Το όνομα «Βασίλης Τζιγκούρας» κατά πάσα πιθανότητα δε θα σας είναι άγνωστο. Είτε θα το έχετε ακούσει να αναφέρεται σε κάποια τηλεοπτική εκπομπή, είτε θα το έχετε διαβάσει σε αφιέρωμα να συνοδεύεται από εγκωμιαστικά, αν όχι αποθεωτικά λόγια. Τον έχουν χαρακτηρίσει ως «έναν υπέροχο άνθρωπο», «λυτρωτή» και «σωτήρα». Αυτό που σίγουρα μπορείς να πεις για τον Βασίλη είναι ότι πρόκειται για τον καλύτερο φίλο των ζώων με κινητικά προβλήματα.

Όσοι δεν έχετε ιδέα σε τι αναφερόμαστε, πρόκειται να διαβάσετε ένα κείμενο που θα σας προσφέρει -το λιγότερο- ελπίδα και πίστη στον συνάνθρωπο. Οι υπόλοιποι που… έχετε μυρωδιά, θα γνωρίσετε καλύτερα τον υδραυλικό που σταμάτησε να χρησιμοποιεί τις τανάλιες για να φτιάχνει καζανάκια και τους έδωσε τεράστια αξία ξεκινώντας να κατασκευάζει αναπηρικά αμαξίδια για ζωάκια. Τον άνθρωπο που μένοντας χωρίς δουλειά, έκανε την κρίση ευκαιρία!

Από παιδάκι…

Ο Βασίλης μεγάλωσε στα Οινόφυτα, λίγο έξω από την Αθήνα και με εξαίρεση ένα μικρό διάστημα που έζησε στη Λάρισα, δεν έχει φύγει καθόλου από την τσιμεντένια μεγαλούπολη την οποία χαρακτηρίζει «σπίτι του». Είναι παντρεμένος με τη Ρενάτα, ενεργειακή εκπαιδεύτρια ζώων στο επάγγελμα και ζουν στο Ίλιον μαζί με τη μικρή τους κορούλα, τη Λουίζα.

Μέχρι και λίγο πριν το 2015, ήταν ο άνθρωπος του μεροκάματου. Ξέρετε, αυτός που για να τον βρεις και να έρθει να σου φτιάξει μια βρύση και ένα καζανάκι, πρέπει να κάνεις τάμα στον Θεό των υδραυλικών και πάλι δε θα είσαι σίγουρος. Η κρίση χτύπησε βάναυσα τον κλάδο και ο Βασίλης, ο οποίος συνεργαζόταν με εταιρεία, έμεινε χωρίς δουλειά. Για καλή του τύχη είχε ήδη ξεκινήσει να ασχολείται με αυτό που ονομάζει «όλη μου η ζωή». Τα ζώα…
«Έτυχε μια δυο φορές να γνωρίσω ζωάκια που αντιμετώπιζαν κινητικό πρόβλημα, σκυλάκια συγκεκριμένα και να διαλυθώ ψυχολογικά. Σκέφτηκα πώς θα μπορούσα να βοηθήσω και γεννήθηκε η ιδέα για τα αναπηρικά αμαξίδια.

Ήταν άνοιξη του 2015 και θυμάμαι ότι δίσταζα να ξεκινήσω γιατί θεωρούσα ότι δεν είχα δικαίωμα να ρισκάρω με την υγεία κάποιου ούτως ή άλλως προβληματικού ζώου. Έγραψα στα social media τις σκέψεις μου και ευτυχώς βρέθηκαν φίλοι που με παρότρυναν να ξεκινήσω το εγχείρημα. Και μόνο το επιχείρημα ότι στην Ελλάδα δεν είναι διαδεδομένα τα αμαξίδια και όσα ζωάκια έχουν σοβαρά προβλήματα υποβάλλονταν συχνά σε ευθανασία, ήταν αρκετό για να μην το σκεφτώ δεύτερη φορά».

Πάνω από 1.100 ζώα…

Καλοκαίρι του 2015, λοιπόν, κερδήθηκε το πρώτο μεγάλο στοίχημα. Ο Λούπο βρήκε τον λυτρωτή του στο πρόσωπο του Βασίλη και από ένας γέρος λυκοσκυλάκος που έσερνε τα πόδια του με χίλια ζόρια, έγινε ξανά σκύλος με αυτοπεποίθηση.

