Συνέντευξη στον Κώστα Ζοργιό
Έχει ισοπεδώσει το στυλάκι σου, έχει κάνει σμπαράλια μερικές από τις απόψεις σου, έχει μπει στο ίδιο σου το σπίτι με το να γίνει ο πατέρας, η μητέρα ή ο θείος σου.
Σε έχει ταξιδέψει στο χωριό που ποτέ δεν είχες, σε έχει καθίσει στο καφενείο που ποτέ δεν πήγες και σε έχει φέρει, έστω και για στιγμές, αντιμέτωπο με τη γραφειοκρατία του δημοσίου και την υπάλληλο με το μανταρίνι, με την ιδιαιτερότητα του γιορτινού Περιστερίου και τις… περίεργες φάτνες και την αγριάδα του Ρώσου που ζει στα Άνω Λιόσια, και στην πραγματικότητα είναι καλόψυχος, αρκεί να μην τον κοιτάς επίμονα.
Οι πολλές εισαγωγές για έναν από τους πιο αγαπητούς stand up comedians των τελευταίων ετών είναι μάλλον περιττές. Οπότε κρατήστε ενέργεια (και περιέργεια) για να τον γνωρίσετε λίγο καλύτερα μέσα από αυτή τη μεγάλη συνέντευξη που παραχώρησε στη Marathon Press, αντιμετωπίζοντάς την σαν τη Herald Tribune.
Με την ελπίδα να μην ήταν παγίδα και γίνουμε πρωταγωνιστές σε κάποιο μελλοντικό του σκετς, αγαπητοί αναγνώστες, αυτός είναι ο Αλέξανδρος Τσουβέλας μέσα από 27 απαντήσεις που μας έδωσε οδηγώντας (ένας Θεός ξέρει που…).
Περίγραψέ μας λίγο τον Αλέξανδρο ως παιδάκι κι ως έφηβο. Τι τύπος ήσουν, πώς μεγάλωσες, τι αναμνήσεις έχεις…
Ήμουν το παιδάκι που έκανε παραδοσιακούς χορούς, έπαιζε πολύ ποδόσφαιρο και πολύ μπάσκετ. Πίστευα ότι μια μέρα θα πάω στο NBA, μέχρι που μια μέρα γνώρισα το Μπουρνάζι και τη νυχτερινή διασκέδαση. Αρκετό διάβασμα, φροντιστήρια, σχολείο με τα πόδια και γονείς που ήθελαν να πετύχουν μέσα από μένα, κάτι κλασικό για τις ελληνικές οικογένειες της δεκαετίας του ‘90. Επίσης κλασικό, ότι μπορούσες να πάρεις τσόντα από βίντεο κλαμπ ως ανήλικος…
Μεγαλώνοντας, έρωτας με τα αθλητικά. Πήγαινα ως μικρός Νίκος Αλέφαντος στο γήπεδο του Ηφαίστου Περιστερίου από το πρωί μαζί με τον αδελφό μου και περιμέναμε τον αγώνα του μεσημεριού, χωρίς να ξέρουμε ποιοι παίζουν και τι θα δούμε. Αν, βέβαια, κατά τη διάρκεια του ματς μια μπάλα έπεφτε παραέξω, την κλέβαμε και τρέχαμε να φύγουμε. Είχα μαζέψει 12 Select…
Είχατε -και βάζω πληθυντικό γιατί είστε τρία αδέλφια- περιορισμούς ως παιδιά ιερέα;
Είμαστε ο Δημήτρης, η Βάγια κι εγώ, και είχαμε την τύχη να μη μας πιέσει ποτέ ο πατέρας μου, του τύπου «νηστέψτε, κάντε αυτό ή μην κάνετε εκείνο». Ίσως υπήρχε υποσυνείδητα από πλευράς μας μια συστολή σε κάποια πράγματα, ακριβώς λόγω της ιδιότητάς του. Πάντως κι ο Ξηρός παιδί ιερέα ήταν…
Στον λίγο ελεύθερο χρόνο, τι γουστάρεις να κάνεις με τη σύντροφό σου και τι με την παρέα σου;
Η αλήθεια είναι ότι η σύντροφός μου είναι η παρέα μου. Και κάπως έτσι κρατά μια σχέση. Είναι ωραίο που έχουμε κοινές παρέες και που περνάμε τον περισσότερο χρόνο μαζί. Μου αρέσει πολύ το σινεμά, το θέατρο και τα εστιατόρια.
