Γράφει ο ΚΩΣΤΑΣ ΖΟΡΓΙΟΣ


Να σκεφτεί κανείς ότι είχε κάποιος από τους δυο μας πρόβλημα να σας αποκαλύψει προσωπικά μας δεδομένα, να πω «οκ». Αλλά κάθε άλλο. Οπότε τι διάολο; Γιατί έπρεπε να φτάσουμε στο τέταρτο pet story, να μιλήσουμε για τον Αλέκο και τη Σερένα, τη Βενετσιάνα και την Ήρα, τη Μάρθα και τον Χνούδη, για να σκεφτώ να σας διηγηθώ το πώς γνωρίστηκα με τον Μπόμπι, πώς μπήκε στη ζωή μου και πώς βρέθηκα, ως από μηχανής Θεός είναι η αλήθεια, στον δρόμο του…

Το 2014 εργαζόμουν στη Λυκόβρυση και ζούσα στην Αγία Παρασκευή. Ήμουν, δε, από τους ανθρώπους εκείνους που για να βάλουν βενζίνη στο αμάξι τους -και παίζει ρόλο αυτό- έπρεπε να βογκήξει και να πέσει παρακαλετό στα πόδια μου. Ήταν μεσημέρι προς απόγευμα μιας Κυριακής του Ιουλίου, ακριβώς 4, όταν σχόλασα τη βάρδια μου κι από το δροσερό χώρο της δουλειάς μου, βγήκα στο λιοπύρι και τους 35+ βαθμούς. Η δουλειά, δε, ακριβώς πάνω στην Εθνική, οπότε η μοίρα της επιστροφής προδιαγεγραμμένη. Δεύτερη έξοδος, Αττική Οδός και σε δέκα λεπτά ξανά στη δροσιά του σπιτιού. Το αμάξι ΔΕΝ ήταν άδειο από βενζίνη και ΔΕΝ είχα σκοπό να πάω πουθενά.

Ανάμεσα στη δουλειά και την Αττική Οδό, μεσολαβεί μόλις μία έξοδος, αυτή της Μεταμόρφωσης. Πείτε μου εσείς για ποιο λόγο αποφάσισα να βγω και να πάω να βάλω βενζίνη ενώ δεν υπήρχε και λόγος…

Ακριβώς με το που τελείωνε η γέφυρα, άρχισα να ακούω ένα έντονο κλάμα. Τα τρία μπροστινά αυτοκίνητα σταματημένα. Τελικά ο πρώτος έβαλε μπρος, ο δεύτερος έκανε έναν ελιγμό και προσπέρασε, το ίδιο ακριβώς κι ο τρίτος. Και βρέθηκα φάτσα κάρτα με ένα κουτάβι μικρότερο από γάτα σε μέγεθος, που ούρλιαζε από πόνους, ημέρα Κυριακή που η κτηνίατρός μας ήταν κλειστή…

Έλα μωρέ, λίγες μέρες

Ο μικρός είχε προφανώς χτυπηθεί από αυτοκίνητο. Αρκετό καιρό αργότερα μάθαμε ότι είχε (και έχει, γιατί έδεσε έτσι) σπασμένη λεκάνη, αλλά τότε, επειδή ήταν μόλις ενός μηνός, τα κόκκαλά του δεν είχαν δέσει κι αυτό δεν μπορούσε να φανεί. Είπαμε με την τότε φίλη μου και σήμερα σύζυγό μου να τον πάρουμε σπίτι «για λίγες μέρες», που μετατράπηκαν σε «μια δυο μέρες» όταν η κτηνίατρος και φίλη μου είπε: «καλά ρε, έχεις ιδέα τι βρήκες; Αυτός είναι Καύκασος, φτάνουν και 80+ κιλά». Μάλιστα…

Ποιος έχει «μαζέψει» ζώο, το κράτησε για «δυο τρεις μέρες» και μετά βρήκε καρδιά να το δώσει; Ο Μπόμπι μεγάλωνε αλλοπρόσαλλα, καθώς το κεφάλι του ήταν αστεία τεράστιο και ο κορμός του μικρός, και πολύ γρήγορα. 2,5 κιλά την πρώτη εβδομάδα, 4,8 τη δεύτερη, σχεδόν 7 στον μήνα… Κι η προειδοποίηση του εκπαιδευτή «αυτά τα σκυλιά θέλουν πολλή δουλειά. Μαζί σας όπου πηγαίνετε».

