Ο Γιώργος Χαχόλος μιλά για τη μισή ζώη που έχει περάσει στον ΕΣΝΜ και πώς το μπάσκετ άλλαξε τον χαρακτήρα και τη ζωή του
Γράφει ο Κώστας Ζοργιός
Η Ραφήνα στα τέλη της δεκαετίας του ’80 δεν διέφερε πολύ στις αθλητικές της τάσεις από τις υπόλοιπες περιοχές της χώρας. Η κατάκτηση του Ευρωμπάσκετ του 1987 σηματοδότησε μια μεγάλη αλλαγή στην Ελλάδα, καθώς το μπάσκετ έγινε… επιδημία. Τα γήπεδα άρχισαν να γεμίζουν, αυτοσχέδιες μπασκέτες στήνονταν στις αυλές και τα παιδιά προσπαθούσαν να μιμηθούν τα σπασίματα μέσης του Γκάλη και τις πάσες με κλειστά μάτια του Γιαννάκη.
Ο Γιώργος Χαχόλος ήταν από τους πιτσιρικάδες που δεν είχαν σχέση με την πορτοκαλί μπάλα πριν έρθει αυτή η επανάσταση. «Ήμουν ένα πολύ κλειστό παιδί. Μιλούσα λίγο, ήμουν βυθισμένος στις σκέψεις μου και δεν είχα καθόλου αυτοπεποίθηση. Έψαχνα να βρω κάτι να με γεμίζει» λέει στη MP. Κι ήρθε το μπάσκετ, να καλύψει ένα μεγάλο παιδικό κενό, να αλλάξει προς το καλύτερο την καθημερινότητά του.
Κάθε απόγευμα, μετά το σχολείο, έκανε ντρίμπλες περπατώντας μέχρι να φτάσει στο ανοικτό του Αργοναύτη, που μάζευε τότε όλα τα παιδιά της Ραφήνας. Χωρίς σπρώξιμο από τους γονείς που είχαν να λύσουν τα καθημερινά προβλήματα του βιοπορισμού και να μεγαλώνουν παράλληλα άλλα δύο παιδιά, την μικρότερη αδελφή και τον μεγαλύτερο αδελφό του. Ήταν κάτι εντελώς δικό του και ως τέτοιο το αντιμετώπιζε βλέποντας να παίρνει ρόλο στις μικρές ομάδες του συλλόγου και παράλληλα να μεγαλώνει η πίστη στον εαυτό του και στο τι μπορεί να καταφέρει.
Το πρώτο ματς και μία τυχαία συνάντηση
Από την πρώτη κρυάδα, την παρθενική συμμετοχή του με την ομάδα του Αργοναύτη στα 16 του, στο τσιμεντένιο γήπεδο της Ραφήνας κόντρα στην Πεύκη, που είχε προπονητή τον Γιώργο Μπαρτζώκα (!) μέχρι και τα τέσσερα τρίποντα που έβαλε στο κρίσιμο φετινό ματς του ΕΣΝΜ με τον Αστέρα Εξαρχείων, έχουν περάσει 24 χρόνια. Στο μεσοδιάστημα συνέβησαν αρκετά, όπως για παράδειγμα η παρολίγον αποχώρησή του από το μπάσκετ ή η πορεία του στο να γίνει η σημαία της ομάδας της Νέας Μάκρης.
Ο Γιώργος έπαιξε μέχρι τα 19 του στον Αργοναύτη. Χάρη στο ύψος του και το γεγονός ότι μέσα στο γήπεδο έκανε πολλά πράγματα πολύ καλά, έφτασε μέχρι το ανδρική ομάδα. Την ίδια εποχή, ωστόσο, εκτός του ότι πέρασε στη Φιλοσοφική Σχολή στο τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας, έπαιζε και βόλεϊ στον ΔΑΣ Αραφήν. Και τα τρία μαζί ήταν δύσκολο να τα χωρέσει και αποφάσισε να κρατήσει τις σπουδές και το βόλεϊ, στο οποίο όπως ομολογεί σήμερα «ήμουν καλύτερος από ό,τι στο μπάσκετ…».
Η ζωή, όμως, καθορίζεται από συγκυρίες και μια απλή απογευματινή βόλτα στη Ραφήνα, τού άλλαξε τα πλάνα και το μέλλον. Συναντώντας στον δρόμο τον παλιό του προπονητή στον Αργοναύτη Φίλιππο Χαλκουτσάκη και ανακοινώνοντάς του την απόφαση να κόψει το μπάσκετ, άκουσε μια διαφορετική… προσέγγιση. «Ο Χαλκουτσάκης μού είπε “εχω πάει προπονητής στον ΕΣΝΜ. Έλα να κάνεις μια προπόνηση κι αν δεν σου αρέσει, φύγε”. Ήρθα για μια προπόνηση κι έκατσα 24 χρόνια».
Ο ΕΣΝΜ και η γνωριμία με τον Γιάννη Δημητριάδη
Το 2000, η ιστορική ομάδα της Νέας Μάκρης βρισκόταν στη Δ’ ΕΣΚΑ, την τελευταία δηλαδή κατηγορία και είχε ως έδρα τα γηπεδάκια πίσω από το Δημαρχείο. Η εποχή ήταν διαφορετική από ό,τι σήμερα, τα παιδιά λιγότερο φορτωμένα με υποχρεώσεις και τα γήπεδα έσφυζαν από ζωή. Υπήρχε ενθουσιασμός και μια ατμόσφαιρα ελκυστική για να φέρει τούμπα τις σκέψεις του.