Και μπάλα με ποιον βλέπεις; Στο γήπεδο με ποιον πας;
Μπάλα βλέπω μόνος μου. Ένα όνειρο που είχα από παλιά ήταν να βγάζω μια μέρα λεφτά, ώστε να έχω όλα τα συνδρομητικά και να βλέπω από τον καναπέ μου. Να μη χρειαστεί να ξαναπάω ποτέ σε καφετέρια. Αυτός είναι και ο ελεύθερος χρόνος μου ουσιαστικά… Όσο για το γήπεδο, πάω ή μόνος ή με τον αδελφό μου.
Γιατί Παναθηναϊκός;
Ο πατέρας μου κι ο θείος μου φέρουν τη μεγαλύτερη ευθύνη και μετά και ο Σαραβάκος. Οι γονείς μάς επηρεάζουν πολύ στο ξεκίνημα με βάση το τι θα ‘θελαν αυτοί να ακολουθήσουμε.
Και γιατί μπασκετικός;
Δεν είμαι μπασκετικός. Έτσι νομίζει ο κόσμος και ίσως το ότι παίζω και μπάσκετ να με κάνει να δείχνω ως μπασκετικός. Αγαπώ εξίσου και το ποδόσφαιρο.
Η πρώτη σου επιτυχημένη μίμηση;
Ο μαθηματικός μου ο Τερζής στο γυμνάσιο. Ακολούθησε ο Γιώργος Γεωργίου και μετά ένας ένας οι υπόλοιποι.
Πότε πήρες χαμπάρι ότι έχεις πολύ ταλέντο;
Δεν μπορώ να πω για μένα αυτό που λες, ότι «είχα πολύ ταλέντο». Έβλεπα τις αντιδράσεις των συμμαθητών μου, που ήταν και το πρώτο μου κοινό στο καπνιστήριο. Εγώ δεν κάπνιζα, αλλά πήγαινα εκεί να κάνω τα δικά μου, να τους κάνω αστεία. Αυτό σταδιακά παγιώθηκε και κάποια στιγμή αποφάσισα να κινηθώ προς τα εκεί.
Ήταν αυτό που ήθελα να κάνω και τρανό παράδειγμα αποτελεί το ότι παράτησα σχολή Βιβλιοθηκονομίας. Ήμουν πολύ σίγουρος ότι κάτι υπάρχει μέσα μου όταν σπούδαζα στη Θεσσαλονίκη. Είδα και το Grinch με τον Τζιμ Κάρεϊ κι είπα «πάμε να κάνουμε κάτι κι εμείς». Όχι να βγάζω 20 εκατ. δολάρια, έτσι; Απλά να εκφράζομαι με αυτόν τον τρόπο.
Είχες κάποιο πρότυπο ξεκινώντας;
Μου άρεσε σίγουρα να βλέπω Τζιμ Κάρεϊ και Ρόμπιν Γουίλιαμς, αλλά όχι, ποτέ δεν είπα «θέλω να γίνω σαν αυτόν». Ένας καλλιτέχνης που αγαπούσα πολύ από παιδί ήταν ο Μουστάκας. Κι επειδή δεν προερχόμουν από οικογένεια που θα με ενθάρρυνε να μπω σε ένα θέατρο, έπαιρνα παιδάκι κρυφά το λεωφορείο και πήγαινα να τον δω.
