριο»
Σε καμία από τις βόλτες στο μπαρ ή στη Δωδώνη δεν ήρθε ο Γκάλης. Ο Νίκος ήταν πάντα ένα κλειστό παιδί, πολύ αφοσιωμένο και προσηλωμένο, που δεν παρέκκλινε βήμα. Αλλά ήταν και μανιώδης ταβλαδόρος. Είχε ξεχωρίσει λοιπόν τον αείμνηστο τον Βασίλη, τον έναν από τους δύο ιδιοκτήτες του ξενοδοχείου και κάθε που έβρισκαν ευκαιρία, έστηναν μάχες μεταξύ τους. Τέτοιος χαμός γινόταν που πολλές φορές κάθονταν από πάνω καμιά δεκαριά άτομα κι ο Πολίτης, ο οποίος προκαλούσε συχνά τον Γκάλη σε μονομαχίες, καπνίζοντας το ένα τσιγάρο πίσω από το άλλο.
Ακριβώς επειδή ο Γκάλης ήταν κλειστός, μας ιντριγκάριζε ακόμα περισσότερο να τον πειράξουμε. Πάνω που ήταν στα άγχη του στα τέλη μιας παρτίδας, πηγαίναμε από πάνω και του λέγαμε «έλα Νικ, πήγαινε να κοιμηθείς, έχεις να βάλεις 40 πόντους αύριο». Κι έφευγε όντως… αφήνοντας το τάβλι ανοικτό για να συνεχίσουν με την πρώτη ευκαιρία με τον Βασίλη ή τον Πολίτη από εκεί που σταμάτησαν. Το κλου της ιστορίας είναι ότι δίπλα στο τραπεζάκι που γίνονταν οι μονομαχίες υπήρχε ένα κλουβί με έναν μεγάλο παπαγάλο (μπορεί και να τον έλεγαν Νίκι), που μιλούσε και έλεγε τα δικά του την ώρα που Γκάλης και Βασίλης μελετούσαν τις «πεντάρες».
Μια και η αναφορά στον Γκάλη, πρέπει να πω ότι δεν ήταν ποτέ σνομπ παιδί. Ήταν απλώς πολύ κλειστός ως χαρακτήρας. Κι επειδή πολλά έχουν ειπωθεί για τη σχέση του με τον Γιαννάκη, η αλήθεια είναι ότι εκτός γηπέδου δεν ταίριαζαν. Αλλά ουδέποτε έβαλε ο ένας τρικλοποδιά στον άλλο μέσα στο γήπεδο. Ίσα ίσα, αλληλοσυμπληρώνονταν. Δεν θα ξεχάσω το βράδυ του πρώτου αγώνα με την ΕΣΣΔ, όταν χάσαμε 69-66, που τους είδαμε να δακρύζουν και οι δύο συγχρόνως. Τότε ορκιστήκαμε ότι αν τους ξαναπετύχουμε μπροστά μας, θα τους κερδίσουμε.
Η διαδρομή στο ΣΕΦ και οι μάγειρες που χαιρετούσαν με τους σκούφους στο κεφάλι
Λίγοι το γνωρίζουν αλλά από το 1987 μέχρι σήμερα, το πούλμαν της Εθνικής το οδηγεί ο ίδιος άνθρωπος. Ο Δημήτρης Καλτσής, ο οποίος έχει φτάσει πια τα 70 και έχει βάλει και την κόρη του στο παιχνίδι. Τότε ήταν κοριτσάκι. Ο Δημήτρης ήταν η ψυχή της ομάδας και είχε κι αυτός τα γούρια του. Όταν πηγαίναμε στο ΣΕΦ για τους αγώνες, δεν άλλαζε ποτέ λωρίδα στην παραλιακή. Και μάλιστα δεν πήγαινε από αριστερά αλλά κρατούσε πάντα δεξιά γιατί του άρεσε που έβγαινε ο κόσμος από τα μαγαζιά και μας χαιρετούσε. Βλέπαμε σερβιτόρους με τους δίσκους στα χέρια και μάγειρες να βγαίνουν από τις κουζίνες με τα καπέλα στο κεφάλι και σφιγμένες τις γροθιές τους.
