Γράφει ο ΚΩΣΤΑΣ ΖΟΡΓΙΟΣ

 

30 Σεπτεμβρίου 2021. Είναι 22.30 και στη Μαραθώνος επικρατεί ασυνήθιστη κινητικότητα. Στο ύψος της Αγίας Βαρβάρας, στη Ραφήνα, κόσμος είναι συγκεντρωμένος γύρω από μια μάζα από σίδερα που λίγα λεπτά νωρίτερα ήταν ένα εντυπωσιακό μπλε Saxo. Το κοιτάζεις και ξέρεις ότι δύσκολα άνθρωπος έχει βγει ζωντανός από κει μέσα.

Διακόσιες είκοσι μέρες μετά, τον έχεις απέναντί σου κι είναι πάρα πολλά αυτά που θες να τον ρωτήσεις. Σου διηγείται την περιπέτειά του κι είναι πάρα πολλά αυτά που σε ανατριχιάζουν. Σου μιλά για το σήμερα και είναι άπειρα αυτά που θαυμάζεις στην κοσμοθεωρία του. Ακόμα και αν δεν μπορείς καν να διανοηθείς από τι σκοπέλους έχει περάσει. Ο Θάνος Βουλής μάς συστήθηκε μια Κυριακή στα γραφεία της Marathon Press κι αυτή είναι η ιστορία του…

Γεννημένος πριν 26 χρόνια στη Νέα Μάκρη, δεν έφυγε ποτέ από εδώ. Πήγε σχολείο στο Δημοτικό της Ανατολής κι αργότερα στο Γυμνάσιο και το Λύκειο της πόλης και με την παρέα του έκανε τα συνηθισμένα που κάνουν τα αγόρια, όπως βόλτες, ποδήλατο κτλ. Ο Θάνος είχε από μικρός ακόμα ένα χόμπι… Τα τηλεκατευθυνόμενα. Αυτή ήταν η πρώτη επαφή με τους τέσσερις τροχούς, αλλά και η δεύτερη δεν άργησε να έρθει.

Φανατικός με τον μηχανοκίνητο αθλητισμό, ο πατέρας του τον «μύησε» με το… καλημέρα και στα έξι του χρόνια άρχισε να τρέχει με καρτ και μόλις το 2008 αναδείχθηκε πρωταθλητής Junior.

Κάπως έτσι, ο Θάνος άρχισε να περνά ώρες πίσω από ένα τιμόνι, να το ερωτεύεται και να πηγαίνει νωρίς νωρίς στο… επόμενο στάδιο. Το 2016 δηλώνει συμμετοχή στην Ανάβαση Διονύσου και παρότι νέος, άπειρος και χωρίς δικό του, αλλά με νοικιασμένο αυτοκίνητο, καταλαμβάνει τη 10η θέση. Ποιος έφτασε μέχρι τον πρώτο αγώνα και δεν ξανάτρεξε…

Η επόμενη τετραετία τον βρίσκει να προσπαθεί να φτιάξει το δικό του αγωνιστικό αυτοκίνητο. Αγοράζει ένα Saxo και σταδιακά επιχειρεί να το μετατρέψει, αλλά κάτι ο κορονοϊός, κάτι οι οικονομικές δυσκολίες, η προσπάθεια δεν έχει ολοκληρωθεί μέχρι και σήμερα. Άλλωστε δεν είναι μόνο ο μηχανοκίνητος αθλητισμός που του τραβά το ενδιαφέρον και του απορροφά χρόνο.

Παράλληλα εργάζεται στην οικογενειακή επιχείρηση με γυάλινες κατασκευές, ενώ είναι και DJ σε διάφορα χιπ χοπ γκρουπ. Όλα, βέβαια, καταλήγουν στο αγαπημένο αλλά και ακριβό χόμπι.

Το 2018 έρχεται η συμμετοχή για δεύτερη φορά στην Ανάβαση Διονύσου όπου βγαίνει δεύτερος και η ανάβαση της Ριτσώνας, όπου τερματίζει 4ος. Αν και χωρίς χρόνια εμπειρίας στην πλάτη, είναι εμφανές ότι ο Θάνος το ‘χει μέσα του… Όπως και ότι θα το πάει κι ένα βήμα παραπέρα. Όλα αυτά, όμως, πάντα με τη διδαχή του πατέρα του: «ξεδίνεις μόνο στην πίστα, ποτέ στον δρόμο».