Ο χαρακτήρας που λάτρεψες κι αυτός που σου ζητούν περισσότερο;
Αυτός που κάποια στιγμή μου ζητούσαν πολύ ήταν ο κυρ Αλέκος. Μετά ήρθε ο θείος Αριστείδης, μετά η Ραμόνα και ο Πεσκέσης. Κι αυτό είναι που με κάνει χαρούμενο. Ότι υπάρχει εξέλιξη. Σε άλλους αρέσει ο ένας, σε άλλους ο άλλος κι υπάρχουν κι αυτοί που μου έλεγαν «καλός, καλός» και μετά από λίγο καιρό συνδέθηκαν και με άλλον χαρακτήρα μου. Όσο για τον αγαπημένο μου, έχω πάντα στο μυαλό μου ότι είναι αυτός που θα κάνω σήμερα… Ζω για την κάθε βραδιά, για το κάθε σκετς, για την κάθε παράσταση.
Θεωρείς γρήγορη την άνοδό σου; Σου δημιούργησε επιπλέον άγχος ή συνέχισες στον δικό σου ρυθμό;
Όχι, σε καμία περίπτωση δεν τη θεωρώ γρήγορη. Γιατί για να ανοίξουν τα φώτα και να φτάσεις να είσαι μόνος με τρεις κάμερες κι έναν άνθρωπο που σε στηρίζει, όπως είναι ο Διομήδης Πιτουράς, πρέπει να έχεις γράψει χιλιόμετρα. Και τελικά νομίζω ότι υπήρχε λόγος που το μεγάλο μπαμ ήρθε κάπου εκεί, το 2018-2019.
Δεν έχω το παραμικρό άγχος. Με χαροποίησε το γεγονός ότι άρχισε να αποδίδει όλο αυτό και να παίρνω και περισσότερα χρήματα. Θέλω να ‘μαι ειλικρινής, ο καθένας το ζητά αυτό από τη δουλειά του. Και βέβαια απολαμβάνω ότι αρέσει στον κόσμο. Η αλήθεια είναι ότι είδα έντονη αλλαγή στη ζωή μου και την υποδέχθηκα ήρεμα. Ομοίως, αν μια μέρα γυρνούσα στο παρελθόν, πάλι ήρεμα θα υποδεχόμουν αυτή την αλλαγή.
Πόσο εύκολο είναι να παραμείνεις… στη Γη έχοντας γίνει τόσο γνωστός και δη, τόσο αγαπητός;
Η αγάπη δίνει φτερά στα πόδια των ανθρώπων, αν καταλάβει κάποιος γιατί του την προσφέρουν. Έχω σαν αρχή να μη δουλεύω με τη λογική ότι με αγαπούν και τέλος. Θέλω να πω, όταν πηγαίνω για εκπομπή στον Sport FM το πρωί, το κάνω σαν να είναι η πρώτη φορά, γιατί κάποιος ίσως με ακούσει πρώτη φορά.
