Σύμφωνα με την επικρατούσα λαϊκή παράδοση αλλά και έναν βαθύτατο πνευματικό συμβολισμό, η πλειονότητα των Ναών και των μικρών εκκλησιών που ανεγείρονται στο υψηλότερο σημείο ενός βουνού ή ακόμη και στην κορυφή του, αφιερώνονται στον Προφήτη Ηλία.
Εύλογα θα αναρωτιόταν κανείς γιατί συμβαίνει αυτό. Σύμφωνα με τις γραφές ο Προφήτης Ηλίας δεν πέθανε, αλλά αναλήφθηκε στον ουρανό με το πύρινο άρμα του. Από τότε, υπάρχει η αντίληψη ότι κατοικεί ψηλά, κοντά στον ουρανό. Μάλιστα, σύμφωνα με τον Άγιο Παΐσιο τον Αγιορείτη «Ο Προφήτης Ηλίας τροχάει και ετοιμάζει την μαχαίρα του και θα ξεκινήσει από τους Πατριάρχες, τους Δεσποτάδες, τους παπάδες και τους μοναχούς!». Αυτή η αντίληψη ανταποκρίνεται στην πεποίθηση ότι όχι μόνο ο Προφήτης Ηλίας είναι ζωντανός, αλλά έχει τα μάτια του στραμμένα στον κλήρο κι ετοιμάζεται να αποκαταστήσει οποιαδήποτε αδικία ή παράληψη.
Στους πρόποδες του Πεντελικού όρους, στην περιοχή Ραπεντώσα, και στον οικισμό της Ανατολής Νέας Μάκρης παραχωρήθηκε στην Εκκλησιαστική Επιτροπή του Ιερού Ναού Αγίας Βαρβάρας Ανατολής Νέας Μάκρης ένα οικόπεδο προκειμένου να χτιστεί ένας μεγαλύτερος ενοριακός Ναός, αφιερωμένος στον Προφήτη Ηλία, που θα μπορεί να εξυπηρετεί καλύτερα τις ανάγκες του οικισμού. Η θεμελίωση του Ναού ξεκίνησε το 1996 (εκεί που σήμερα λειτουργεί το Πνευματικό Κέντρο), με δωρεά του Αναστασίου και της Ευμορφίας Αδαμοπούλου και με εφημέριο τον πατέρα Αθηναγόρα Καρτάλη.
Οι εργασίες κατασκευής αποπερατώθηκαν το 2011, με την τοποθέτηση των δαπέδων και με την συμβολή δωρητών, όπως ο Ιωάννης Αλεξανδρής, ο Χρήστος Μεγαγιάννης, ο Ευάγγελος Σπανός και ο Ιωάννης Κλεφτάκης. Το 2021-2022 με δωρεά του κυρίου Αθανασίου Μαρτίνου εγκαταστάθηκε και σύστημα θέρμανσης με αντλία θερμότητας.
Οι ακολουθίες πραγματοποιούνταν πλέον στον κυρίως Ναό, χωρίς όμως να έχουν τελεστεί επισήμως τα θυρανοίξιά του, με εφημέριο και πρόεδρο του Εκκλησιαστικού Συμβουλίου τον πατέρα Γεώργιο Καραϊσαλίδη (από τις 17 Σεπτεμβρίου 1999 έως την κοίμησή του στις 8 Οκτωβρίου 2021).
Μετά την κοίμηση του πατέρα Γεώργιου, εφημέριος του Ναού ανέλαβε ο Αρχιμανδρίτης Αντώνιος Λουκόπουλος και υπό την επιμέλειά του πραγματοποιήθηκαν τα επίσημα εγκαίνια του Ναού στις 25 Σεπτεμβρίου 2022, παρουσία του σεπτού Μητροπολίτου Κηφισίας, Αμαρουσίου, Ωρωπού και Μαραθώνος κ.κ. Κυρίλλου.
Ο Ιερός Ναός της Αγίας Βαρβάρας που λειτουργούσε έως τότε, χτίστηκε το 1974 εξ ολοκλήρου από δωρεά της Κλεοπάτρας Παπαγαβριήλ εις μνήμην του συζύγου της και παρά την ανέγερση του νέου Ναού, συνεχίζει να λειτουργεί τόσο στην εορτή της (4 Δεκεμβρίου) όσο και σε αγρυπνίες ή μυστήρια (γάμοι, βαπτίσεις κ.ά.). Αξίζει να αναφέρουμε ότι ο Ιερός Ναός του Προφήτη Ηλία πανηγυρίζει στις 20 Ιουλίου εκάστου έτους.
Τόσο στο Εκκλησιαστικό Συμβούλιο όσο και στο Ταμείο Ενοριακής Δράσεως (Φιλόπτωχο), προεδρεύει ο εφημέριος του Ναού, Αρχιμανδρίτης Αντώνιος Λουκόπουλος. Ο πατέρας Αντώνιος συγκαταλέγεται μεταξύ των κληρικών που υπηρετούν στην Εκκλησία με αφοσίωση, εκκλησιαστικό ήθος, συνέπεια και βαθιά αγάπη προς τον άνθρωπο. Η ιερατική του πορεία χαρακτηρίζεται από την σύνθεση της θεολογικής γνώσης, της επιστημονικής κατάρτισης και της έμπρακτης ποιμαντικής μέριμνας, έχοντας πάντοτε στο επίκεντρο τη διακονία του λαού του Θεού.
