Γράφει ο Βασίλης Λουίζος
Κάθε καλοκαίρι μοιάζει σαν να ξεκινάμε από την αρχή. Ή, ακόμα χειρότερα, σαν να έχουμε συνηθίσει την καταστροφή.
Οι άνθρωποι είναι αψυχολόγητοι. Μπορεί να καίγεται η Βοιωτία επί πέντε μέρες, να έχουν χαθεί πέντε ζωές και θα βρεθεί ο τύπος που θα βγει το πρωί για θερμές εργασίες με 7 μποφόρ λες και πρέπει να προλάβει το τέλος του κόσμου, όπως και η «ψυχή της παρέας» που θα ανάψει κάρβουνα το βράδυ με βαθμό επικινδυνότητας για εκδήλωση πυρκαγιάς στο 5. Οπότε, ναι. Οι περισσότερες πυρκαγιές οφείλονται στον ανθρώπινο παράγοντα και, δυστυχώς, είναι πολύ δύσκολο έως ακατόρθωτο να νικήσεις την ανοησία. Αλλά μια στιγμή…
Θα φτάσουμε ξανά να μιλάμε για την ατομική ευθύνη και να ξεχνάμε αυτή όλων των υπολοίπων; Το ότι ξεσπά μια πυρκαγιά, δεν σημαίνει ότι πρέπει να καούν 104 άνθρωποι ούτε ότι είναι λογικό να ξεκινά από τον Βαρνάβα και να φτάνει στο Πάτημα Χαλανδρίου. Έχουν γίνει ΟΛΑ τα απαραίτητα τόσα χρόνια; Έχουμε σχεδιάσει όσες αντιπυρικές ζώνες χρειάζονταν, έχουμε προσλάβει όσους εποχικούς μπορούσαμε, έχουμε καλύψει όλα τα επιχειρησιακά κενά;
Θυμάμαι ότι το 2023 ο νυν πρωθυπουργός δεσμευόταν για «κοσμογονία στην πυρόσβεση» και λίγα χρόνια πίσω, ως αντιπολίτευση, μιλούσε για «δικαιολογημένη οργή του κόσμου» σε μια φωτιά στον Βαρνάβα που καθυστέρησε να σβήσει, αλλά έστω κι έτσι δεν έφτασε μέχρι το Χαλάνδρι…
Το έγκλημα στο Μάτι ευτυχώς δεν έχει επαναληφθεί. Αλίμονο, όμως, αν θεωρούμε επιτυχία να καίγεται το 40% των δασών σε μια δεκαετία. Θα χάσουμε και τις νεραντζιές στο Σύνταγμα αν συνεχίσουμε έτσι. Γιατί αν θέλουμε να είμαστε και δίκαιοι, θα πρέπει δίπλα σε κάθε ανόητο που πετά το τσιγάρο του, να αντιπαραβάλουμε και τα απαρχαιωμένα δίκτυα του ΔΕΔΔΗΕ, από τα οποία έχουν ξεκινήσει αρκετές πυρκαγιές.
Για να το πάμε ένα βήμα παρακάτω. Σε διάφορες χώρες που αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα με πυρκαγιές, όπως φέτος η Γαλλία και η Ισπανία, οι πολιτικοί επικαλούνται την κλιματική αλλαγή. Μια στιγμή. Όταν το 2015 μια σειρά από χώρες κάθισαν στο τραπέζι και μας ανακοίνωσαν τη συμφωνία του Παρισιού για το κλίμα και τη δέσμευσή τους για τη διατήρηση της θερμοκρασίας του πλανήτη εντός φυσιολογικών ορίων, αναλάμβαναν μια σημαντική ευθύνη.
Βλέπετε εσείς να υπάρχει πραγματική δράση από τους πολιτικούς του σήμερα για να νικήσουμε την κλιματική κρίση; Γιατί εγώ από τη μία βλέπω μέτρα, όπως την… απαγόρευση στα πλαστικά καλαμάκια και από την άλλη ακούω τον… «Πλανητάρχη» Τραμπ να χαρακτηρίζει ως «φάρσα» την κλιματική κρίση.
Για να μην γίνομαι κουραστικός. Είναι δεδομένο ότι οι ίδιοι οι άνθρωποι οφείλουμε να προστατεύουμε τους εαυτούς μας και τους γύρω μας. Να δρούμε με γνώμονα το τι θα αφήσουμε στους επόμενους και όχι σαν να μη μας καίγεται καρφί.
Δεν μπορεί για όλες τις ερωτήσεις η απάντηση να γυρνά με έναν μαγικό τρόπο πίσω από την ατομική ευθύνη. Έχουμε χάσει 104 ανθρώπους στα μέρη μας, δεκάδες άλλους από τότε σε διάφορα περιστατικά, χιλιάδες ζώα, χιλιάδες σπίτια, εκατοντάδες χιλιάδες στρέμματα γης και στο κουίζ «ποιος έχει παραιτηθεί, αναλαμβάνοντας την ευθύνη της αποτυχίας», η απάντηση είναι απογοητευτική. Κανένας! Τα τελευταία χρόνια, με όλα αυτά που έχουν γίνει, δεν έχει παραιτηθεί κανείς…
Απέναντι σε αυτή τη σκληρή πραγματικότητα, η μνήμη είναι υποχρέωση. Να θυμόμαστε τους ανθρώπους που θυσιάστηκαν. Τα δάση που χάθηκαν, τα ζωάκια που μαρτύρησαν. Και το σημαντικότερο, ότι κάθε πυρκαγιά που ξέφυγε, δεν είναι απλώς μια φυσική καταστροφή. Είναι μια συλλογική αποτυχία! Αν πραγματικά θέλουμε να τιμήσουμε όσους έφυγαν άδικα από κοντά μας, δεν αρκεί ένα λεπτό σιγής. Χρειάζεται να πάψουμε να θεωρούμε τη στάχτη αναπόφευκτη. Γιατί όταν η καταστροφή γίνεται συνήθεια, τότε δεν κινδυνεύουν μόνο τα δάση…