Η καθοριστική στιγμή για τον Γιώργο, αυτή που τον έπεισε να αφοσιωθεί ξανά στο μπάσκετ, ήταν η πρώτη επαφή με τον Γιάννη Δημητριάδη. «Ο Δημητριάδης έγινε ο δεύτερος πατέρας μου. Ήταν ένας άνθρωπος που ζούσε για το μπάσκετ, ένιωθε χρέος του να σπρώχνει τα παιδιά προς τον αθλητισμό και παράλληλα διοικούσε τον σύλλογο με τη λογική ότι πρέπει να έχει συγκεκριμένες αρχές και αξίες.
Κι αυτό πάντα μου άρεσε κι ας ξέρω ότι ο ΕΣΝΜ είχε κατά περιόδους τόσο καλές ομάδες που θα μπορούσε να φτάσει πολύ ψηλότερα από τη Β’ ΕΣΚΑ που τελικά έφτασε. Δεν ήταν ποτέ αυτοσκοπός, όμως, η άνοδος. Αυτό που ένοιαζε τον Δημητριάδη ήταν η ομάδα να στηρίζεται σε αθλητές της περιοχής και να αποτελεί πόλο έλξης για τα παιδιά της Νέας Μάκρης».
Ο Γιώργος καθιερώθηκε, βελτιώθηκε, άνοιξε πόρτες. Αλλά δεν έφυγε.
Ούτε όταν ήρθε το καλοκαίρι του 2005, στα 25 του, το Κορωπί να του προσφέρει ακόμα και χρήματα και να του εγγυηθεί θέση βασικού στην ομάδα που θα πήγαινε για άνοδο από την Α’ ΕΣΚΑ στη Γ’ Εθνική. Η αγάπη για τον Δημητριάδη και τον ΕΣΝΜ τον κράτησαν εδώ και δεν το μετάνιωσε ποτέ, κι ας είδε το Κορωπί να φτάνει τελικά μέχρι και τη Β’ Εθνική.
Ο ντροπαλός Γιώργος, η ψυχή των αποδυτηρίων
Τα χρόνια πέρασαν και το ντροπαλό, αμίλητο, χωρίς αυτοπεποίθηση παιδί, έγινε ο «Χαχό» με το 4 στην πλάτη (για μια ζωή) και η ψυχή των αποδυτηρίων. Έγινε ο αριστερόχειρας σουτέρ κίλερ από το τρίποντο μετά τα 30 του, κατά σύμπτωση όταν ξεκίνησαν να τον βλέπουν για πρώτη φορά να παίζει μπάσκετ οι γονείς του.
«Ευλογώ τον Θεό που ασχολήθηκα με τον αθλητισμό και το μπάσκετ. Με άλλαξε ως άνθρωπο, με βοήθησε να βγω από τον εαυτό μου, να λυθώ, να σταματήσω να είμαι φοβικός. Έκανα σχέσεις ζωής στον ΕΣΝΜ, έκανα κουμπάρο τον Άγγελο Χουλιάρα, με τον οποίο είμαστε διακόσια χρόνια συμπαίκτες και πολλούς φίλους.
Έχω ζήσει πολύ άσχημες στιγμές, όπως για παράδειγμα όταν μάθαμε ότι “έφυγε” ο Δημητριάδης λίγο πριν από ένα ματς στο Μαρκόπουλο με το Πόρτο Ράφτη. Το παίξαμε, γιατί ξέραμε ότι θα ήθελε να το παίξουμε και το κερδίσαμε για εκείνον. Και βέβαια πολλές καλές στιγμές, όπως τα ματς στο ανοικτό γηπεδάκι με τα 500 άτομα γύρω γύρω ή τις ανόδους σε δύσκολες εποχές».
«Μισός άνθρωπος»
Κάποτε είχε προβλέψει ότι θα παίζει μέχρι τα 44. Τα έφτασε και τα ξεπέρασε κι ας χρειάστηκε πολλές φορές η προτροπή και παρότρυνση του Νίκου Μοριανού που πάσχιζε να του αλλάξει το μυαλό για να μην σταματήσει και με έναν μαγικό τρόπο τα κατάφερνε.
Με τη σύζυγό του Αγγελική έχουν δύο μικρά παιδιά, την Αφροδίτη και τον Φραγκίσκο και οι υποχρεώσεις μαζί με τη δουλειά του στον Οργανισμό Λιμένα Ραφήνας, αυξάνονται. Αλλά το μπάσκετ, μπάσκετ. Και μια και η ομάδα ανέβηκε, το ερώτημα είναι εύλογο. «Θα παίξεις και του χρόνου;».
«Είμαι στην Επιτροπή μπάσκετ του ΕΣΝΜ και φέτος είχα την τιμή να εκλεγώ στο ΔΣ ως υπεύθυνος του τμήματος. Θεωρητικά, έχει γίνει το πρώτο βήμα της μετάβασης για να σταματήσω. Αλλά πες μου εσύ πώς αποχωρίζεται τη μισή σου ζωή. Πώς λες “ήρθε η ώρα” να αφήσεις αυτό που σου άλλαξε ολοκληρωτικά τη ζωή. Χωρίς το μπάσκετ θα ήμουν μισός άνθρωπος»…