Βγήκαμε άπειρες βόλτες σε πολυσύχναστα μέρη, πήγαμε για ψώνια στα μαγαζιά με ένα τέρας και γίναμε ατραξιόν, φάγαμε σε ταβέρνες και δε μας πλησίαζαν ούτε για να παραγγείλουμε, πήγαμε μέχρι και σε παμπ κι ακόμα μας μνημονεύουν. Ο Μπόμπι, όμως, έμαθε. Έγινε κοινωνικός και προσιτός. Και μαζί του μάθαμε κι εμείς. Πώς είναι να ζεις με ένα σκυλί που έχει πολύ περισσότερες απαιτήσεις από ένα γιορκσάιρ κι ένα κανίς, που οφείλεις να ‘χεις το νου σου πάντα και παντού, που δεν είναι εύκολο να το κουβαλάς όπου θέλεις, αλλά οφείλεις να το κάνεις, αφού αποφάσισες να ζήσετε παρέα και που υπάρχουν φορές που θα βγάλει άγρια ένστικτα, αλλά στο τέλος της ημέρας είναι ένα υπέροχο πλάσμα με μια τεράστια καρδιά.

Και το βλέπεις όταν δεν αγριεύει σε κανένα παιδί που το πλησιάζει, όταν τα αφήνει να τον τραβολογάνε την ώρα που οι γονείς τους παρακολουθούν με τρόμο, παρότι τους έχεις καθησυχάσει.

Ο Μπόμπι είναι ένα υπέροχο πλάσμα σε σώμα γίγαντα πενηντακάτι κιλών. Ξέρω ότι θα μπορούσα να του ‘χω προσφέρει πολύ περισσότερα από αραλίκι σε όλες μας τις διακοπές, διαλύοντας πάντα κάθε αμφιβολία αν θα έπρεπε να τον πάρουμε μαζί, κάμπινγκ δίπλα στη θάλασσα και μεγάλα κόκαλα όταν έχω τύψεις που δεν πρόλαβα να τον πάω βόλτα. Κι αυτός ξέρει ότι του ‘χω μεγάλη αδυναμία. Κι όταν όλοι μου λένε το «νου σου, τα ζώα είναι πάντα απρόβλεπτα», εγώ κόβω το χέρι μου γι’ αυτόν και του εμπιστεύομαι τα δίχρονα παιδιά μου…


Ζωάκια για υιοθεσία

Ανοίξτε την αγκαλιά σας και υιοθετήστε ένα από τα χιλιάδες ζωάκια που περιμένουν υπομονετικά τη στιγμή κάποιος θα τους δώσει την ευκαιρία να του δείξουν πόση αγάπη και καλοσύνη κρύβουν μέσα τους. Επικοινωνήστε τηλεφωνικά με την Ελένη (6909 123 886), την Βενετσιάνα (6981 071 669) ή συμπληρώστε τη φόρμα υιοθεσίας στη διεύθυνση filozoikimarathona.gr/yiothesies.

Νεγρίτα

Ψάχνει -δυστυχώς- για δεύτερη φορά σπίτι, γιατί η οικογένεια που την υιοθέτησε αποφάσισε ότι τελικά δεν τη θέλει. Έχει μεγαλώσει με την τραυματική εμπειρία του χτυπήματος από αυτοκίνητο και κινδύνεψε να χάσει το ένα της πόδι. Είναι λίγο μεγαλύτερη από δύο ετών και θα σας χαρίσει την ψυχή της, αρκεί να της δώσετε την ευκαιρία.


Μιλού

Και που λες φίλε, είμαι η Μιλού, τριών μηνών και θα γίνω μεσαίου μεγέθους. Ζω Ηράκλειο Κρήτης, αλλά αν πραγματικά με θέλεις, με φέρνουν Αθήνα και τα βρίσκουμε. Εγώ μια αγκαλιά ζητάω και θα χωρέσω, αφού θα γίνω μεσαίου μεγέθους…


Στόρι

Αν και είμαι μόλις 40 ημερών, ο κύριος (;) που με βρήκε θεώρησε σκόπιμο να με πάει σε κτηνίατρο για ευθανασία. Για καλή μου τύχη, στο παρά δύο μπήκε μία κυρία της φιλοζωικής στο κτηνιατρείο και βέβαια με άρπαξε και με φιλοξενεί. Θέλω να αλλάξω χέρια για τελευταία φορά και να πέσω σε κάποιον που θα με φροντίσει.