Συνέντευξη στον Βασίλη Λουίζο
Η Τζοάννα Καλαφάτη, μόνιμη συντοπίτισσά μας στα παιδικά της χρόνια και… συχνή επισκέπτρια πλέον στο σπίτι του παππού που χτίστηκε στα τέλη της δεκαετίας του ’70, μπορεί εύκολα να γίνει… αντικείμενο φθόνου σε όποιον διαβάσει τη συνέντευξή της. Για ένα πολύ μεγάλο μέρος του πληθυσμού κάνει την πιο ωραία δουλειά στον κόσμο. Ταξιδεύει, βιώνει στιγμές και περιπέτειες, τραβά φωτογραφίες και μοιράζεται τις εντυπώσεις της στο μπλογκ της, λαμβάνοντας μάλιστα και διόλου ευκαταφρόνητη αμοιβή γι’ αυτό.
Σίγουρα, ένα ταξίδι στο άγνωστο, χωρίς συντροφιά συνήθως και υπό συνθήκες που σου είναι ανοίκειες, κρύβει πολλούς κινδύνους. Αν δεν κινδυνέψεις, όμως, είναι δυνατόν να γνωρίσεις 37 διαφορετικές χώρες σε πέντε ηπείρους και να μοιράζεσαι ιστορίες για τάισμα ταράνδων και βόλτες με έλκηθρα που τα σέρνουν χάσκι;
Τι ακριβώς είναι και πώς προέκυψε το travel blogging;
Ο κάθε blogger έχει διαφορετικό business model, διατηρεί τη δική του ιστοσελίδα (personal blog) στην οποία γράφει για τις εμπειρίες του, κυρίως μέσω φωτογραφιών. Οι travel bloggers γράφουμε για τους προορισμούς μας και «ταξιδεύουμε» τους follower με φωτογραφίες. Ανάλογα με την κάθε ειδικότητά του, ένας travel blogger μπορεί να ανεβάζει για κάθε προορισμό και διαφορετικά πράγματα, όπως π.χ. ένας travel blogger που ειδικεύεται στο φαγητό θα εστιάσει στην παραδοσιακή κουζίνα και στα ντόπια πιάτα ενώ ένας άλλος, που ειδικεύεται στις δραστηριότητες, μπορεί να μιλήσει για ορειβασίες, πεζοπορίες κι άλλες αθλητικές εμπειρίες που μπορεί να βιώσει ο ταξιδιώτης.
Το blogging είναι ένα επάγγελμα του 21ου αιώνα, με τους influencers να εξασφαλίζουν το εισόδημά τους με διαφημίσεις, πουλώντας φωτογραφικό υλικό ή προμοτάροντας επιχειρήσεις μέσα από φωτογραφίες ή βίντεο που ανεβάζουν στα social media, στο προσωπικό τους κανάλι στο YouTube και ούτω καθεξής. Ο καθένας βρίσκει τον δικό του τρόπο…
Για μένα το travel blogging προέκυψε πριν κάποια χρόνια, όταν βρέθηκα στο σπίτι των γονιών μου για τις χριστουγεννιάτικες διακοπές. Δούλευα σαν ηθοποιός στο Los Angeles, αλλά επειδή το επάγγελμα έχει τις ιδιαιτερότητές του και το LA είναι τρομερά δύσκολη πόλη να πετύχεις, περνούσα μερικές δύσκολες εποχές που δεν είχα πολλές ακροάσεις και ήμουν ανήσυχη.
Ήθελα να κάνω κάτι δημιουργικό όσο περίμενα την επόμενη ακρόαση και σκέφτηκα ότι εφόσον μου άρεσαν τα ταξίδια και έγραφα ανέκαθεν άρθρα online για επιπλέον εισόδημα, ας αρχίσω ένα blog!
Τους πρώτους μήνες με διάβαζαν οι φίλοι μου… Μου άρεσε, όμως, σαν χόμπι επειδή είχα πλήρη έλεγχο στο τι και πώς ήθελα να γράφω. Σιγά σιγά, απέκτησα κι άλλους αναγνώστες και μετά άρχισαν να δέχομαι email για συνεργασίες από διαφημιστικές και online περιοδικά για να γράφω άρθρα γι’ αυτούς. Και κάπως έτσι ξεκίνησα… Πλέον, έχω ταξιδέψει σε 37 χώρες, σε πέντε ηπείρους. Πρέπει ακόμα να επισκεφθώ Αυστραλία και Ανταρκτική για να πω ότι έχω… πατήσει σε όλες τις ηπείρους του κόσμου! Θα ήθελα πάρα πολύ να έχω επισκεφθεί κάθε χώρα του κόσμου πριν κλείσω τα 40.
