Πόσο απέχει η αδιαφορία για μια άλλη ζωή, με την απανθρωπιά, την απουσία στοιχειωδών αισθημάτων, την έλλειψη σεβασμού και αγάπης, το ίδιο το έγκλημα; Η ιστορία που ακολουθεί μας δίνει ξεκάθαρη απάντηση. Αυτός που τη βαρέθηκε, που δεν του έκανε γιατί μαδούσε ή επειδή τελείωσε η καραντίνα και δεν χρειαζόταν μια ζωντανή «δικαιολογία» για να βγει βόλτα, είχε αρκετές επιλογές πριν φτάσει να γίνει τέρας.
Θα μπορούσε να βάλει μια αγγελία, ώστε το λευκό σκυλάκι να βρει ένα άλλο σπίτι. Θα μπορούσε να ζητήσει βοήθεια από κάποια Φιλοζωική. Θα μπορούσε έστω να το αφήσει στο βουνό, όπως έκανε, αλλά ελεύθερο να βρει τον δρόμο του.
Προτίμησε να το παρατήσει κλεισμένο σε ένα μπλε σακ βουαγιάζ, για να πεθάνει αργά και βασανιστικά από ασφυξία. Μπήκε στο αμάξι, έβαλε μπροστά, ξεμπέρδεψε… Και κάπως έτσι, τον Οκτώβριο του 2021, ξεκινά η ιστορία της Χιονάτης που θα μπορούσε να είναι πολύ σύντομη, καθώς παρά την προσπάθεια να σκίσει τον σάκο με τα νύχια της, δεν τα κατάφερνε και ο αέρας λιγόστευε. Ευτυχώς για όλους, ο σάκος άνοιξε…
Ο από μηχανής Θεός ήταν μια γυναίκα που έκανε τη βόλτα της στο Γραμματικό, ψηλά στο βουνό, στους χωματόδρομους. Εκεί που σπανίως βρίσκεις άνθρωπο, αλλά είναι το… ιδανικό μέρος να παρατήσεις ένα σκυλί κλεισμένο σε σακ βουαγιάζ να πεθάνει, αν δεν έχεις ίχνος καρδιάς μέσα σου.
Το μάτι της έπεσε πάνω στον σάκο, γιατί της φάνηκε ότι κουνιόταν. Πλησίασε, άνοιξε το φερμουάρ και ένα πλάσμα πετάχτηκε έξω τρομοκρατημένο. Εξαφανίστηκε σε δευτερόλεπτα.
Η Ιβάνα επέστρεφε για τέσσερις ημέρες και άφηνε φαγητό και νερό κάτω από ένα δέντρο. Και το οκτώ μηνών σκυλάκι πήγαινε, έτρωγε, έπινε και εξαφανιζόταν. Την πέμπτη μέρα ήταν έτοιμο να εμπιστευθεί και να ζητήσει βοήθεια. Για την ακρίβεια, απαίτησε βοήθεια, καθώς με το που άνοιξε η πόρτα του αυτοκινήτου, πήδηξε μέσα και στογγυλοκάθισε στο πίσω κάθισμα.
Ήταν η στιγμή που ξεκινούσε μια πραγματική εκστρατεία να βρει μόνιμο σπίτι και να μη μείνει στο προσωρινό καταφύγιο που της πρόσφερε απλόχερα η Ιβάνα. Ήταν πεντακάθαρη, το τρίχωμά της έλαμπε και βαπτίστηκε Χιονάτη, γιατί η ιστορία της θύμιζε το κορίτσι που η μητριά του παράτησε στο δάσος.
«Έβαλα σκοπό της ζωής μου να της βρω οικογένεια κι ένα καλό σπίτι», λέει η Ελένη που έχει σώσει δεκάδες ζώα με ανάλογες εκστρατείες και «σκοπούς ζωής».
Αλλά… Στην περίπτωση της Χιονάτης προέκυψαν πολλά «αλλά» στην πορεία. Η πρώτη κοπέλα που ενδιαφέρθηκε την υποδέχτηκε σπίτι, αλλά δεν τη δεχόταν με τίποτα το σκυλί της. Από το δεύτερο σπίτι που την καλωσόρισαν, πήραν τελικά τηλέφωνο μετά από ένα μήνα την Ελένη και της ζήτησαν να την πάρει πίσω για προσωπικούς λόγους.