Μετά τη νίκη επί της Ιταλίας στον προημιτελικό, ο κόσμος κατάλαβε ότι είμαστε ικανοί να φέρουμε τα πάνω κάτω. Και ξέσπασε από χαρά γιατί οι Ιταλοί ήταν τρομερή ομάδα και είχαν φτάσει μέχρι τους ‘8’ αήττητοι. Ήρθαν λοιπόν χιλιάδες φίλαθλοι σε μια αλάνα ακριβώς απέναντι από το ξενοδοχείο. Ήταν το πρώτο ματς που ήρθε τόσος κόσμος και θα δυσκολευόμασταν πολύ να φτάσουμε μέχρι το ξενοδοχείο. Με κάποιο τρόπο, ο Δημήτρης είχε μάθει από τη ρεσεψιόν ότι μαζεύονται φίλαθλοι και ήταν υποψιασμένος. Πήγε λοιπόν από άλλο δρόμο, φτάσαμε χωρίς να μας πάρει κανείς χαμπάρι και μπήκαμε στο ξενοδοχείο από το υπόγειο. Ο Πολίτης απαίτησε να βγούμε τουλάχιστον στα μπαλκόνια και να χαιρετήσουμε τους φιλάθλους, όπως και έγινε, με τον Φασούλα να περνά χειροπέδες στον Φιλίππου, σε ένα περιστατικό που έμεινε στην Ιστορία.
Περνώντας κόκκινο φανάρι παρέα με τον Καμπούρη
Την επομένη του αγώνα, ο Πολίτης μάς είχε δώσει ρεπό για να ηρεμήσουμε. Πήρα τον Καμπούρη και πήγαμε με το αυτοκίνητο σε μια βιομηχανία στην Καλλιθέα που έφτιαχνε παπούτσια Texter και έβγαζε μεγάλα νούμερα. Δεν βρίσκαμε εύκολα γιατί ο Καμπούρης φορούσε 50 και εγώ 48 και για κάποιο λόγο σκαλώσαμε ότι ήταν κατάλληλη στιγμή να προμηθευτούμε ένα ζευγάρι. Κάπου στη Λεωφόρο Αλίμου περάσαμε ένα φανάρι με.. βαθύ πορτοκαλί. Δέκα μέτρα πιο κάτω είχε μπλόκο και ένας αστυνομικός, μεγάλος σε ηλικία μας έκανε σήμα να σταματήσουμε…
Μόλις ήρθε κοντά, μάς κατάλαβε. «Ρε κωλόπαιδα, περάσατε με κόκκινο κι έχουμε κι αγώνα αύριο;». «Με πορτοκαλί περάσαμε κύριε αστυνόμε», του λέει ο Καμπούρης κι αυτός γελούσε. «Ρε, βάλε ένα αυτόγραφο εδώ και φύγετε να πάτε στο καλό». Ήταν η πρώτη κλήση που δεν φάγαμε χάρη στο μπάσκετ.
«Τι καλημέρα ρε Μελίνα;»
Υπήρχαν πολλές διασημότητες της εποχής που έρχονταν στους αγώνες, αλλά οι πιο ένθερμοι οπαδοί της Εθνικής ήταν η Μελίνα Μερκούρη, η Μαρινέλλα και ο Πάριος. Πριν ξεκινήσει ο ημιτελικός με τη Γιουγκοσλαβία, βγήκαμε στο γήπεδο για μια πρώτη αναγνωριστική. Οι επίσημοι καθόντουσαν σε καρεκλάκια ακριβώς έξω από το παρκέ και κάποια στιγμή εμφανίζεται η Μελίνα και μάς λέει πολύ αυθόρμητα. «Καλημέρα παιδιά». Την ακούει ο Φασούλας και της λέει: «Τι καλημέρα ρε Μελίνα, τώρα ξύπνησες». Απλώς να θυμίσω ότι τότε η Μερκούρη ήταν υπουργός Πολιτισμού και μια από τις μεγαλύτερες προσωπικότητες παγκοσμίως στον χώρο του πολιτισμού, αλλά και της πολιτικής. Κι ο Φασούλας δεν σκέφτηκε πριν μιλήσει, του βγήκε αυθόρμητα, αλλά εκείνη χαμογέλασε. Αυτό το «καλημέρα παιδιά» έγινε από τις αγαπημένες μας ατάκες…
Ο Γκομέλσκι και πώς γλύτωσα την εξορία στη Σιβηρία
Φτάνουμε στην ημέρα του τελικού. Θα μπορούσα να γράψω ολόκληρο βιβλίο μόνο γι αυτό το παιχνίδι και όσα ακολούθησαν. Κλείνω τα μάτια και θυμάμαι ότι για πρώτη φορά αγνόησα τον Πολίτη, τον Κιουμουρτζόγλου, τους γιατρούς, όλους όσοι κάθονταν στον πάγκο από την τρέλα και τη θολούρα μου. Πριν το ματς πάει στην παράταση, οι Σοβιετικοί έβαλαν ένα τρίποντο εκτός χρόνου και ο Γκομέλσκι, ένας τεράστιος προπονητής που σέβονταν όλοι, πήγε προς τη γραμματεία ζητώντας να μετρήσει. Εφυγα τρέχοντας, τους καβάλησα όλους και πήγα και τον έσπρωξα μπροστά στους διαιτητές. Μόνο γι αυτό, οι Ρώσοι θα μπορούσαν να με απαγάγουν και να με εξορίσουν στη Σιβηρία.