«Δεν θα ξεχάσω ποτέ την ημερομηνία. Ήταν 5 Ιουλίου, ημέρα του δημοψηφίσματος. Ο λαός είπε όχι στο “σχέδιο Γιούνκερ” κι εμείς μαζί με τον Λούπο είπαμε “όχι στην ευθανασία”».
Έχουν περάσει τέσσερα χρόνια από τότε κι ο Βασίλης έχει εξελίξει τόσο την τεχνική του, που από εκεί που χρειαζόταν τέσσερις και πέντε ώρες για να κατασκευάσει ένα αμαξίδιο, τώρα το ετοιμάζει σε μια ώρα.

«Ξεκίνησα να φτιάχνω καρότσια κάνοντας συγχρόνως και τη δουλειά μου. Όταν πια αποφάσισα να αφιερωθώ σε αυτό, το εξέλιξα σε επάγγελμα. Ζω από τα αμαξίδια την οικογένειά μου, εντούτοις μπορώ να σας εγγυηθώ ότι το ποσό που χρεώνουμε για να βοηθήσουμε ένα ζωάκι είναι σχεδόν το ένα τρίτο από αυτό που ζητούν στο εξωτερικό.
Μέρος του κόστους για την κατασκευή μπορεί να καλυφθεί από φιλοζωικά σωματεία, ομάδες που ασχολούνται με ζώα ή και από έρανο. Και σε κάθε περίπτωση το κόστος είναι κατά πολύ μικρότερο συγκριτικά με αυτό των αμαξιδίων που έρχονται από το εξωτερικό. Σε περιπτώσεις που κάποιος δεν καταφέρει να συγκεντρώσει το ποσό, δεν πρόκειται να αφήσω το ζωάκι καθηλωμένο…

Ξεκινώντας, τα καρότσια προφανώς και αντιμετώπιζα δυσκολίες. Από το 2017 κι έπειτα, ωστόσο, οι κατασκευές μου φέρουν έγκριση από το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας και δεν έχουν να ζηλέψουν κάτι από αυτές στο εξωτερικό».

Η λογική σκέψη που κάνει κάποιος είναι ότι ο Βασίλης βοηθά μόνο σκυλάκια. Αμ δε…
«Στα τέσσερα χρόνια που ασχολούμαι, έχω κατασκευάσει περίπου 1.100 με 1.200 αμαξίδια. Τα περισσότερα είναι όντως για σκυλάκια, αλλά έχω φτιάξει και για πολλές γάτες, για κουνελάκι, για ινδικό χοιρίδιο, κατσίκα, αγριογούρουνο, χελωνάκι, αλεπού και αρκουδάκι».

Η τελευταία περίπτωση, αυτή του αρκούδου, είναι ξεχωριστή.

«Η περίπτωση του Ούσκο ήταν η πιο δύσκολη που έχω αντιμετωπίσει ως τώρα. Μου τηλεφώνησαν από τον Αρκτούρο και με ενημέρωσαν ότι το τότε δύο μηνών αρκουδάκι είχε παραλύσει έπειτα από χτύπημα από αυτοκίνητο. Χρειάστηκαν έξι μήνες για να τελειώσω το αμαξίδιο. Ο Ούσκο όμως είναι πλέον ο μοναδικός αρκούδος στον κόσμο που κινείται με αμαξίδιο, διανύει τον 4ο χρόνο του πάνω στα καινούρια του “πόδια” και τα πηγαίνει περίφημα».

Και εγένετο +2feet

Τον Ιούνιο του 2015, ο Βασίλης έδωσε το όνομα +2feet σε ένα μικρό γκρουπ στα social media. Και το καινούριο κίνημα εξαπλώθηκε σε χρόνο ρεκόρ…

«Έγινε ο βασικός λόγος για τον οποίο πάνω από 1.000 ζώα είναι σήμερα ζωντανά. Κάποια εξ αυτών ήταν μάλιστα αδέσποτα και εκεί που τα προόριζαν για ευθανασία, απέκτησαν ξανά το δικαίωμα στη ζωή και καινούργιες οικογένειες. Δεν μπορώ παρά να νιώθω υπερήφανος και πανευτυχής γι’ αυτό.

Κι ακόμα πιο υπερήφανος που με καλούν από διάφορα μέρη του κόσμου για να φτιάξω καρότσια για ανήμπορα ζωάκια. Μέχρι στιγμής, αμαξίδιά μου έχουν φτάσει σε τρεις πολιτείες στις ΗΠΑ, σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, στην Ταϊλάνδη και την Ινδία, ενώ τις τελευταίες ημέρες συζητώ για συνεργασία με ανθρώπους από το Μαρόκο!».