Από ντόνατ μέχρι μπάρες σοκολάτας και καραβάκια, μια εταιρία στο Όκλαντ της Νέας Ζηλανδίας φτιάχνει πολύχρωμα κι ευφάνταστα φέρετρα, που έχουν γίνει ανάρπαστα.

 

Η Dying Art κατασκευάζει φέρετρα κατόπιν ειδικής παραγγελίας, με στόχο να «αντικατοπτρίζουν» τους ανθρώπους, οι οποίοι θα ταφούν σε αυτά- είτε είναι η αγάπη τους για τη μουσική, τα ντόνατ, το Star Trek ή τα Lego.

Ο ιδρυτής και ιδιοκτήτης, Ρος Χολ, σκέφτηκε για πρώτη φορά την ιδέα πριν από 15 χρόνια ενώ έγραφε την διαθήκη του.

 

«Ένα από τα πράγματα που ήρθαν στο μυαλό μου ήταν πως δεν ήθελα να φύγω σε ένα καφέ κουτί. Οπότε, σκέφτηκα να γράψω στη διαθήκη μου πως θέλω ένα κόκκινο φέρετρο με φλόγες πάνω. Λίγες ημέρες αργότερα, είπε στη γυναίκα μου, “Αναρωτιέμαι αν και κάποιος άλλος θα ήθελε κάτι λίγο διαφορετικό από ένα καφέ κουτί από μαόνι”. Κοιταχτήκαμε και το σκεφτήκαμε για λίγο», λέει.

Όπως εξηγεί, τελικά γέλασαν με την ιδέα και προχώρησαν. Αλλά έξι μήνες μετά, το σκέφτηκαν ξανά και αυτή τη φορά αποφάσισαν να κάνουν κάτι.

«Έφτιαξα περίπου 20 διαφορετικά σχέδια και πήγα σε γραφεία τελετών με ένα μικρό φυλλάδιο- όλοι με πέρασαν για τρελό», λέει ο Χολ, αλλά η ιδέα του έπιασε καθώς μερικές εβδομάδες αργότερα έλαβε πέντε παραγγελίες.

 

Το κόστος από τα φέρετρα εξαρτάται από την πολυπλοκότητα του σχεδίου (μεταξύ 2.100 και 5.400 δολαρίων), αλλά όπως λέει, δεν τον ενδιαφέρουν τα χρήματα, αλλά να κάνει τον κόσμο χαρούμενο, ενώ τα υλικά είναι όλα φιλικά προς το περιβάλλον.

«Μου δίνει τόση χαρά να κάνω μια τραγική μέρα λίγο πιο ελαφριά για τις οικογένειες. Η ανταπόκριση είναι φανταστική για το πόση διαφορά έκανε το φέρετρο, επειδή όταν το κοιτάζουν, βλέπουν μέσα τους αγαπημένους τους και αυτό που αγαπούσαν… Δίνεις έναν άλλο τόνο σε μια θλιβερή στιγμή», σημειώνει.

Για να κατασκευαστεί ένα φέρετρο εργάζεται μια ομάδα περίπου 15 ατόμων. «Όταν έχουμε μια παραγγελία, πρέπει να αφήσουμε τα πάντα και να την αναλάβουμε επειδή υπάρχει βιασύνη», λέει, προσθέτοντας ότι τα φέρετρα θέλουν σχεδόν 4 ώρες για τις εκτυπώσεις εκτύπωση και μετά να καλυφθούν, ενώ πιο λεπτομερής δουλειά μπορεί να χρειαστεί μέρες.

Τα φέρετρα παραδίδει ο ίδιος με μια Κάντιλακ του 1991, που παρήγγειλε από τις ΗΠΑ, ενώ μετά την «χρήση» τους στην κηδεία, είτε αποτεφρώνονται είτε θάβονται μαζί με τον νεκρό.

Ο Ρος λέει πως τελευταία παρατηρείται μια στροφή προς τις «εορταστικές κηδείες». «Νομίζω πως ο κόσμος έχει αρχίσει βασικά να καταλαβαίνει ότι είναι μια γιορτή της ζωής, όχι μια απώλεια», σημειώνει.

Για το γραφείο κηδειών, λέει πως «πρέπει να είσαι συγκεκριμένο είδος ανθρώπου για να ασχοληθείς. Αλλά σίγουρα άλλαξε τον τρόπο που βλέπω τη ζωή επειδή πλέον ξυπνάω κάθε μέρα και ζω την στιγμή σαν να είναι η τελευταία».