«Φωτιά» οι λογαριασμοί ύδρευσης, «βροχή» οι διαμαρτυρίες που δεχόμαστε στα email της Marathon Press. Η αγανάκτηση των συμπολιτών μας για τους «φουσκωμένους» λογαριασμούς ύδρευσης φαίνεται ότι έχει ξεπεράσει κάθε όριο αντοχής.
Η εφημερίδα μας μίλησε με τη Δημοτική Σύμβουλο, Ματίνα Μυλωνά, η οποία είχε διατελέσει Αντιδήμαρχος την περίοδο 2011-2012 και είχε «παίξει» κεντρικό ρόλο στην προσπάθεια να μπει τάξη στον τομέα της Ύδρευσης του Καλλικρατικού Δήμου Μαραθώνα.
Η κα Μυλωνά διακρίνεται για τη σοβαρότητά της, χαίρει εκτίμησης από φίλους και αντιπάλους και είναι από τους πλέον κατάλληλους για να μας διαφωτίσει και να δώσει απαντήσεις στα ερωτήματα των αναγνωστών μας.
Κυρία Μυλωνά, πώς ξεκίνησε το πρόβλημα με το νερό; Ο Μαραθώνας είχε ανέκαθεν ρολόγια – υδρομετρητές;
Ας ξεκινήσουμε από την αρχή, επί Δημαρχίας Ι. Μπέκα είχαν τοποθετηθεί στον Μαραθώνα ρολόγια, ώστε να πληρώνει ο καθένας την κατανάλωση που πραγματοποιεί. Δεν υπήρχαν, όμως, ρολόγια στο σύνολο του δικτύου. Μετά από κάποιο διάστημα, τα ρολόγια «απενεργοποιήθηκαν», ο Δήμος δεν μετρούσε καταναλώσεις νερού κι εκεί άρχισαν τα προβλήματα. Στον Μαραθώνα πλήρωναν λογαριασμούς κατ’ αποκοπή 38€, συνολικό ποσό με τους φόρους είτε είχαν είτε δεν είχαν ρολόγια, είτε έκαναν είτε δεν έκαναν κατανάλωση. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, η ΕΥΔΑΠ να μετράει κυβικά, να χρεώνει τον Δήμο και το χρέος να γιγαντώνεται…
Αυτό το πάγιο ίσχυε μόνο σε κατοικίες ή και σε επιχειρήσεις, αγρούς, φυτώρια κλπ;
Στα πάντα. Κάθε νούμερο παροχής πλήρωνε το πάγιο των 38€, όπως σας είπα. Είτε πότιζες και καλλιεργούσες 100 στρέμματα είτε είχες ένα μικρό σπιτάκι, το ίδιο ποσό πλήρωνες για την κατανάλωση του νερού. Αυτό το καθεστώς ίσχυε μέχρι και το 2011, όπου και αποφασίστηκε στον Καλλικρατικό πλέον Δήμο, χάριν ισότητας, οικονομίας, ισονομίας, να γίνεται κανονικά η χρέωση, βάσει των κυβικών που ο καθένας καταναλώνει. Δηλαδή, το αυτονόητο…
Από το 2011 μέχρι σήμερα τι έχει αλλάξει;
Επί θητείας Λουίζου ξεκινήσαμε να βάζουμε τάξη. Ενεργοποιήθηκαν και τοποθετήθηκαν ρολόγια περίπου στο 75% της έκτασης της Δημοτικής Ενότητας Μαραθώνα, τα οποία και λειτούργησαν κανονικά. Μάλιστα, γι’ αυτή την κίνηση κατηγορήθηκα κιόλας, παρόλο που, ως Αντιδήμαρχος τότε, εφάρμοσα απόφαση Δημοτικού Συμβουλίου. Μας ασκήθηκαν μεγάλες πιέσεις, αλλά δεν υποχωρήσαμε.
Η ουσία είναι ότι το 75%, κυρίως μέσα στη μητρόπολη του Μαραθώνα, είχε φτιαχτεί, γιατί δουλέψαμε πάρα πολύ, χωρίς να υπολογίζουμε το πολιτικό κόστος. Έπρεπε να μπουν οι υδρομετρητές και μπήκαν. Πήραμε άτομα για να μετρούν τακτικά τα ρολόγια αυτά. Και ασφαλώς, στην αρχή είχαμε πάρα πολλά παράπονα, γιατί ο κόσμος αλλιώς είχε συνηθίσει και δεν είχε συνειδητοποιήσει ότι πρέπει να κλείνει τη βρύση του. Υπήρχαν μεγάλες καταναλώσεις. Σιγά σιγά, μπήκαν στη λογική της οικονομίας, να μην κάνουν αλόγιστη σπατάλη γιατί το ρολόι «γράφει» και χρεώνει.
