Γιάννης Οικονομίδης

Τις τελευταίες δύο δικασίμους της δίκης του πολιτικού υπηρεσιακού και επιχειρησιακού εγκλήματος “Μάτι” ακούσαμε με προσοχή την εισαγγελική πρόταση του κύριου Παναγιώτη Μανιάτη, εισαγγελέα της Έδρας.

Ακούσαμε προσεκτικά, και αναλύοντας τόσο τη δομή αλλά και το περιεχόμενο της πρότασής του, διαπιστώσαμε, τουλάχιστον σε όσες περιπτώσεις γεγονότων και κατηγοριών ήταν προαποφασισμένο να φωτιστούν, την πλήρη και απόλυτη περιγραφή του αδικήματος της έκθεσης σε κίνδυνο με ενδεχόμενο δόλο, η οποία όταν αφορά πρόκληση θανάτου, είναι κακούργημα.

Είχαμε την ελπίδα ότι ο κύριος Μανιάτης, ως όφειλε εκ της θέσεώς του και μπροστά στη σοβαρότητα της υπόθεσης, θα όρθωνε το ανάστημά του και θα έπραττε το καθήκον του, δηλαδή θα αντιστεκόταν στο “Αόρατο χέρι”, καθώς ήταν σε θέση, να αναβαθμίσει την κατηγορία από πλημμέλημα σε κακούργημα, διαπιστώνοντας το κακούργημα της έκθεσης, δηλαδή αυτό που με τόση επιμέλεια περιέγραψε στην αγόρευσή του. Είχε τη δυνατότητα να γράψει ιστορία, και να πράξει το σωστό, ρισκάροντας βέβαια από την άλλη πιθανώς την εξέλιξη της καριέρας του, όμως δεν το έπραξε.

Τι είναι όμως με απλά λόγια η έκθεση σε κίνδυνο με ενδεχόμενο δόλο; Είναι η γνώση ότι κάποιος θα κινδυνέψει και εσύ δεν κάνεις κάτι για να τον σώσεις, ενώ έχεις αποδεχτεί το ενδεχόμενο του κινδύνου που διατρέχει. Σας λέει κάτι αυτό; Μήπως είναι ακριβώς αυτό που μας συνέβη;

Μήπως όλοι ήξεραν τι θα συμβεί αλλά κανείς δεν έκανε τίποτα όχι μόνο να σβήσει ή να σώσει, αλλά ούτε καν να ενημερώσει, για να μην μπλέξει σε μια κατάσταση που ήξερε εκ των προτέρων ότι έχει χαθεί;

Μα αυτό ακριβώς είχε διαπιστώσει αμέσως και ο κύριος Ζαγοραίος που είχε αναλάβει την υπόθεση στην αρχή πριν 5μιση χρόνια, αλλά και μετέπειτα ο ανακριτής Μαρνέρης που συνέχισε το έργο της προδικασίας. Θεωρώ περιττό να θυμίσω ότι μαζί τους συμφωνούσε και όλος ο νομικός κόσμος της Χώρας. Όμως με μια ασύλληπτη και σκανδαλώδη διαδικασία πρωτοφανούς διάρκειας σχεδόν 4 ετών, τα όχι στην αναβάθμιση της κατηγορίας έγιναν 5, με πρωταγωνιστές ανωτάτους εισαγγελικούς λειτουργούς και δικαστικά συμβούλια. Κατάντια θα πει κάποιος, ξεφτίλα θα πω εγώ.

Το “Αόρατο χέρι” που είχε αναφέρει κάποτε τολμηρά ο Αλέξης Παπαχελάς σε άρθρο του στην Καθημερινή, είχε φροντίσει ώστε η κατηγορία να παραμείνει αρχικά πλημμεληματικού χαρακτήρα για να μην γίνει άρση τηλεφωνικού απορρήτου, και βγουν στο φως τα ένοχα μυστικά των κινητών.

Αργότερα το ίδιο “χέρι” φρόντισε να απαλλάξει το Λιμενικό και την Αστυνομία, αλλά και τους πολιτικούς που αποδεδειγμένα είχαν τεράστιες ευθύνες στο έγκλημα “Μάτι”. Το ίδιο “χέρι” αφού άφησε μόνο πυροσβέστες και αυτοδιοικητικούς στην υπόθεση, κέντησε με προσοχή ένα ελαφρύ και μαλακό κατηγορητήριο “a la carte”.

Το ίδιο “χέρι” τράβηξε λαχνούς και κλήρωσε την σύνθεση της έδρας, της οποίας η πρόεδρος “έτυχε” στην πρώτη σύνθεση της δίκης της Μάνδρας, στη δίκη του Ματιού, αλλά και στη δίκη του Αρχιπυροσβέστη Ματθαίου Μάντζιου, την δίκη του Παλαιού Φαλήρου όπως έμεινε γνωστή.

Αναφέρω την τελευταία δίκη γιατί έχει μεγάλη και κομβική σημασία, καθώς κατηγορούνταν για πρώτη φορά στα δικαστικά χρονικά, 7 ανώτατα στελέχη της πυροσβεστικής με το κακουργηματικό αδίκημα της έκθεσης, για τον θάνατο συναδέλφου τους πυροσβέστη που αφέθηκε αβοήθητος παρά τις απεγνωσμένες του εκκλήσεις, προσπαθώντας να σώσει μια γυναίκα που τελικά κάηκε και αυτή.

Η πρόεδρος λοιπόν τότε, είχε απαλλάξει τους κατηγορουμένους, βασιζόμενη σε μία ιατροδικαστική μελέτη “a la carte” που παρουσιάστηκε τελευταία στιγμή σαν “από μηχανής θεός” που έδειξε ότι ο θάνατος του Μάντζιου ήταν ακαριαίος και συνεπώς δεν θα είχε αλλάξει το αποτέλεσμα, και βοήθεια να είχε φτάσει έγκαιρα. Βεβαίως το καταγεγραμμένο γεγονός ότι το παλικάρι ζητούσε βοήθεια από τους συναδέλφους του επί μισή ώρα πριν ξεψυχήσει δεν φαίνεται να τους απασχόλησε ιδιαίτερα.

Ούτε γάτα ούτε ζημιά λοιπόν, το “Αόρατο χέρι” τότε ευχαρίστησε την πρόεδρο με ένα ελαφρύ χτύπημα στην πλάτη, και το αδίκημα της έκθεσης θα παρέμενε “Ταμπού”

Κάπως έτσι φοβάμαι θα ολοκληρωθεί και το χρονικό του προδιαγεγραμμένου δικαστικού εγκλήματος “Μάτι”, με ένα χάδι στους κατηγορουμένους και ένα ευχαριστήριο χτύπημα στην πλάτη της προέδρου από το “Αόρατο Χέρι”.

Όλα δείχνουν ότι για μία ακόμη φορά, η Ελλάδα δεν θέλει να μάθει από τα λάθη και τις πληγές της. Η Ευθύνη θα παραμείνει άγνωστη λέξη, ενώ η επόμενη δήθεν εθνική “τραγωδία”, περιμένει στη γωνία. Ως πότε, αλήθεια;

 

Προηγούμενο άρθροΑκούγεται περίεργο αλλά ιπτάμενο ψάρι χτύπησε κατακέφαλα δημοσιογράφο την ώρα του ρεπορτάζ (vid)
Επόμενο άρθροΣκαρμούτσος: «Τρεις φορές κόντεψα να πεθάνω από υπερβολική δόση ηρωίνης»