Γράφει ο ΚΩΣΤΑΣ ΖΟΡΓΙΟΣ

Η σχέση τους γεννήθηκε μέσα από ένα τραγικό γεγονός. Οι συναντήσεις, δύο μέχρι τώρα, πάντα ξυπνούν μνήμες. Αλλά αποτελούν και τον καλύτερο τρόπο επούλωσης των πληγών, τόσο για τους «μικρούς», δηλαδή τους μαθητές, όσο και για τους «μεγάλους» ήτοι τους εκπαιδευτικούς…

Όπως σάς είχαμε παρουσιάσει και στο τεύχος του περασμένου Απριλίου, την επομένη της φονικής πυρκαγιάς, ένα e-mail «ενόχλησε» τα εισερχόμενα της κυρίας Γεωργίας Παπαγεωργίου, διευθύντριας του 2ου Γυμνασίου Νέας Μάκρης που εδρεύει στον Νέο Βουτζά και το οποίο είχε υποστεί σημαντικές υλικές ζημιές.

«Σας σκεφτόμαστε, είμαστε δίπλα σας, γιατί ξέρουμε από πρώτο χέρι τι περνάτε», έγραφε η κυρία Διονυσία Κωνσταντοπούλου, διευθύντρια του Γυμνασίου της Ζαχάρως, που βίωσε ανάλογα δραματικές στιγμές στις πυρκαγιές του 2007 στην Ηλεία.

Οι δύο εκπαιδευτικοί διατήρησαν επαφή και χτίζοντας πάνω σε αυτή, κανόνισαν την πρώτη συνάντηση. Στις 14 Μαρτίου, 50 μαθητές του Γυμνασίου Ζαχάρως συνοδευόμενοι από την κα Κωνσταντοπούλου, την υποδιευθύντρια και μία καθηγήτρια του σχολείου έκαναν αυθημερόν ταξίδι στην Αθήνα για να επισκεφτούν την περιοχή μας.

Η αμηχανία εξαφανίστηκε μέσα σε δευτερόλεπτα και έδωσε τη σκυτάλη στις εγκάρδιες συζητήσεις ανάμεσα στους μαθητές, στο τραγούδι, τον χορό, το κλάμα και τελικά στην υπόσχεση ότι αυτό ήταν μόνο η αρχή. Μια υπόσχεση που δεν ήταν, όπως αποδεικνύεται, λόγια του αέρα…

Το Μάτι στη Ζαχάρω

Το ραντεβού κλείστηκε από τότε. Κι όλοι περίμεναν υπομονετικά να περάσει ο καιρός. Η 9η Μαΐου έφτασε και 27 μαθητές από το 2ο Γυμνάσιο Νέας Μάκρης ξεκίνησαν το ταξίδι προς την Ηλεία. Μαζί τους η διευθύντρια του σχολείου, Γεωργία Παπαγεωργίου, μαζί με τις κκ. Χωραϊτίδου (υποδιευθύντρια) και Θωμαΐδου (εκπαιδευτικός).

«Δεν έχω λόγια να περιγράψω αυτό που ζήσαμε. Από τον τρόπο που μας υποδέχθηκαν, τη θέρμη, τη φιλοξενία, μέχρι και τη γιορτή που μας οργάνωσαν, ήταν όλα πέρα από κάθε προσδοκία», λέει στη MP εμφανώς συγκινημένη η κα Παπαγεωργίου.

«Εξαιτίας των όσων συνέβησαν στο Μάτι και βέβαια και της γνωριμίας μας με τους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς της Ζαχάρως, επιλέξαμε και παρακολουθήσαμε όλη τη χρονιά ένα περιβαλλοντικό πρόγραμμα υπό τον τίτλο “Η αναγέννηση ενός καμένου οικοσυστήματος” και το “υποπρόγραμμα” του ΚΠΕ Κρεσταίνων “Προστατεύω τη φύση και προστατεύομαι”. Αυτή ήταν η αφορμή του ταξιδιού. Φιλοξενηθήκαμε δύο μέρες στη μαθητική εστία του ΚΠΕ μετά από πρόταση και κάλεσμα του Δημάρχου κ. Παλιούκου, ο οποίος μάλιστα μας είπε ότι θα μας περιμένει και του χρόνου.