Η τρίτη κοπέλα την αγάπησε, την υιοθέτησε στην Κυψέλη, αλλά έβγαλε σοβαρή αλλεργία και παρότι έκανε μεγάλη προσπάθεια να αγνοήσει το πρόβλημα, ήταν αδύνατο να αγνοηθεί.
Η οικογένεια στο Ίλιον την έδωσε πίσω γιατί δεν τα πήγαινε καλά με το άλλο σκυλί της. Το μοναστήρι την επέστρεψε όταν άρχισε να γαβγίζει στις μοναχές.
Και κάπως έτσι, η Χιονάτη, έμπαινε ξανά και ξανά στο αυτοκίνητο της Ελένης, μαζί με τα χαρτιά υιοθεσίας και τα παιχνίδια της και επέστρεφε… Πάντα με το ίδιο περίλυπο ύφος.
Περίλυπο ύφος είχε κι ο Απόλλωνας. Ο σκύλος του Χάρη είχε μόλις χάσει την επί οκτώ χρόνια κολλητή του. Την είχε γνωρίσει όταν ο προγραμματιστής από τη Ραφήνα είχε βγάλει την καθιερωμένη απογευματινή βόλτα την Τσίκα. Τους ακολούθησε για 2 χλμ και με το έτσι θέλω έγινε μέλος της οικογένειας. Έζησαν ευτυχισμένοι παρέα, αλλά η Τσίκα μεγάλωσε κι «έφυγε» στα 13.
«Το έχω κάτι σαν αρχή τα σκυλιά μου να είναι πάντα δύο. Και πριν καλά καλά συνέλθω από τον πόνο της απώλειας, ξεκίνησα να αναζητώ παρέα για τον Απόλλωνα. Βρήκα την αγγελία της Χιονάτης, με κέρδισε με τη φάτσα της, έμαθα και την ιστορία της και είπα “αυτή είναι”».
Η Ελένη έβαλε πάλι τα χαρτιά υιοθεσίας στο ντουλαπάκι και τη Χιονάτη με τα παιχνίδια της στο πίσω κάθισμα. Μόνο που, αυτή τη φορά, το καλό κάρμα φάνηκε με το «καλησπέρα». Η Χιονάτη λάτρεψε τον Χάρη, τα βρήκε από την πρώτη βόλτα με τον Απόλλωνα και η υπομονή της έπιασε τόπο. Είχε βρει το σπίτι που έψαχνε και την ευκαιρία να ξεδιπλώσει τον υπέροχο χαρακτήρα της…
«Έβαλα ένα γεμάτο αγάπη πλάσμα στο σπίτι μου. Τα βρήκαμε από την αρχή, αλλά όσο να ‘ναι, με αυτά που είχε περάσει, το πρώτο διάστημα ήταν λίγο επιφυλακτική. Τώρα έχει χαθεί κάθε μέτρο. Τη βγάζει είτε στην αγκαλιά μου την ώρα που δουλεύω, είτε στο κρεβάτι μου, όπου θεωρητικά απαγορευόταν να ανέβει. Έγινε το άλλο μισό του Απόλλωνα, προτάσσει τα στήθη της στις βόλτες μας μην τυχόν και… μας απειλήσει άνθρωπος ή ζώο και γαβγίζει σε όλους τους φίλους μου, μέχρι να της δώσουν την πρώτη λιχουδιά».
Ο πρόλογος της νέας ζωής της Χιονάτης, είναι ο επίλογος μιας ιστορίας με καλό τέλος. Χάρη στην Ιβάνα, χάρη στην Ελένη, χάρη στον… Χάρη. Για την ιστορία, ο μπλε σάκος βρίσκεται ακόμα στο ίδιο σημείο στο Γραμματικό. Άδειος. Όσο άδειος από αγάπη είναι κι ο άνθρωπος που τον παράτησε…
