Τρίτη 24 Ιουλίου 2018. Τρία γράμματα περιγράφουν αυτό που αντικρίζουμε με το ξημέρωμα και τις πληροφορίες που συνεχίζουν να έρχονται για τα θύματα. ΣΟΚ.

Ο καθένας αναλαμβάνει κάποιον ρόλο. Άλλοι γυρνούν στα σπίτια τους για να δουν τι απέμεινε, άλλοι οργανώνουν τη διαδικασία συγκέντρωσης ειδών πρώτης ανάγκης, άλλοι βοηθούν στο να καθαρίσουν οι δρόμοι από τα καμένα. Και μέσα σε όλο το χάος, οι Φιλοζωικές Ραφήνας και Μαραθώνα βγαίνουν στον δρόμο μαζί με δεκάδες εθελοντές από διάφορα μέρη της Αττικής που έχουν έρθει στο Μάτι σε μια συγκινητική ένδειξη αλληλεγγύης.

Οι εικόνες προκαλούν σπαραγμό. Εκατοντάδες ζώα απανθρακωμένα μέσα σε αυλές, πολλά εκ των οποίων δεμένα, άρα και καταδικασμένα να βρουν μαρτυρικό θάνατο. Υπάρχουν και κάποια τυχερά. Με πολύ σοβαρά εγκαύματα, αλλά ζωντανά. Στήνεται ολόκληρη επιχείρηση και μεταφέρονται σε διάφορα κτηνιατρεία. Αυτό που αποτελεί τη βάση είναι το Vets4Life στο Πικέρμι που περιθάλπει περισσότερα από 200 ζωάκια.

«Κάποια στιγμή μας ενημερώνουν ότι σε ένα οικόπεδο στο Κόκκινο Λιμανάκι έχουν βρεθεί πολλά καμένα ζώα παραγωγής, κατσίκες, πρόβατα και κότες. Ανάμεσά τους είναι ζωντανά μια κατσικούλα και δύο κότες. Πηγαίνουμε και βρίσκουμε ένα πλάσμα περίπου δέκα μηνών κουλουριασμένο στα άχυρα με εγκαύματα σε όλη την κοιλιά και μισοκαμένα αυτιά».

Είναι τόσο τρομαγμένη κι αυτή και οι κότες που δεν φέρνουν αντίσταση, μπαίνουν χωρίς κόπο στο αυτοκίνητο της Άννας από τη Φιλοζωική Ραφήνας «Ο Πήγασος» και πηγαίνουν απευθείας στο κτηνιατρείο.

«Οι κότες δεν έχουν κάτι σοβαρό. Για την κατσίκα ξεκινά μια μακρά περίοδος αποθεραπείας. Την παίρνω σπίτι και της κάνω για μήνες θεραπεία με κρέμες ανάπλασης κι εγκαυμάτων. Κάθεται χωρίς αντίσταση να την… αλείψω και να την μπαντάρω. Το μεγαλύτερό της πρόβλημα είναι οι καμένες πατούσες. Έχουν αλλοιωθεί και οι τέσσερις με αποτέλεσμα τα νύχια της να μεγαλώνουν πολύ γρήγορα και παράξενα και να πρέπει να έρχεται συνέχεια γιατρός να της τα κόβει».

Η κατσίκα μεγαλώνει, γιατρεύεται κι έχει βρει την Ιθάκη της. Γίνεται η παρέα της Άννας και ονομάζεται Δάφνη. Υπάρχει, όμως, πρόβλημα. Καθότι ομαδικό ζώο, χρειάζεται ρόλο και παρέα. Παρότι έχει δεθεί μαζί της, η Άννα παίρνει την απόφαση.

«Η πρώτη προσπάθεια έγινε με το πάρκο ζώων στην Αίγινα. Επικοινωνήσαμε, τη δέχθηκαν κι έτσι μπήκαμε στο καράβι. Με το που τη βάλαμε στον χώρο, ένιωσε σαν να βρίσκεται στο πουθενά. Της ήταν εντελώς ξένος. Κι αμέσως δέχθηκε επίθεση. Αυτό είναι απόλυτα φυσιολογικό όταν φέρνεις μια καινούργια κατσίκα σε ομάδα, αλλά εκείνη τη στιγμή, δεν το άντεξε η καρδιά μου».