Μιλάς στον εαυτό σου με άλλες φωνές; Και με ποιου συχνότερα;
Επειδή ο θείος Αριστείδης είναι χαρακτήρας που έχω συναντήσει στο χωριό σε πολλές προσωπικότητες, χρησιμοποιώ πολύ συχνά τη φωνή του όταν είμαι μόνος. Πάντως, δεν μιλάω ποτέ μόνος μου στο σπίτι, πάντα το κάνω στο αμάξι κι όταν κάποιος μου χώνεται ή με περνά στην ουρά για το φανάρι, μπορεί να χρησιμοποιήσω και φωνή Κούγια να πω «τι κάνεις κύριε; Θες να σε μηνύσω;»
Ο Τσουβέλας ηλικιωμένος θα φέρνει πιο πολύ σε Κυρ Αλέκο ή σε θείο Αριστείδη;
Νομίζω πιο πολύ στον Τζον Γκλιζ από τους Monty Python. Κάπως έτσι με φαντάζομαι αν δεν με κόψει ο Θεός με κάποιο τάκλιν στο 65’. Κι είμαι σίγουρος ότι θα σπάω νεύρα σε νεότερους. Θα κάθομαι σε κάποιο καφενείο ή σε παρέα και θα λέω «έκανα σταντ απ εγώ και φωνές». Θα μου βγαίνει όλος ο κυνισμός. Και θα με αποφεύγουν…
Γενικά φαίνεσαι πολύ ήρεμος. Γιατί τσαντίζεσαι τόσο με σχόλια στο Facebook;
Κατ’ αρχάς, όταν τσακώνομαι, γίνομαι ο χειρότερος άνθρωπος στη Γη, δεν είμαι καθόλου ήρεμος, όπως λες. Ίσως κρατώ πράγματα για καιρό μέσα μου και μου βγαίνει όλη η ένταση. Το έχω δουλέψει, εξακολουθώ να το δουλεύω και τελευταία επιλέγω να φεύγω από έντονη συναισθηματική φόρτιση. Παραδόξως, στο Facebook δεν τσαντίζομαι. Ίσως μερικές φορές φαίνεται επιθετικός ο λόγος μου. Αλλά θα σου πω το εξής. Είμαι ο ίδιος άνθρωπος που ήμουν και παλιά.
Απαντάω λοιπόν και θα έρθω και σε αντιπαράθεση. Μου λένε καμιά φορά «είσαι δημόσιο πρόσωπο». Ε κι εσύ δημόσιο πρόσωπο είσαι, μπαίνεις σε μια πλατφόρμα και μιλάς με το όνομά σου. Και τελικά έχω καταλάβει ότι οι άνθρωποι που τσακώνονται και «φωνάζουν» στα σόσιαλ είναι τελικά και αυτοί που ακούγονται. Οι πιο ήρεμοι πνίγονται. Κάποια στιγμή ξεκίνησα με έναν μια αντιπαράθεση έντονη και άρχισε να μου στέλνει μέχρι και προσωπικά μηνύματα και να του απαντάω. Σφαχτήκαμε, στο τέλος όμως μου είπε «εκτιμώ ότι απάντησες» και στην επόμενη παράσταση ήρθε κι έφερε κι άλλα 10 άτομα…
Τι μπορεί να σου την σπάσει σε μια παράσταση και τι μπορεί να σε «φτιάξει» για να την κάνεις με τρομερό κέφι;
Μπορεί να μου την σπάσει κάποιος που μιλά συνέχεια στο κινητό ή στον διπλανό του. Δεν προσβάλλει μόνο εμένα αλλά και τους γύρω του που πλήρωσαν να δουν κάτι. Τους νιώθω. Με φτιάχνουν πολύ τα χειροκροτήματα και τα γέλια. Γι’ αυτό είναι μαγικό το σταντ απ, δεν ξέρεις ποτέ τι θα προκύψει. Ακόμα και τις φορές που ένα αστείο σου «πεθαίνει» στην σκηνή, πρέπει να είσαι έτοιμος να βρεις ένα νέο, φρέσκο. Δεν μπορείς να το βάλεις κάτω…
Τι γίνεται όταν -ανθρώπινα- δεν έχεις κέφι;
Δεν έχω τέτοια δικαιώματα. Ίσα ίσα, πάντως, όταν είσαι εκνευρισμένος ή πας χαλασμένος σε μια παράσταση, αυτό μπορεί να σε κάνει να προσφέρεις μια καλύτερη βραδιά. Να βγει πιο έντονος ο λόγος σου και στο τέλος και τον κόσμο να διασκεδάσεις περισσότερο, αλλά και να κάνεις καλό στον εαυτό σου.
