Πέρασαν κιόλας τέσσερα χρόνια από την 23η Ιουλίου του 2018, την πιο τραγική ημέρα στην ιστορία του τόπου μας. Τέσσερα χρόνια από εκείνη τη «Μαύρη Δευτέρα», που η μεγάλη φωτιά πήρε τόσο άδικα τη ζωή 104 συνανθρώπων μας και στιγμάτισε εκατοντάδες άλλους, αφήνοντας πίσω μόνο στάχτη. Που τόσο εύκολα και τόσο απροσδόκητα κατέστρεψε περιουσίες, κόπους ολόκληρης ζωής και αναμνήσεις.

Η ολιγωρία όσων έπρεπε να ενεργήσουν, οι άστοχες εκτιμήσεις και οι κακοί χειρισμοί είναι λίγο πολύ γνωστά σε όλους. Δεν θέλω να σταθώ σε αυτά. Έχουν ήδη πάρει τον δρόμο της Δικαιοσύνης κι ελπίζω να μην… παραστρατήσουν. Προτιμώ, τέσσερα χρόνια μετά, να σταθώ σε όσα μάθαμε και διδαχθήκαμε, στο πώς και πόσο αλλάξαμε ως άνθρωποι όλοι μας.

Γίναμε πιο αλληλέγγυοι. Θυμάμαι σαν χθες την 24η Ιουλίου του 2018, όταν η περιοχή γέμισε εθελοντές και αυτοκίνητα γεμάτα με είδη πρώτης ανάγκης. Νέα παιδιά από όλη την Ελλάδα, αλλά και από το εξωτερικό, ήρθαν εδώ, καθάριζαν δρόμους και οικόπεδα, «πλημμύρισαν» το Αθλητικό και Πολιτιστικό Πάρκο στη Νέα Μάκρη, συγκροτώντας ομάδες και αναλαμβάνοντας πόστα για τα πάντα.

Από τη διανομή φρεσκομαγειρεμένου φαγητού, μέχρι τη στελέχωση φαρμακείου για την παροχή πρώτων βοηθειών σε όσους είχαν ανάγκη. Πρωτόγνωρη συμπαράσταση. Αξιοθαύμαστη και ενθαρρυντική για το μέλλον μιας κοινωνίας. Αρκεί να αντέξει στον χρόνο! Εύχομαι κι ελπίζω αυτή η ενέργεια και αυτό το θετικό συναίσθημα που βγήκαν μέσα από τον όλεθρο και την καταστροφή να στεριώσουν.

Μαζί με όλα αυτά, όμως, γίναμε και πιο φοβικοί. Και η πολιτεία κι εμείς σαν άτομα. Το βλέπουμε ακόμη και σήμερα, όταν ακούμε σειρήνες που αν και δεν γνωρίζουμε αν είναι από ασθενοφόρο, περιπολικό ή πυροσβεστική, ο νους μας πηγαίνει πάντα στη φωτιά. Το βλέπουμε και στη συμπεριφορά της πολιτείας.

Μετά από εμάς, αλλά και μετά την Εύβοια και τη Βαρυμπόμπη, οι εκκενώσεις οικισμών είναι προτεραιότητα. Ακόμα και στο πρώτο άναμμα, η εντολή είναι «εκκένωση τώρα». Να σας πω κάτι, προτιμότερο είναι αυτό από την ολιγωρία. Καλύτερα αυτή η υπερβολή από μια υστέρηση, που μπορεί να αποδειχθεί για ακόμα μια φορά θανάσιμη.

Δεν πρέπει, όμως, να λησμονεί κανένας μας ότι όταν τα ΜΜΕ κάνουν αναφορές στο «Μάτι», ασφαλώς και εννοούν Μάτι, Νέο Βουτζά, Προβάλινθο, Αμπελούπολη, Κόκκινο Λιμανάκι… κλπ. Όλη την περιοχή που υπέστη αυτή την ανείπωτη συμφορά.

Τέσσερα χρόνια μετά, η περιοχή μας έχει αρχίσει να αποκτά χρώμα και ζωή. Θα κλείσω το editorial, με μια ευχή. Αυτή τη φορά, το «Μάτι» σαν τα μάτια μας.

Υ.Γ. Ελπίζω σύντομα να λυθούν επιτέλους τα προβλήματα του Προβάλινθου και της Αμπελούπολης και να αποκατασταθεί έτσι η αδικία που έχει φέρει σε απόγνωση τους κατοίκους των δύο περιοχών.

Προηγούμενο άρθροΔιακοπές ρεύματος σε… δύο δόσεις την Πέμπτη στον Μαραθώνα
Επόμενο άρθροΠώς χάθηκαν δύο νέα παιδιά: Έχασε την έξοδο και έκανε όπισθεν στην Εθνική