«Αργύρη, βάλτες και κερδίσαμε»
Φτάνοντας στις βολές του Ανδρίτσου, είχαμε τρομερό άγχος. Εκτός από τον Λιβέρη που ήταν αδιανόητα ψύχραιμος και τις έβαλε χωρίς να το πολυσκεφτεί. Αυτές τις βολές είχαμε κουράγιο να τις κοιτάζουμε όλοι στον πάγκο. Τις επόμενες του Καμπούρη όμως, κάποιοι δεν άντεξαν να τις δουν. Ο Φιλίππου είχε πάρει αγκαλιά τον γιατρό, τον Κώστα Παρίση και είχαν γυρίσει πλάτη. Ο Γιαννάκης, αντίθετα, που είχε αποβληθεί με φάουλ, έφτασε από τον πάγκο στη μέση του γηπέδου και φώναξε «Αργύρη μη σκέφτεσαι τίποτα, βάλτες και κερδίσαμε»
Μας έπιασε στον ύπνο ο Σακελλαρόπουλος
Με το που έχασε το τρίποντο ο Γιοβάισα και τελείωσε ο τελικός, ξεσπάσαμε. Επικράτησε πανζουρλισμός, ήταν τέτοια η έκρηξη χαράς που δεν ήξερες με ποιον να πρωτοπανηγυρίσεις. Ελάχιστα λεπτά αργότερα, σκεφτήκαμε ότι έπρεπε να πάρουμε τη μπάλα του τελικού ως ενθύμιο. Αμ δε… Είχε φροντίσει να την αρπάξει πριν το καταλάβουμε ο Μένιος Σακελλαρόπουλος που αν και ποδοσφαιρικός δημοσιογράφος, αν και νέος ακόμα, είχε την προνοητικότητα να χωθεί ανάμεσα σε όλους και να την πάρει για τη συλλογή του. Ξέρω ότι την έχει ακόμα και μια μέρα θέλω να τον ρωτήσω αν το χε σχεδιάσει και μας έπιασε όλους στον ύπνο.
Ο Ζητάς που λύτρωσε τον Φιλίππου
Χρειάστηκαν περισσότερες από δύο ώρες για να επιστρέψουμε στο ξενοδοχείο με το πούλμαν. Κάναμε 5 μέτρα κάθε 10 λεπτά, ήταν αδιανόητη η τρέλα του κόσμου. Ολοι χαιρόμασταν αλλά ο Φιλίππου κάποια στιγμή… φρίκαρε. Είπε στον Δημήτρη τον οδηγό «άνοιξέ μου την πόρτα», βγήκε από το πούλμαν και ανέβηκε στη μηχανή ενός Ζητά που μας συνόδευε. Τον παρακάλεσε να τον πάει στο ξενοδοχείο και όταν φτάσαμε ήταν εκεί και μας περίμενε.
«Μ@λάκα, πώς φτάσαμε στην κορυφή της Ευρώπης;»
Το βράδυ, κάπου λίγο μετά τη 01.00, πήγαμε με τις οικογένειές μας σε ένα εστιατόριο με ψάρια στον Ναυτικό Όμιλο Παλαιού Φαλήρου. Άρεσε πολύ στον Πολίτη και μάλλον το είχε κανονίσει και μας περίμεναν. Το μεγάλο γλέντι έγινε στη ντισκοτέκ «Ειρηνικός», αλλά θυμάμαι ελάχιστα να διηγηθώ για ευνόητους λόγους. Αυτό που δεν θα ξεχάσω είναι ότι μέχρι και το ξημέρωμα δεν είχαμε συνειδητοποιήσει τι είχαμε κάνει. Βγαίνοντας από το μαγαζί, κοίταξα τον ουρανό κι είπα μέσα μου. «Μ@λάκα, τι έγινε; Πώς φτάσαμε από την κρυοθεραπεία στο Βέρμιο, τον ιδιοκτήτη με τα ροδάκινα και τον παπαγάλο πάνω από το τάβλι, να φέρουμε μια μικρή χώρα στην κορυφή της Ευρώπης;».
Το ότι αυτές οι 11 μέρες θα αποτελούσαν το σημείο καμπής για να αλλάξει το μπάσκετ στην Ελλάδα, δεν μπορούσα ακόμα να το συλλάβω…
