Ιδιαίτερη αξία έχει να μάθουμε μέσα από το γραπτό ενός παιδιού τι συμβαίνει στη χώρα του και πόσο όμοια τού φαίνονται, αλλά και πόσο διαφορετικά είναι κάποια πράγματα. Ο Ζαΐν τζούνιορ, που, όπως λένε κι οι καθηγητές του, αποτελεί παράδειγμα ήθους, ευγένειας και φιλομάθειας είναι ένα παιδί μόνιμα γελαστό, παθιασμένο με το διάβασμα, σχολικών και εξωσχολικών βιβλίων. Λατρεύει την πατρίδα του, αλλά παράλληλα ελπίζει να ζήσει, να πετύχει και να ευημερήσει στη χώρα μας.

Διαβάστε εδώ τη συνέντευξη του επικεφαλής της πακιστανικής κοινότητας του Μαραθώνα, Σετζάντ Ζαΐν, στη Marathon Press


Γράφει ο Ζαΐν,
12 ετών, μαθητής Α’ τάξεως στο Γυμνάσιο Μαραθώνα

Το χωριό μου ονομάζεται Σαργκόντα και βρίσκεται στην περιοχή Παντζάμπ του Πακιστάν. Είναι καταπράσινο και το άφθονο χορτάρι το δίνουμε σε αγελάδες και βουβάλια ως τροφή.

Οι κάτοικοι είναι φιλικοί και φιλόξενοι κι ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Πουλούν καθημερινά ένα ή δύο λίτρα γάλα στον έμπορο που έρχεται το πρωί κι αυτός τους πληρώνει με τον μήνα.

Το ρεύμα διακόπτεται συχνά, άρα η ζωή των κατοίκων δε μπορεί να έχει ως βάση τον ηλεκτρισμό. Όλοι οι συγγενείς μου ασχολούνται με τις αγελάδες και τα βουβάλια. Η γιαγιά μου κι οι θείες μου ασχολούνται με το μαγείρεμα.

Αυτό τον μήνα είναι η νηστεία των μουσουλμάνων, όμως εξακολουθούν να κάνουν τις δουλειές τους. Μέχρι να τελειώσει η νηστεία, κάθε βράδυ, μετά τη δύση του ήλιου, τρώμε και συμμετέχουμε σε μια «ειδική» προσευχή. Το σχολείο εκεί είναι λίγο διαφορετικό από το σχολείο στην Ελλάδα. Σε πολλά σχολεία οι τάξεις είναι χωρισμένες με μία κουρτίνα στη μέση κι από τη μια μεριά είναι τα αγόρια κι από την άλλη τα κορίτσια.

Σαργκόντα, Πακιστάν

Μια μέρα σε ένα άτυπο Τζαμί στον Μαραθώνα

Η έδρα του δασκάλου είναι σε ψηλότερο σημείο, όπως κι ο πίνακας κι έτσι μπορεί να έχει οπτική επαφή με όλους μας. Στο διάλειμμα τα κορίτσια παραμένουν στις τάξεις, ενώ τα αγόρια βγαίνουν στην αυλή για να παίξουν διάφορα παιχνίδια και κυρίως ποδόσφαιρο. Τα κορίτσια φορούν υποχρεωτικά ποδιά ενώ τα αγόρια μια στολή που έχει χρώμα μπλε κι άσπρο.

Το βασικό μέσο διαπαιδαγώγησης είναι η βέργα. Το χωριό μου στο Πακιστάν το επισκέπτομαι συχνά αλλά το νοσταλγώ και πολύ.