Ποιος έχει στραβώσει άσχημα με μίμησή σου;
Δε μου έχει τύχει κάτι συγκεκριμένο. Με τα χρόνια βλέπω ότι προτιμώ κάποιες φορές να κάνω συχνότερα τους δικούς μου χαρακτήρες. Είναι πολύ σημαντικό ότι γίνονται δημοφιλείς. Υπάρχει εξέλιξη, είναι ένα βήμα παρακάτω συγκριτικά με το να μιμηθείς έναν διάσημο.
Ποιος σε έχει αποθεώσει;
Από αυτούς που έχω μιμηθεί, θυμάμαι τον Νίκο Αλέφαντο να μου μιλά πολύ όμορφα και ζεστά. Και τον Γεωργίου να μου λέει «μάγκα, με κάνεις πολύ καλά ρε συ, τι ‘ναι αυτό ρε». Έχω ακούσει καλά λόγια από αρκετό κόσμο, αλλά προτιμώ να τα κρατάω για μένα. Θα πω, όμως, πως το γεγονός ότι κάποια στιγμή μου μετέφερε την εκτίμησή του ο Σωτήρης Τσαφούλιας, ήταν πολύ σημαντικό για μένα.
Ο Μπομπ Σφουγγαράκης ή ο Κύριος Καλαμάρης είναι πιο κοντά στον μέσο Έλληνα;
Νομίζω ο Καλαμάρης με την γκρίνια του που είναι συνεχώς έτοιμος να τσακωθεί. Δικαίως μερικές φορές, με αυτά που περνά. Ο Μπομπ είναι ο τύπος του στυλ «παίρνω 5.200 τον μήνα κι έχω τα παιδιά σε καλό σχολείο». Τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα, θα έλεγα ότι ο Μπομπ είναι ο Έλληνας του Instagram και ο Καλαμάρης της πραγματικής ζωής. Ο τύπος που στα social φαίνεται πανευτυχής, αλλά η πραγματική του ζωή είναι λίγο… διαφορετική.
Ποια παράσταση στο εξωτερικό δεν θα ξεχάσεις ποτέ;
Η αγάπη που έλαβα στο εξωτερικό ήταν το λιγότερο συγκινητική. Να πηγαίνεις στο Λουξεμβούργο που είναι σαν το Μέτσοβο με πολλά λεφτά και να έχεις 500 ανθρώπους από κάτω για να σε δουν, είναι μαγικό. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τις δύο παραστάσεις στο Clapham Grant στο Λονδίνο, με 650 άτομα η κάθε μία. Σύνολο 1.300 σε δύο βραδιές και με τους Άγγλους ηχολήπτες να είναι ζωσμένοι με τα ακουστικά και να γελούν. Κάθισα μετά το τέλος πέντε λεπτά στον καναπέ και σκέφτηκα «απόψε είμαι πολύ καλά».
Τι σε κάνει να χαμογελάς περισσότερο, μια καλή παράσταση ή μια υιοθεσία ενός σκύλου που βοήθησες;
Και τα δύο μού δίνουν τρομερή χαρά. Πάντως για να μπορώ να βοηθάω σκυλιά, πρέπει να συνεχίσω να κάνω καλές παραστάσεις. Ξεφραγκιάστηκα όλα αυτά τα χρόνια, τα έκανα όλα μόνος μου για πολύ καιρό. Κτηνιάτρους, επισκέψεις, φάρμακα, αγωγές, φαγητό και, ξέρετε, είναι πολύ ακριβή διαδικασία. Προφανώς και ήταν πολύ σημαντική για μένα κάθε στιγμή που έβλεπα ότι ένα σκυλί έβρισκε οικογένεια. Καταγγέλλω, όμως, ρατσισμό μέχρι και στα σκυλιά. Τα μαύρα δεν τα παίρνει κανείς…
Κακοποίηση ζώων. Αρκεί ένα μεγάλο πρόστιμο ή πρέπει να επιβληθούν και ποινές φυλάκισης;
Θα πάω με το «πρέπει να επιβάλλονται και ποινές φυλάκισης». Γιατί κάποιος που παίρνει στα χέρια του επτά γατιά, τα ταράζει στις κλοτσιές ή τα πετά σε έναν κάδο να πεθάνουν, μπορεί πολύ εύκολα να κάνει κακό και να σκοτώσει και άνθρωπο. Είναι πολύ σημαντικό να αποκτήσει ο κόσμος συνείδηση κι αυτό θα γίνει μέσα από συνεχιζόμενη ενημέρωση στα σχολεία. Αλλά μέχρι να φτάσουμε σε μια κοινωνία με συνείδηση, καλό είναι να σωθούν και ορισμένα ζώα από τους ασυνείδητους. Πώς; Με αυστηροποίηση των νόμων.