Από τις χώρες που έχεις επισκεφθεί, ποια είναι η αγαπημένη σου και γιατί;
Αυτή είναι η πιο δύσκολη ερώτηση, γιατί βρίσκω σχεδόν πάντα κάτι να αγαπήσω σε κάθε χώρα που έχω την τύχη να επισκεφθώ. Αν εξαιρέσω την αγαπημένη μου Ελλάδα, με την οποία προφανώς έχω το πιο συναισθηματικό δέσιμο, ξεχωρίζω τρεις: την Ιαπωνία για την κουλτούρα και την Ιστορία της, τη Νορβηγία για τα απίστευτα τοπία και την Τανζανία για τις πιο απίθανες εμπειρίες που μπορείς να ζήσεις εκεί, καθώς και για τον πολύ φιλόξενο και χαμογελαστό κόσμο της.
Ποια είναι η πιο όμορφη εμπειρία που έχεις ζήσει;
Σίγουρα το ταξίδι μου στη βόρεια Νορβηγία. Δεν μπορώ να περιγράψω τα ονειρικά τοπία που βρίσκεις στον Αρκτικό Κύκλο τον χειμώνα. Είδα για πρώτη φορά το βόρειο σέλας. Ταξίδεψα πάνω στα χιόνια με έλκηθρο που το έσερναν χάσκι. Τάισα ταράνδους. Πραγματικά, σ’ αυτό το μέρος νιώθεις ότι έχεις ταξιδέψει σε άλλον πλανήτη…
Και η πιο δύσκολη;
Η πιο δύσκολη ήταν και η πιο πρόσφατη. Όταν φέτος τον Σεπτέμβριο ανέβηκα στην κορυφή του Κιλιμάντζαρου. Εννιά ημέρες κοιμόμουν σε σκηνή, δεν μπορούσα να πλυθώ κανονικά, η θερμοκρασία ήταν αρκετά χαμηλή και κάθε μέρα που ανεβαίναμε και πιο ψηλά το οξυγόνο λιγόστευε και η ορειβασία γινόταν όλο και πιο δύσκολη. Αλλά ήταν μια από τις πιο φανταστικές και αξιομνημόνευτες εμπειρίες που έχω βιώσει. Όταν επιτέλους έφτασα στην κορυφή, με -5 βαθμούς, πολύ λίγο οξυγόνο και τελείως εξαντλημένη, δάκρυσα από χαρά. Όσο και να «πιάστηκα» σωματικά, ένιωσα εσωτερικά την απόλυτη ευτυχία, γιατί η εμπειρία ήταν μοναδική αλλά και επειδή εκπλήρωνα επιτέλους ένα μεγάλο όνειρο.
Επίσης, χωρίς καμία απολύτως σύνδεση με τον έξω κόσμο, περικυκλωμένη από πανέμορφα ηφαιστειακά τοπία, ένιωθα μια περίεργη ηρεμία στο βουνό που η αλήθεια είναι ότι μου λείπει αρκετά τώρα…
Κάθε ταξίδι σου και μια «περιπέτεια». Ένιωσες ποτέ φόβο;
Φυσικά, μερικές φορές μού γράφουν αναγνώστες μου για το πόσο θαυμάζουν το θάρρος μου που κάνω όλα αυτά τα ταξίδια μόνη μου, αλλά η αλήθεια είναι ότι φοβάμαι αρκετές φορές. Όχι τόσο λόγω εγκληματικότητας ή επειδή ταξιδεύω μόνη μου σαν κοπέλα, αλλά διότι πιστεύω ότι τα ΜΜΕ μάς έχουν δημιουργήσει παραπάνω φοβίες για τις περισσότερες ξένες χώρες. Κι αυτό δε δικαιολογείται…
Βέβαια, μια στο τόσο θα με πιάσει φόβος π.χ. για ατυχήματα. Στη Νότια Αφρική με είχε χτυπήσει αμάξι… Φέτος τον Ιανουάριο είχα πολύ άσχημη εμπειρία με αναταράξεις σε αεροπλάνο, πολύ πιο άσχημες απ’ ότι είχα δει ποτέ στη ζωή μου. Οι επιβάτες (κι εγώ μαζί εννοείται) ουρλιάζαμε και κλαίγαμε, νομίζοντας ότι το αεροπλάνο πέφτει. Από τότε με πιάνει μεγάλο άγχος κάθε φορά που μπαίνω σε αεροπλάνο ενώ ποτέ δεν φοβόμουν τις πτήσεις, πράγμα που σαν travel blogger αναγκαστικά πρέπει να ελέγξω και να ξεπεράσω.