Επίσης, έγινε μία πολύ σημαντική δουλειά από τους καταγραφείς. Κατέγραψαν όλα τα σπίτια που είχαν ρολόι της ΔΕΗ, αλλά δεν είχαν ρολόι ύδρευσης. Αμέσως μετά, οι υπηρεσίες του Δήμου έστελναν επιστολή στους ιδιοκτήτες και τους καλούσαν να τοποθετήσουν, ως όφειλαν, μετρητή για το νερό. Πλήρωναν την παροχή τους και έμπαινε κανονικά το ρολόι. Είχαμε φτάσει σε ένα πολύ καλό στάδιο ώστε να φτιάξουμε και να νοικοκυρέψουμε την Υπηρεσία Ύδρευσης στο σύνολο του Δήμου. Δεν ήταν καθόλου εύκολο εγχείρημα. Μπήκε, όμως, μια τάξη.
Η Παραλία Μαραθώνα είχε μείνει λίγο πιο πίσω, γιατί η κατάσταση εκεί ήταν χαοτική. Συναντήσαμε δρόμους, οδούς, όπου τα πράγματα ήταν τελείως μπερδεμένα. Οι καταστάσεις που είχαμε παραλάβει και είχαμε δώσει στους καταγραφείς, που πραγματοποιούσαν τις μετρήσεις, δεν ήταν επικαιροποιημένες, με αποτέλεσμα να μη γνωρίζουμε σε ποιους δρόμους υπήρχαν τα συγκεκριμένα ρολόγια που αναφέρονταν στους καταλόγους.
Δυστυχώς, δεν προλάβαμε να ολοκληρώσουμε το έργο μας, αφού άλλαξε η Δημοτική Αρχή τον Σεπτέμβριο του 2014. Ενώ ήταν κάτι στρωμένο και δρομολογημένο, γυρίσαμε πάλι στο σημείο μηδέν. Θεωρώ ότι κάποιος από τη Διοίκηση πρέπει να δώσει τη δέουσα σημασία…
Με το Κάτω Σούλι τι είχε γίνει; Γιατί, πλέον, τα παράπονα από τους κατοίκους είναι τεράστια για τους «φουσκωμένους» λογαριασμούς που λαμβάνουν.
Κοιτάξτε, εκεί πραγματοποιούσαμε κανονικά μετρήσεις ανά τέσσερις μήνες. Μάλιστα, στον οικισμό «Αύρα» είχαμε πάρει απόφαση Δημοτικού Συμβουλίου να χρεώνονται, στο σύνολο των κυβικών τους, με τον χαμηλότερο συντελεστή. Αυτή η απόφαση ήταν ανακουφιστική και την πήραμε αμέσως μετά τη μεγάλη πυρκαγιά που κατέκαψε τον οικισμό, τον Αύγουστο του 2013.
Στο δίκτυο του Κάτω Σουλίου είχαμε προγραμματίσει να τοποθετήσουμε βαλβίδες και εξαερωτήρες, γιατί εκεί υπάρχει το εξής πρόβλημα. Όταν κόβεται η παροχή του νερού λόγω βλαβών -και βλάβες στο Κάτω Σούλι έχουμε δυστυχώς διαρκώς- το δίκτυο γεμίζει αέρα και τα ρολόγια γυρίζουν χωρίς να βγάζουν νερό. Υπάρχουν, λοιπόν, χρεώσεις που δεν είναι πραγματικές και δικαιολογημένα δυσανασχετούν οι κάτοικοι.
Με το υπόλοιπο 25% της περιοχής τι γίνεται;
Όταν ουσιαστικά ανέλαβε η επόμενη Διοίκηση, δεν έδωσε, όπως προείπα, τη δέουσα σημασία στο κομμάτι αυτό. Τόσο εγώ όσο και ο συνάδελφος, Κώστας Λάσκος, προσφερθήκαμε να δώσουμε τα φώτα μας, ώστε να ολοκληρωθεί η δουλειά, αλλά κανείς δεν ενδιαφέρθηκε. Φοβήθηκαν το πολιτικό κόστος; Αδιαφόρησαν;
Εν πάσει περιπτώση, το μεγάλο πρόβλημα δεν είναι αυτό. Το πρόβλημα είναι ότι η καταμέτρηση πλέον δε γίνεται ανά τα τακτά χρονικά διαστήματα που πρέπει.