Το βράδυ που οριοθέτησε μια νέα αρχή

«Είναι μια Πέμπτη όπως όλες οι άλλες. Έχω ξυπνήσει, έχω πάει στη δουλειά, έχω περάσει την ώρα μου στο γυμναστήριο και περίπου 22.00 το βράδυ επιστρέφω σπίτι. Δεν τρέχω, γιατί μπορεί ασυναίσθητα να πατάω το γκάζι λίγο παραπάνω όπως όλοι μας, αλλά ποτέ σε κατοικημένες περιοχές ή σε λεωφόρους όπως η Μαραθώνος. Κινούμαι με το επιτρεπτό όριο ταχύτητας. Στο ύψος της Αγίας Βαρβάρας, ένα αυτοκίνητο βγαίνει ξαφνικά από ένα πάρκινγκ στα δεξιά μου. Τον βλέπω λίγο πριν τρακάρουμε και πατάω φρένο για να αποφύγω τη σύγκρουση. Το αυτοκίνητο γυρίζει δεξιά, πέφτει πάνω στα κάγκελα, αυτός φεύγει χωρίς να σταματήσει. Σβήνουν όλα και εγώ ξυπνάω 18 Οκτωβρίου στο νοσοκομείο».

Στις 19 ημέρες που μεσολαβούν, βέβαια, έχουν συμβεί αρκετά. Ο άνθρωπος που σταματά από τους πρώτους βλέποντας το τροχαίο, είναι αυτός από τον οποίο ο Θάνος είχε πάρει το πρώτο του αγωνιστικό αυτοκίνητο. Τα τραύματά του είναι πολύ σοβαρά, καθώς μεταξύ άλλων έχει πεταχτεί και έξω από το Saxo. Έχει ήδη ακρωτηριαστεί το δεξί του χέρι, έχει σπάσει έξι πλευρά, τη λεκάνη του, την αριστερή κλείδα, έχει πάρεση στο δεξί πόδι, ενώ ο μεγαλύτερος μπελάς που ανησυχεί τους γιατρούς είναι ο πνευμονοθώρακας.

«Εγώ δεν θυμάμαι τίποτα από όλα αυτά. Μου έχουν πει, όμως, ότι είχα κανονικά τις αισθήσεις μου. Κι ότι με πήρε η κοπέλα μου τηλέφωνο, το σήκωσα κι όταν με ρώτησε αν τράκαρα, της απάντησα “λίγο, λίγο”».

Ο Θάνος μπαίνει στο νοσοκομείο ως πολυτραυματίας. Προτεραιότητα για τους γιατρούς να τον κρατήσουν στη ζωή. Γιατί τις πρώτες μέρες, δεν ήταν δεδομένο ότι θα τα καταφέρει. Όλα κρέμονταν σε μια κλωστή…

Το ξύπνημα

«Ανοίγω τα μάτια μου σχεδόν είκοσι μέρες μετά κι όλα είναι περίεργα. Δεν ξέρω που βρίσκομαι και ζαλίζομαι πολύ, έχω παραισθήσεις. Όταν καταλαβαίνω ότι είμαι σε δωμάτιο νοσοκομείου, η πρώτη μου σκέψη είναι ότι έχω κορονοϊό. Ρωτάω τη μητέρα μου “γιατί είμαι εδώ μέσα; Τράκαρα;” και κουνά το κεφάλι της. Μου δείχνει μια φωτογραφία και δεν το πιστεύω. “Βγήκα από δω ζωντανός;”. Ακούγεται περίεργο, αλλά όσο κοιμάμαι έχω δει το τρακάρισμα. Κι επίσης έχω δει και όνειρο ότι κοιμάμαι πάρα πολύ, κουράστηκα και θέλω να ξυπνήσω…».

Ο Θάνος έχει πλέον πάρει την πρώτη κρυάδα. Αλλά όχι ολοκληρωτικά. Δεν ξέρει το παραμικρό για το χέρι του.

«Το ένιωθα μουδιασμένο. Ήμουν, όμως, έτσι ξαπλωμένος, είχε κλειδώσει το σώμα μου, που δεν γύρισα ποτέ προς τα δεξιά. Ίσως και από ένστικτο, ποιος ξέρει. Ήμουν μόνιμα γυρισμένος προς τα αριστερά. Το πρώτο σοκ το βιώνω όταν μου λέει ο γιατρός “πάμε για αξονική, βάλε το χεράκι σου στο στήθος” και αναρωτιέμαι γιατί δεν χρησιμοποιεί πληθυντικό».

