Ο διψήφιος πληθωρισμός του Απριλίου επισημοποίησε αυτό που δυστυχώς ζει καθημερινά η ελληνική οικογένεια. «Φτωχοποίηση» που ξεπερνά πια όλες τις κόκκινες γραμμές και το κυριότερο, δε φαίνεται να έχει τέλος. Και πώς να έχει τέλος, όταν ο πόλεμος συνεχίζεται και καμία σοβαρή προσπάθεια για ειρήνη δε φαίνεται στον ορίζοντα…

Γιατί αυτοί που μπορούν σοβαρά να στηρίξουν τις ειρηνευτικές προσπάθειες, είναι αυτοί που κερδίζουν από τις υπέρογκες τιμές στο φυσικό αέριο, στο πετρέλαιο και από τις πωλήσεις όπλων. Όλοι οι άλλοι είμαστε απλώς θεατές και θύματα ενός εφιαλτικού σεναρίου. Ένα εφιαλτικό σενάριο που διαχρονικά επαναλαμβάνεται σε μικρότερη ή μεγαλύτερη κλίμακα, όταν όλα θυσιάζονται τόσο εύκολα στον βωμό του χρήματος…

Ας πάμε, όμως, και σε κάποια ευχάριστα. Επιτέλους «έπεσαν» οι υπογραφές για τον Βιολογικό. Τεράστιο έργο με θετικές επιπτώσεις, περιβαλλοντικές αλλά και αναπτυξιακές κι ασφαλώς υπεραξίες για όλα τα ακίνητα της περιοχής μας. Αποτελεί απόλυτη δικαίωση μιας μεγάλης προσπάθειας αυτών που χωρίς να υπολογίζουν πολιτικό κόστος, ολοκλήρωσαν τη χωροθέτηση, τη χρηματοδότηση και τη μελέτη του έργου και είδαν τώρα τις προσπάθειές τους να βγαίνουν από το χρονοντούλαπο της ιστορίας που κάποιοι άλλοι το είχαν βάλει.

Μπράβο στη σημερινή Δημοτική Αρχή, γιατί αυτό το έργο το έβγαλε πραγματικά από το χρονοντούλαπο. Στον Δήμο Μαραθώνα ολοκληρώθηκε η δημοπράτηση της μελέτης το 2014 ενώ στη Ραφήνα το 2018. Μαντέψτε πού δουλεύουν ήδη σήμερα οι μπουλντόζες και ποιοι έχουν την ευθύνη, που ενώ ήμασταν τέσσερα χρόνια μπροστά, τελικά βρεθήκαμε έναν χρόνο πίσω.

Ο σημερινός Δήμαρχος, Στέργιος Τσίρκας, ο οποίος υπήρξε και ένας από τους 16 πρωτεργάτες αυτού του έργου ως Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου επί δημαρχίας Λουίζου, έχει ακόμα μία υποχρέωση. Να διορθώσει τα λάθη Ψηνάκη και να διεκδικήσει πια αυτά που μας ανήκουν. Γιατί ο Βιολογικός ανήκει εξ ολοκλήρου στον Δήμο Μαραθώνα, αφού κανένας άλλος εκτός από τον Δήμο δεν πάσχισε γι’ αυτόν. Παρόλα αυτά, επί Ψηνάκη τον «δώρισαν» στην ΕΥΔΑΠ, δηλαδή παραχώρησαν ένα έργο 50 και πλέον εκατομμυρίων ευρώ χωρίς κανένα αντάλλαγμα…

Ακόμη και σήμερα πιστεύω ότι και πρέπει και μπορούμε να διεκδικήσουμε ανταποδοτικά οφέλη, όπως η διαγραφή των όποιων χρεών μας στην ΕΥΔΑΠ, η μείωση του τιμολογίου του νερού τουλάχιστον κατά 50% επ’ ωφελεία των κατοίκων και μειωμένα τέλη αποχέτευσης. Θεωρώ σημαντική επίσης, τη στελέχωση της εταιρείας διαχείρισης του Βιολογικού από δημότες του Δήμου Μαραθώνα, δηλαδή το κριτήριο της εντοπιότητας να παίξει σημαντικό ρόλο στη μοριοδότηση.

Θέλω να κλείσω αυτό το editorial με μια προτροπή: Το καλοκαίρι πλησιάζει. Ας προσθέσουμε στη συντροφιά μας κάποιο βιβλίο. Για την ψυχαγωγία και για τη γνώση. Γιατί όλα τα κακά και τα καλά που περνάμε σήμερα, τα προβλήματα και οι λύσεις τους, είναι όλα γραμμένα σε κάποιες σελίδες. Και η γνώση είναι δύναμη. Μια δύναμη δημιουργική που μόνο καλύτερους μπορεί να μας κάνει.

Καλό καλοκαίρι!

Y.Γ. Με έναν νόμο, αλλά… κανένα άρθρο, αιτήθηκε άδεια και την πήρε. Μνημόνιο, λοιπόν, πάλι από το επόμενο τεύχος!