Και αυτό είναι καθαρά πρόβλημα του Δήμου και της Διοίκησης, γιατί αν δεν μπορούν να κάνουν τις μετρήσεις όσο συχνά ορίζει ο Κανονισμός Ύδρευσης, λόγω έλλειψης προσωπικού όπως ισχυρίζονται, οφείλουν εκείνοι να βρουν τις λύσεις. Και το λέω αυτό γιατί στην Υπηρεσία Καθαριότητας έχουν το υπερδιπλάσιο προσωπικό απ’ αυτό που είχαμε εμείς στη διάθεσή μας. Είτε πρέπει να προσλάβουν κι άλλους υπαλλήλους είτε να κάνουν σωστή διαχείριση και κατανομή του υπάρχοντος προσωπικού. Θα μπορούσαν, για παράδειγμα, τώρα που έγιναν προσλήψεις 5μηνων μέσω ΟΑΕΔ, κάποιοι από τους συμβασιούχους να αναλάβουν χρέη καταμετρητών.
Στην εισήγησή μου μάλιστα, στο Δημοτικό Συμβούλιο της 28ης Σεπτεμβρίου, αναφέρω ότι η καταμέτρηση πρέπει να γίνεται πλέον ανά τρίμηνο. Και αυτό γιατί η οικονομική κρίση, η μείωση μισθών και συντάξεων δεν επιτρέπουν στον κόσμο να ανταπεξέλθει στους φουσκωμένους λογαριασμούς ανά τετράμηνο. Συνταξιούχος, κάτοικος του οικισμού «Αύρα», με πλησίασε αναρωτώμενος πώς θα καταφέρει να αποπληρώσει λογαριασμό ύδρευσης ύψους 900€.
Με τις παράνομες συνδέσεις τι γίνεται;
Οι παράνομες συνδέσεις είναι, δυστυχώς, πραγματικότητα. Γιατί όμως δεν έχουν κάνει το παραμικρό για να τις εντοπίσουν; Λένε, λένε, λένε για τις παράνομες παροχές, αλλά ουσιαστικά δεν έχει γίνει τίποτα για να τις καταπολεμήσουν. Το μόνο που έγινε είναι να περάσουν απόφαση για πρόστιμα 10.000€ στους παραβάτες. Κανείς δε θα έρθει να πληρώσει τα δέκα χιλιάρικα. Προσωπική μου άποψη είναι να δοθεί μία περίοδος χάριτος τριών έως έξι μηνών, να δώσουν μία τελευταία ευκαιρία, ακόμη και στους παρανομούντες, να συμμορφωθούν και μετά να «πάρουν κεφάλια» με τα πρόστιμα. Μόνον έτσι μπορεί να διορθωθεί το πρόβλημα.
Με τα χρέη του Δήμου προς την ΕΥΔΑΠ τι γίνεται; Γιατί είχαμε την εικόνα ότι τα χρέη αυτά είχαν μηδενιστεί…
Όταν ξεκίνησε ο Καλλικρατικός Δήμος Μαραθώνα, την 1η Ιανουαρίου του 2011, κληρονομήσαμε χρέη προς την ΕΥΔΑΠ που ξεπερνούσαν τα 35 εκατομμύρια ευρώ. Μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2014, μέσα σε διάστημα μόλις 3,5 ετών, καταφέραμε να τα μηδενίσουμε! Η νέα Δημοτική Αρχή κληρονόμησε από εμάς μηδενικό χρέος και μέσα σε διάστημα 3 ετών χρωστάει στην ΕΥΔΑΠ γύρω στα 6 εκατομμύρια ευρώ.
Και μία ερώτηση που «καίει». Με τους σωλήνες αμιάντου τι γίνεται;
Δυστυχώς, σωλήνες αμιάντου υπάρχουν μέχρι και σήμερα. Δεν έχουν αντικατασταθεί στο σύνολό τους, εκτός από ένα τμήμα που ολοκληρώθηκε το 2004. Ακόμα δεν έχουν γίνει πολλά πράγματα προς αυτή την κατεύθυνση. Είναι θέμα δημόσιας υγείας. Αγγίζει και ευαισθητοποιεί, με αποτέλεσμα να είναι πιο εύκολο να βρεθούν τα κονδύλια και οι χρηματοδοτήσεις για την αντικατάσταση των αμιαντοσωλήνων. Αρκεί να βρεθεί κάποιος που θα ενδιαφερθεί… Πρέπει με αυτό το κομμάτι να ασχοληθεί πιο σοβαρά η νυν Δημοτική Αρχή.
Στο σημείο αυτό, θα ήθελα να ευχαριστήσω όλο το προσωπικό της υπηρεσίας ύδρευσης, που βοήθησαν σ’ αυτό το δύσκολο έργο που αναλάβαμε.