Αυτός που του ανακοινώνει τα νέα είναι ο πατέρας του, λίγα 24ωρα αργότερα. «Μην ανησυχείς για τίποτα, όλα θα πάνε καλά». Κρατά μόνο τις τελευταίες λέξεις και ξαναπέφτει για ύπνο.

Η αποδοχή και η νέα ζωή

Λίγες μέρες αργότερα κι αφού έχει περάσει πια η επήρεια των φαρμάκων, ο Θάνος δέχεται τις πρώτες επισκέψεις από φυσιοθεραπευτές. «Το πρώτο που πρέπει να κάνεις είναι να το αποδεχθείς. Ένα από τα πράγματα που μου είπαν οι γιατροί και το υιοθέτησα πριν φύγω ήταν το ˝για να πιστέψεις σε ένα θαύμα, γίνε το ίδιο το θαύμα˝.

Βγήκα από το νοσοκομείο στις 13 Νοεμβρίου και πήγα σπίτι όρθιος. Αυτή ήταν μια πρώτη μεγάλη νίκη. Μου έλεγαν οι φυσιοθεραπευτές ότι με τα προσθετικά μέλη επανέρχεσαι στο 100%. Δεν το πίστεψα δευτερόλεπτο, δεν ήθελα καν να ακούω. Ξεκινάω μόνος μου να κάνω απλά καθημερινά πράγματα με το ένα χέρι, αρνούμενος και οποιαδήποτε επαγγελματική βοήθεια από ψυχολόγο, παρότι μέσα μου ξέρω ότι δεν είναι κακό. Μου πήρε δύο μήνες και αρκετές βόλτες που περίεργοι τύποι και τύπισσες κάρφωναν το βλέμμα τους πάνω μου, για να αποδεχθώ τη νέα μου ζωή. Κι όταν το έκανα, άρχισα να ψάχνω για τα προσθετικά μέλη. Βρήκα στο ίντερνετ ανθρώπους με παρεμφερείς ανάγκες που μιλούσαν για το πόσο άνετα νιώθουν και, παρότι μέχρι και πριν λίγο καιρό θεωρούσα ότι δεν θα συμφιλιωνόμουν ποτέ με το σώμα μου, αποφάσισα να ξεκινήσω δοκιμές».

Ο Θάνος ήρθε στο γραφείο κρατώντας τον καφέ με το νέο του χέρι. Κάθε μέρα που περνά εξασκείται και μαθαίνει να λειτουργεί καλύτερα. Σύντομα θα είναι 100% λειτουργικό κι ας μην το πίστευε ποτέ.

Όπως πάντως ο ίδιος λέει «εγώ είμαι από τους προνομιούχους, που μπορούσα να υποστηρίξω οικονομικά κάτι τέτοιο. Το λέω γιατί το κόστος είναι τεράστιο και το κράτος δικαιολογεί με το ζόρι το 10%…».

Η νέα κοσμοθεωρία

Η ζωή προφανώς και αλλάζει όταν σου συμβαίνει κάτι τόσο σοβαρό. Άλλοι το διαχειρίζονται καλύτερα, άλλοι θέλουν τον χρόνο τους. Ο Θάνος είναι από τους ανθρώπους που έχουν δουλέψει αρκετά με τον εαυτό τους και πολύ πριν το ατύχημα.

«Αυτό που με δυσκόλεψε το πρώτο διάστημα ήταν το ψυχολογικό. Είμαι άνθρωπος δεξιοτέχνης και στους αγώνες και στη μουσική και στη δουλειά μου και είχα απορία για το πώς θα ήταν το μετά. Το ξεπέρασα μόνος, βάζοντας στόχο να κάνω καθημερινά τα διπλάσια από όσα έκανα.

Έμαθα πολλά από όλο αυτό. Ότι κάθε άνθρωπος έχει εσωτερική δύναμη που μέχρι να του συμβεί κάτι σοβαρό, δεν μπορεί να ανακαλύψει. Ότι στα δύσκολα μπορεί να σε στηρίξουν άτομα που δεν τα περιμένεις, και να σου βάλουν δύσκολα άνθρωποι που είναι κοντά σου. Ότι πρέπει να εκτιμώ και τον καφέ που πίνω το πρωί. Ότι δεν υπάρχουν προβλήματα πέρα από την υγεία. Όλα τα άλλα είναι προβληματισμοί. Και ότι πρέπει να φορτίζω το χέρι μου κάθε βράδυ», λέει αστειευόμενος…