Τη δεύτερη ημέρα, η κυρία Κωνσταντοπούλου είχε φροντίσει να μας παραλάβουν μικρά λεωφορεία και να μας μεταφέρουν στη Μάκιστο και την Αρτέμιδα, δύο χωριά που καταστράφηκαν ολοσχερώς το 2007 και χάρη σε χορηγούς και ιδιωτική πρωτοβουλία, κτίστηκαν από την αρχή. Είδαμε κάποια μνημεία, αντιληφθήκαμε ότι έχουμε κοινά βιώματα, αλλά αυτό που μας έμεινε και είναι πολύ σημαντικό, ειδικά για τα παιδιά, είναι ότι η φύση βρήκε τον τρόπο να αναγεννηθεί και σήμερα, τα δύο αυτά χωριά στέκουν και πάλι υπερήφανα», διηγείται η κα Παπαγεωργίου και μοιράζεται με τη MP μια προσωπική της στιγμή στη Μάκιστο.

«Βλέπω μια ηλικιωμένη κυρία να κάθεται στην αυλή του σπιτιού της και να μου γνέφει να πλησιάσω. Το έκανα και αμέσως με ρώτησε με περιέργεια “από που είστε εσείς;”. Όταν της απάντησα “από το Μάτι” ξέσπασε σε λυγμούς. Μέσα σε δευτερόλεπτα, βρεθήκαμε δύο άγνωστες γυναίκες, αγκαλιασμένες να κλαίμε για τουλάχιστον ενάμιση λεπτό. Σας μιλώ ειλικρινά, τα ξαναέζησα όλα από την αρχή και πιθανότατα το ίδιο συνέβη και στην περίπτωσή της».

Η γιορτή στο σχολείο και ο εκπληκτικός πίνακας

Η κορύφωση της εκδρομής ήρθε με τη γιορτή που διοργάνωσε το σχολείο της Ζαχάρως.
«Και πάλι δεν έχω λόγια. Κατάφεραν να μετατρέψουν ένα παλιό κτίριο του ‘50 στο πιο γλυκό και ζεστό σπίτι που φαντάζεστε. Οι γονείς έκατσαν και μαγείρεψαν ένα σωρό φαγητά, τραγουδιστές και οργανοπαίκτες ήρθαν και έπαιξαν αφιλοκερδώς, βιώσαμε γνήσια συναισθήματα από γνήσιους ανθρώπους. Ήταν ο καλύτερος τρόπος να πούμε “αντίο” ή πιο σωστά “στο επανιδείν” γιατί είναι βέβαιο ότι αυτή η σχέση θα γίνεται ολοένα και πιο ισχυρή».

Από την πλευρά του, το 2ο Γυμνάσιο Νέας Μάκρης, σε μια ένδειξη ευγνωμοσύνης, δώρισε στο σχολείο της Ζαχάρως έναν εκπληκτικό πίνακα (πραγματικό έργο τέχνης) με την ονομασία «Φωτιά στο Μάτι» τον οποίο φιλοτέχνησε η μαθήτρια Β’ Γυμνασίου, Σοφία Αποστολίδου. Ο πίνακας κοσμεί ήδη το γραφείο της κυρίας Κωνσταντοπούλου, η οποία επίσης μίλησε στη MP γι’ αυτή τη δεύτερη συνάντηση.

«Μπορώ να σας πω ότι όλο αυτό, και ειδικά η δική τους επίσκεψη εδώ περισσότερο από τη δική μας στα μέρη σας, θα είναι πολύ λυτρωτικό για τα παιδιά. Όταν πήγαν στα δύο χωριά, την Αρτέμιδα και τη Μάκιστο, είδα στα πρόσωπά τους την ελπίδα ότι μια μέρα η περιοχή σας θα είναι κάπως έτσι, γιατί ναι μεν τα πρόσωπα δεν επιστρέφουν, αλλά η φύση έχει τον τρόπο να αναγεννάται. Όλοι ευχαριστήθηκαν πολύ αυτή την εκδρομή και μπορώ να σας πω μεταξύ σοβαρού και αστείου, ότι η κυρία Παπαγεωργίου μας είπε τόσα πολλά “ευχαριστώ” που σε καμία φωτογραφία δεν την πετύχαμε με κλειστό το στόμα!»

Φωτογραφίες: ALEXOPOULOS PHOTOGRAPHY