Τα όσα συνέβησαν εκείνο το αξέχαστο απόγευμα της 23ης Ιουλίου 2018 δε συγκλόνισαν μόνο τη μικρή κοινωνία μας, η οποία επλήγη ποικιλοτρόπως από τη φωτιά. Προκάλεσαν πανελλήνια θλίψη, δεδομένου ότι η τραγωδία εξελίχθηκε αργά και τη ζήσαμε λεπτό προς λεπτό, εμείς τρέχοντας για να σωθούμε και οι υπόλοιποι καρφωμένοι στις τηλεοράσεις τους.
Μια δημοσιογράφος ιατρικών θεμάτων, που δεν έχει σχέση με την περιοχή εκτός από κάποιες παιδικές αναμνήσεις από την εποχή που ερχόταν για μπάνιο στο Κόκκινο Λιμανάκι, πήγε ένα βήμα παραπέρα και θέλησε να φωτίσει μια πτυχή μέσα από αυτό το τραγικό περιστατικό: αυτήν που αφορά στην υγεία όσων επέζησαν, αλλά και στον αγώνα που έχουν μπροστά τους.

«Η αρχική μου σκέψη ήταν να φτιάξω ένα ντοκιμαντέρ υγείας. Το θέμα θα ήταν καθαρά ιατρικό και θα αφορούσε στην πορεία αποκατάστασης των εγκαυματιών και τις επιπτώσεις που έχει το έγκαυμα στη ζωή τους. Μετά τις πρώτες επαφές μου, όμως, με εθελοντές, αποφάσισα να συμπεριλάβω κι εκείνους, δεδομένου ότι η κοινωνία των πολιτών έπαιξε σημαντικό ρόλο. Και κάπως έτσι προέκυψε το “Άνθρωποι μετά τη φωτιά”. Τις περισσότερες φορές ήμουν μόνη μου στο πεδίο, σε κάποια γυρίσματα είχα την πολύτιμη συνδρομή της Αθηνάς Ματσκαλίδου (κάμερα) και του Γιάννη Φαφουτάκη στο τελικό στάδιο (εικαστική επιμέλεια και μοντάζ)», λέει η δημιουργός Χαρά Μπουργάνη στη MP.

Νίκη κατά της γραφειοκρατίας

Το «Άνθρωποι μετά τη Φωτιά» είναι ένα 25λεπτο ντοκιμαντέρ, τα γυρίσματα του οποίου ξεκίνησαν τον Μάρτιο του 2019, σχεδόν οκτώ μήνες μετά το εφιαλτικό εκείνο απόγευμα. Κεντρική αφηγήτρια είναι η Νταϊάν Κατσιαφίκας, ζωγράφος από το Κόκκινο Λιμανάκι. «Εκείνη την περίοδο έψαχνα κάποιον αφηγητή. Τον βρήκα στο πρόσωπό της, καθώς μετά τη φωτιά η Νταϊάν ξεκίνησε να ζωγραφίζει μια σειρά έργων, τους “Επιζώντες”», θυμάται η Χαρά. Το μικρού μήκους ντοκιμαντέρ καταπιάνεται με την πορεία της θεραπείας και της αποκατάστασης που ακολούθησαν οι εγκαυματίες στα δημόσια νοσοκομεία και το κέντρο αποκατάστασης, τη διαχείριση του ψυχολογικού τραύματος και τον ρόλο που έπαιξαν οι εθελοντές για να νικηθεί η γραφειοκρατία. Πολύ περισσότερο τις αγωνιώδεις προσπάθειες δύο συγκεκριμένων εθελοντών να «υποκαταστήσουν» το κράτος και να βρουν σύντομα λύσεις σε βασικά προβλήματα και ανάγκες των εγκαυματιών.

Η Μαρίνα Καρύδα και ο Αλέξης Ανδρονόπουλος είναι οι δύο βασικοί εθελοντές που άλλαξαν τον χαρακτήρα ενός αρχικά ιατρικού ντοκιμαντέρ.

«Η πρώτη μου επαφή για το “Άνθρωποι μετά τη Φωτιά” ήταν με τη Μαρίνα. Ήμασταν στο αυτοκίνητό της και χτυπούσε συνεχώς το τηλέφωνο από συγγενείς εγκαυματιών που την ενημέρωναν για τις υπάρχουσες ανάγκες. Ο τρόπος με τον οποίο χειριζόταν τα προβλήματα μού προκαλεί ακόμη και σήμερα συγκίνηση. Όπως μού προκαλεί θαυμασμό ο Αλέξης Ανδρονόπουλος, ο οποίος από τις πρώτες κιόλας μέρες μετά την τραγωδία ανέλαβε να βρει τους εγκαυματίες στα νοσοκομεία.

Στη συνέχεια διεκδίκησαν και πέτυχαν να βγει ένα επίδομα για τα πρώτα έξοδα όσων νοσηλεύονταν, ενώ ήρθαν σε επαφή και συμφώνησαν με το Ίδρυμα Λάτση να καλύπτεται το κόστος για ελαστικά ενδύματα και κάποιες αλοιφές», δηλώνει η Χαρά Μπουργάνη.

Η δημιουργός μίλησε για τις ανάγκες του φιλμ με γιατρούς του «Ευαγγελισμού», το οποίο ήταν το νοσοκομείο που εφημέρευε το βράδυ της 23ης Ιουλίου και υποδέχθηκε μεγάλο μέρος των τραυματιών, με το «Γεώργιος Γεννηματάς» που επίσης περιέθαλψε εγκαυματίες στη μονάδα εγκαυμάτων που διαθέτει, με δύο ξένους πλαστικούς χειρουργούς που περιγράφουν νέες καινοτόμες θεραπείες, κάποιες από τις οποίες εφαρμόζονται εκτός συνόρων και βέβαια με την κυρία Πέννυ…

«Η Πέννυ είναι η πρωταγωνίστρια του ντοκιμαντέρ. Πρόκειται για μια κυρία που ταλαιπωρήθηκε πάρα πολύ από τα εγκαύματά της και που βγαίνει αυτές τις μέρες από το κέντρο αποκατάστασης. Είναι μια μεγάλη μαχήτρια, μια θριαμβεύτρια. Ενώ νοσηλευόταν στο νοσοκομείο, είχε βρεθεί στην εντατική για μεγάλο διάστημα. Στο ντοκιμαντέρ αναφέρει ότι έλεγαν στον αδελφό της “άσε την να καταλήξει”. Σήμερα, μετά από πολλά χειρουργεία και τεράστια δύναμη ψυχής, είναι δίπλα μας και συνεχίζει τις μάχες της. Ο αγώνας των εγκαυματιών, δυστυχώς, είναι μακρύς, γιατί επηρεάζονται πολλά συστήματα του οργανισμού τους», μας λέει εμφανώς συγκινημένη η κα Μπουργάνη.

Για την ιστορία, το ντοκιμαντέρ έχει ήδη προβληθεί στο Φεστιβάλ Χαλκίδας και το λιγότερο που μπορεί να πει κάποιος είναι ότι κέντρισε το ενδιαφέρον. Μέσα στον Ιανουάριο αναμένεται να προβληθεί στο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Πελοποννήσου και στο φεστιβάλ γυναικών δημιουργών LA International Women’s Doc Festival στο Λος Άντζελες.