Πίσω, λοιπόν, στη Ραφήνα. Η δεύτερη απόπειρα γίνεται με μια κοπέλα στο Κρυονέρι. Έχει χώρο, πολλά ζώα κι η Δάφνη φαινομενικά θα βρει την παρέα της. Μένει τελικά δύο μήνες μέχρι που ένα από τα σκυλιά, που ουδέποτε την είδαν με καλό μάτι, της επιτίθεται.

«Όταν έβαλα για τρίτη φορά τη Δάφνη στο αμάξι, κατάλαβα ότι θα την… παντρευτώ. Γυρίσαμε και από τότε ζει στην αυλή μου, σε έναν χώρο περίπου 200 μέτρων, με χώμα, πεύκα και στοίβες από σανό. Κάνει παρέα με τα σκυλιά μου που την κυνηγούν κι αυτή τρέχει σαν παρτσακλή λόγω του προβλήματος στα πόδια, ενώ παίρνει την “εκδίκησή” της και τους ρίχνει κουτουλιές. Οι δε γάτες είναι οι… κουλ φιλενάδες της, γιατί δεν την πολυταράζουν. Απλώς πάνε και κοιμούνται δίπλα της στα άχυρα».

Η Άννα είναι ένας άνθρωπος πολύ ενεργός στη φιλοζωία. Αλλά είχε και τις αδυναμίες της… Κι όμως, αυτή η συναναστροφή και η συνύπαρξη με τη Δάφνη τής έκανε το κλικ που δεν της είχε γίνει νωρίτερα.

«Στην αρχή ήταν πολύ επιφυλακτική, αλλά δεν μπορούσε να κάνει κι αλλιώς. Χρειαζόταν τη βοήθειά μου για να γίνει καλά. Όταν πια βρήκε τον δρόμο της, άρχισε να παίρνει θάρρος. Να με περιμένει στα κάγκελα κουνώντας ουρά σαν σκύλος όταν πάω για το πρωινό της καλαμπόκι, να μου δαγκώνει την μπλούζα όταν σκύβω να της βάλω τα φρούτα της, να με κουτουλάει για να παίξουμε.

Για πρώτη φορά ένιωσα το άγχος του φόβου, όταν πέφτω όλη πάνω της για να την ακινητοποιήσω, ώστε ο γιατρός να της κόψει τα νύχια. Πρώτη φορά άκουσα τον λυγμό του πόνου, τον αναστεναγμό της ανακούφισης όταν τελειώνουμε, τη χαρά ενός τέτοιου ζώου όταν ξεκινά να τρώει. Τον ήχο της ευχαρίστησης όταν της αρέσει το φαγητό.

Κάθε που πήγαινα στο κρεοπωλείο και έβλεπα τα ταμπελάκια “κατσικάκι γάλακτος”, σκεφτόμουν ότι ήταν μια ψυχή σαν τη Δάφνη και μάλιστα μωρό. Τρώγαμε μωρά. Που πονάνε, αγχώνονται, ανακουφίζονται, διασκεδάζουν, γεύονται, παίζουν. Δεν έχει σημασία αν δεν έχουν όνομα, αν δεν είναι η Δάφνη. Δεν μπορούσα να το διαχειριστώ και χαίρομαι που κατάφερα να είμαι εδώ και 1,5 χρόνο Vegeterian. Αυτή ήταν η μεγάλη αλλαγή που έκανα χάρη σε εκείνη».

Η Δάφνη, αν και δεν το γνωρίζει, ζει πλέον χωρίς τον κίνδυνο κάποιος να τη σφάξει για ένα τραπέζι. Κι η παρέα της είναι οι άνθρωποι, οι σκύλοι και οι γάτες.

Α, και οι δύο κότες. Η Κατίνα και η Σάρα που επίσης «παντρεύτηκε» η Άννα.