Επειδή έχω μεγαλύτερη θέληση να κάνω τα ταξίδια μου, παρά τον φόβο για το μέσο μεταφοράς ή οτιδήποτε άλλο, βρίσκω τρόπο και συνεχίζω. Οι φοβίες πάντα θα υπάρχουν. Είναι ανθρώπινο. Το θέμα είναι να μαθαίνουμε να τις διαχειριζόμαστε αντί να τις αφήνουμε να ελέγχουν τη ζωή μας.
Μετά από πόσο καιρό κατάλαβες ότι το χόμπι θα γίνει επάγγελμα;
Η αλήθεια είναι ότι μερικές φορές ακόμα μου είναι δύσκολο να το καταλάβω. Επειδή το blogging είναι ένα σχετικά καινούργιο επάγγελμα, αρκετά άτομα γύρω μου δεν το βλέπουν στα σοβαρά και πολλές φορές αυτό το σκεπτικό τους με επηρεάζει. Για μένα όμως πλέον, αποτελεί σημαντική πηγή εισοδήματος.
Πέρα απ’ αυτό, δε νομίζω ότι υπήρχε μια συγκεκριμένη στιγμή που κατάλαβα ότι από χόμπι είχε γίνει επάγγελμα. Ίσως έναν χρόνο περίπου αφότου ξεκίνησα, όταν άρχισαν να μου στέλνουν και ταξιδιωτικές εταιρείες για συνεργασίες, χωρίς να έχω επικοινωνήσει εγώ μαζί τους, να κατάλαβα ότι έκανα κάτι πιο σοβαρό από χόμπι.
Μπορεί το travel blogging να καλύψει τα προς το ζην;
Βεβαίως. Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, εμένα το blogging μού καλύπτει περίπου του 50% των εξόδων μου. Ακόμα δουλεύω σε διαφημίσεις και παραγωγές στην Αμερική για το υπόλοιπο εισόδημά μου. Αλλά τα έσοδά μου από το travel blogging όλο και αυξάνονται και έχω πολλούς φίλους-συναδέλφους που όχι μόνο καλύπτουν τα προς το ζην, αλλά βγάζουν πάνω από 100.000$ ετησίως. Βέβαια, όλοι αυτοί δουλέψανε το blog τους για πάρα πολλά χρόνια παράλληλα με άλλες δουλειές, μέχρι να μπορέσουν να… παραιτηθούν απ’ αυτές και να ζούνε μόνο απ’ αυτό.
Αν κάποιος θέλει να αρχίσει travel blog επαγγελματικά κι όχι μόνο σαν χόμπι, υπάρχουν για μένα τρία ενδεχόμενα για να καλύπτουν τα έξοδά τους. Μπορούν να εργαστούν online (π.χ. graphic designer ή προγραμματιστές), πράγμα που θα τους αφήνει την ελευθερία να ταξιδέψουν και μόλις μαζέψουν αρκετά λεφτά να πραγματοποιήσουν ένα ταξίδι. Μπορούν να ξεκινήσουν δειλά δειλά μέχρι το blog να αρχίσει να αποφέρει ένα ικανοποιητικό εισόδημα και, τέλος, κάτι που κάνουν αρκετοί blogger, μπορούν να μετακομίσουν σε μια πολύ φθηνή χώρα όπως η Ταϊλάνδη, όπου τα προς το ζην είναι αρκετά χαμηλά, μέχρι να αναπτύξουν το εισόδημά τους σε σημείο που να τους επιτρέπει να μείνουν σε μια πιο… ακριβή χώρα.
Που μπορεί να σε βρει κάποιος;
Σχεδόν παντού! Το blog μου, Lose the Map, είναι στο https://losethemap.com. Είμαι επίσης στο facebook (https://www.facebook.com/LosetheMap1/) και στο twitter (@losethemap_), αλλά πιο πολύ απ’ όλα χρησιμοποιώ το instagram @losethemap_.
Μόλις εκτυπώθηκε και το πρώτο μου βιβλίο, ένα photobook που λέγεται «Abandoned Southern California: The Eras that Shaped the West», το οποίο πωλείται ήδη στο Amazon! Το βιβλίο αυτό περιέχει πληροφορίες για την Ιστορία της Καλιφόρνια και φωτογραφίες από τα εγκαταλελειμμένα μέρη της περιοχής, από τα παλιά χωριά των καουμπόηδων μέχρι τις πόλεις της ερήμου. Το βιβλίο που εκτυπώθηκε τώρα επικεντρώνεται στη Νότια Καλιφόρνια ενώ το δεύτερό μου, που θα κυκλοφορήσει τον Δεκέμβριο, θα αφορά στη Βόρεια Καλιφόρνια.