Είναι απόφοιτος Ανώτατης Εκκλησιαστικής Εκπαίδευσης και κάτοχος του μεταπτυχιακού τίτλου «Θεολογία και Πολιτισμός» του Πανεπιστημίου Λευκωσίας. Παράλληλα, σπούδασε Βοηθός Εργοθεραπείας και εκπαιδεύτηκε ως Σύμβουλος Προσωπικής Ανάπτυξης. Η αγάπη του για την γνώση και η πεποίθησή του ότι ο σύγχρονος ποιμένας οφείλει να κατανοεί τις ανάγκες του ανθρώπου, τον οδήγησαν στη συμμετοχή σε πλήθος σεμιναρίων και εξειδικευμένων προγραμμάτων στους τομείς της ψυχικής υγείας, της συμβουλευτικής και της προσωπικής ανάπτυξης, αποκτώντας σημαντικές πιστοποιήσεις που ενισχύουν ουσιαστικά το ποιμαντικό του έργο.
Τα πρώτα χρόνια της ιερατικής του διακονίας υπηρέτησε σε σημαντικούς Ιερούς Ναούς της Ιεράς Μητρόπολης Νέας Ιωνίας, Φιλαδελφείας, Ηρακλείου και Χαλκηδόνας, αποκομίζοντας πολύτιμη εμπειρία στην ενοριακή ζωή και στην διακονία των πιστών. Αργότερα μετέβη στην Ιερά Μητρόπολη Κηφισίας, Αμαρουσίου, Ωρωπού και Μα ραθώνος, και πιο συγκεκριμένα στον Ιερό Καθεδρικό Ναό Αγίων Κωνσταντίνου κι Ελένης Νέας Μάκρης, στον οποίο λειτουργεί μέχρι σήμερα το Εκκλησιαστικό Παντοπωλείο του Ναού (που ιδρύθηκε με δική του πρωτοβουλία), προσφέροντας ουσιαστική βοήθεια σε οικογένειες και ανθρώπους που δοκιμάζονται από οικονομικές και κοινωνικές δυσκολίες.
Από το 2021 διακονεί ως προϊστάμενος του Ιερού Ναού Προφήτη Ηλία Ανατολής Νέας Μάκρης. Από την πρώτη στιγμή έθεσε ως προτεραιότητα την πνευματική αναγέννηση της ενορίας, δίνοντας ιδιαίτερη βαρύτητα στην νεότητα. Ίδρυσε και οργάνωσε το κατηχητικό έργο του Ναού, δημιουργώντας έναν ζωντανό χώρο πνευματικής καλλιέργειας, όπου παιδιά και νέοι προσεγγίζουν την Ορθόδοξη πίστη μέσα από αγάπη, διάλογο και ουσιαστική εκκλησιαστική ζωή.
Ειδικότερα, ο πατέρας Αντώνιος εργάστηκε με αφοσίωση για την ανάδειξη και την ολοκλήρωση του Ναού, μεριμνώντας ιδιαίτερα για την πρόοδο των αγιογραφήσεων, την τέλεση των εγκαινίων, και την φιλοξενία σημαντικών εκκλησιαστικών στιγμών, μεταξύ των οποίων τις χειροτονίες δύο πνευματικών του παιδιών, γεγονός που αποτελεί καρπό της υπεύθυνης ποιμαντικής του διακονίας και της εμπιστοσύνης που εμπνέει. Παράλληλα, ηγήθηκε στην οργάνωση εκδηλώσεων του Ναού και συνέβαλε στην συμμετοχή των πιστών σε οργανωμένες προσκυνηματικές εκδρομές.
Με δική του παρακίνηση, το Φιλόπτωχο συγκεντρώνει μέχρι σήμερα τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης και τα παραδίδει σε οικογένειες της ενορίας που τα έχουν ανάγκη.
Μέσα από τις πρωτοβουλίες αυτές, ο Ναός αναδείχθηκε σε έναν δυναμικό πνευματικό πυρήνα της τοπικής κοινωνίας με έντονη λατρευτική, ποιμαντική και κοινωνική παρουσία.
Με ταπεινότητα συνεχίζει να διακονεί στον Ιερό Ναό Προφήτη Ηλία, έχοντας ως μοναδικό γνώμονα το θέλημα του Θεού και την οικοδομή της Εκκλησίας. Η μέχρι σήμερα πορεία του, η θεολογική και επιστημονική του συγκρότηση, η ποιμαντική του εμπειρία, η κοινωνική του προσφορά και το αναγνωρισμένο έργο του αποτελούν πολύτιμη παρακαταθήκη για την συνέχιση της εκκλησιαστικής του διακονίας.
Η περαιτέρω πορεία του επαφίεται πάντοτε στη σοφή κρίση και στη διάκριση της Εκκλησίας, η οποία αναγνωρίζει και αξιοποιεί την προσφορά των λειτουργών της προς δόξαν Θεού και προς ωφέλεια του πιστού λαού, αφήνοντας παράλληλα ένα διακριτό αποτύπωμα αγάπης, ποιμαντικής ευθύνης κι ελπίδας.