Είναι το Μάτι και τα Τέμπη η ρεαλιστική εικόνα της Ελλάδας του 2023;
Νομίζω ότι δεν είναι. Τραγωδίες σημειώνονται και σε προηγμένα κράτη. Θεωρώ ότι δεν έχει να κάνει τόσο με τη χώρα όσο με τις ανισότητες που φέρνει το καπιταλιστικό σύστημα στις δυτικές κοινωνίες. Κι είναι παγκόσμιο το πρόβλημα. Είναι μίζερο να σκεφτόμαστε το «ε, αυτή είναι η Ελλάδα» και μας δίνει και τρομακτικά κακό άλλοθι. Πρέπει εμείς οι ίδιοι να συμβάλλουμε για να μην είναι αυτή η Ελλάδα. Ο καθένας με τον τρόπο και τον ρόλο του.
Γενικά αποφεύγεις την πολιτική σάτιρα; Γιατί;
Για ποιο λόγο να το ανοίξω τόσο πολύ; Δεν ξέρει ο πολίτης τι τον απασχολεί; Τι νόημα θα έχει να του κουνήσω εγώ το δάχτυλο; Η πολιτική σάτιρα γίνεται εκ του ασφαλούς. Το θέμα είναι να κρίνεις την οικογένεια που σε μεγάλωσε. Ας πούμε, δεν καταλαβαίνουμε ότι γυναικοκτονίες έχουμε επειδή η γυναίκα αν γ@μηθεί είναι «πουτ@να», αλλά αν το αγόρι γ@μάει, είναι «γ@μιάς»; Ποιος δημιούργησε τις γυναικοκτονίες…
Για μένα αυτή είναι βαθιά πολιτική τοποθέτηση και την κάνω κατά κόρον στις παραστάσεις μου. Καμιά φορά πολιτική σάτιρα δεν είναι το πόσο θα κρίνεις τον Μητσοτάκη και τον Τσίπρα, αλλά το πόσο θα σατιρίσεις τον τρόπο με τον οποίο μια κοινωνία αντιμετωπίζει κάποια πράγματα.
Δεν είναι μανούρα τώρα το χτένισμα με το καινούργιο μαλλί; Σαν να σου έβαλε μπελά στο κεφάλι η Seneca…
Δεν είναι, γιατί έχω κάνει κουρεματάκι ωραίο, λούζομαι το πρωί, βάζω και το πιστολάκι μου κι έφυγα…
Τι σου τράβηξε το ενδιαφέρον στο πρότζεκτ της Seneca και τι σε έπεισε να τους εμπιστευθείς το μαλλί σου;
Ο Γιώργος Κοτταρίδης. Ο τρόπος του, η συμπεριφορά του, όλα όσα είδα όταν τον γνώρισα. Θα ακολουθούσα τη μέθοδο της Seneca ακόμα κι αν δεν μάθαινα τόσα όσα έμαθα φτιάχνοντας τα βιντεάκια για την καμπάνια της…
Φωτογραφίες: Alexoudis Dimitris photography
