Γράφει η ΕΥΑ ΤΡΙΗΡΗ

«…είναι τόσο συναρπαστικό να γεννηθείς γυναίκα. Γιατί είναι μία περιπέτεια που χρειάζεται μεγάλο θάρρος, είναι μία πρόκληση που ποτέ δεν σε κουράζει. Έχεις τόσα να φτιάξεις αν γεννηθείς γυναίκα.
Και αρχίζοντας θα πρέπει να αγωνιστείς για να βροντοφωνάξεις πως αν υπήρχε Θεός, θα μπορούσε θαυμάσια να είναι μια γριά με άσπρα μαλλιά ή και μια όμορφη κοπέλα. Κι έπειτα θα χρειαστεί να αγωνιστείς για να εξηγήσεις πως το αμάρτημα δεν εμφανίστηκε όταν η Εύα έκοψε το μήλο από το δέντρο: εκείνη τη μέρα γεννήθηκε μια υπέροχη αρετή, που το όνομά της είναι “ανυπακοή”.
Τέλος, θα πρέπει να αγωνιστείς για να αποδείξεις πως μέσα στο κορμί σου το λείο και το καλοφτιαγμένο υπάρχει ένα πνεύμα που διεκδικεί το δικαίωμά του να το ακούν…»

Το παραπάνω απόσπασμα έγραψε η Οριάνα Φαλάτσι στο βιβλίο της «Γράμμα σε ένα παιδί που δεν γεννήθηκε ποτέ». Ένας βαθύς ύμνος που αποτυπώνει με σαφήνεια το μεγαλείο του γυναικείου φύλου και δε χάνει την ουσία, όπως δυστυχώς συχνά συμβαίνει σήμερα.

Όταν μου ζητήθηκε να γράψω ένα κείμενο (ναι, αυτό το κείμενο) με κεντρική θεματική τη «Γυναίκα» προβληματίστηκα αρκετά, καθώς όλα -λίγο ή πολύ- έχουν ήδη ειπωθεί. Έχουμε ακούσει σπουδαίους ανθρώπους να εξυμνούν τη γυναίκα, να θαυμάζουν την πολυπλοκότητα και τη φύση της. Όπως έχουμε ακούσει και γλώσσες που, με περίσσιο θράσος και με γνώμονα τον άκρατο μισογυνισμό, υποβιβάζουν με τον πιο αισχρό και χυδαίο τρόπο το γυναικείο φύλο, διαιωνίζοντας την πατριαρχία και, εν συνεχεία, αναθρέφοντας φαλλοκράτες που, δυστυχώς, δε διδάχθηκαν -και πιθανώς να μη διδαχτούν ποτέ- την έννοια της ουσιαστικής αγάπης και του πραγματικού θάρρους.

Για μένα, η έννοια της γυναίκας είναι συνυφασμένη με την έννοια του αγώνα, γιατί δεν γεννιόμαστε, αλλά γινόμαστε γυναίκες (Simone de Beauvoir, παιδιά).

Γυναίκα είναι το δυνατό παιδί που αντιμετωπίζει τον σεξισμό ήδη από το σχολείο.

Γυναίκα είναι το σκληρό κορίτσι που μαθαίνει να σκέφτεται και να δρα κατατροπώνοντας με την αποφασιστικότητά της οποιονδήποτε την αμφισβήτησε.

Γυναίκα είναι το θηλυκό που διέψευσε όποιον της είπε ότι «δεν είναι αρκετά καλή».

Γυναίκα είναι η αγωνίστρια της σύγχρονης πατριαρχικής κοινωνίας που σηκώνει το κεφάλι και δεν επιτρέπει να της καταστρέφουν τη ζωή.

Γυναίκα είναι η ταυτοχρόνως μισθωτή, νοικοκυρά και μάνα που φέρνει τα πάντα εις πέρας χωρίς να παραπονιέται, κι ας έπρεπε να παραπονιέται.

Γυναίκα είναι αυτό το υπέροχο πλάσμα που με έναν μοναδικό τρόπο είναι πάντα όμορφη.

Γιατί η φύση την αγάπησε, όπως της αξίζει.

Και κάτι ακόμα, μια και έχω την ευκαιρία. Συχνά παρατηρώ την ανάγκη κάποιων γυναικών να στιγματίζουν και να κατακρίνουν η μία την άλλη, είτε για τον τρόπο που ντύθηκε είτε για τον τρόπο που μίλησε είτε για τον τρόπο που κινήθηκε. Αναφέρομαι στο λεγόμενο “slut-shaming”, έναν όρο που συνήθως τον συνοδεύουν διάφορες φράσεις τύπου «μα καλά, που πάει έτσι αυτή, γυμνή βγήκε έξω», ή κάτι σαν «δες τη, δες τη πώς του τρίβεται, μα πώς να την πάρει στα σοβαρά».

Κορίτσια μου, καλησπέρα! Θα σας πω κάτι που είμαι σίγουρη ότι το έχετε συνειδητοποιήσει (απλά όλες το ξεχνάμε μάλλον που και που). Έχουμε η μία την άλλη και μάλιστα είμαστε πανίσχυρη ομάδα. Υπάρχουν εκεί έξω τόσες άθλιες καταστάσεις για να εναντιωθούμε. Υπάρχει ήδη πολλή βία. Ας μην καλλιεργούμε κι άλλη, με στόχο τα δικά μας τα κεφάλια. Η κοινωνία ανέκαθεν μάς θυματοποιούσε, και δώστε βάση παρακαλώ σε αυτή τη λέξη. Πολλοί προσπάθησαν να απομειώσουν την αξία μας, να εξαντλήσουν πάνω μας τη δύναμή τους, να μας χειραγωγήσουν. Τους διδάξαμε μέσα στον χρόνο, όμως, ότι οι γυναίκες θύματα δεν υπήρξαν και δεν θα γίνουν ποτέ. Την Ιστορία μας συνοδεύουν πολύκροτοι αγώνες και κινητοποιήσεις που επιβεβαιώνουν τη δύναμη, την τόλμη και το θάρρος μας. Εμείς οι ίδιες, πλέον, οφείλουμε να περιφρουρούμε τη θέση μας σε αυτόν τον κόσμο. Κανείς άλλος δεν μπορεί και δεν πρέπει να καθορίζει τη ζωή και την «τύχη» μας.

Όλες για μία και μία για όλες, και happy 8th of March!