Τι λέει η παρέα μοτοσικλετιστών που χρησιμοποιεί την offroad διαδρομή για το θέμα που έφτασε μέχρι τη Βουλή
Ήταν λίγο μετά τις αρχές του 2000, όταν μια μικρή παρέα περίπου 10 ανθρώπων που αγαπούν τις μηχανές πήρε την πρωτοβουλία να εκμεταλλευθεί ένα οικόπεδο περίπου 200 στρεμμάτων στην Αμπελούπολη και με προσωπική εργασία να φτιάξει έναν χώρο όπου θα εκτονώνονται.
Χωρίς να κόψουν δέντρα ή να παρέμβουν στη φύση, όπως οι ίδιοι ισχυρίζονται, απομάκρυναν πέτρες και ό,τι άλλο θα μπορούσε να θέσει την ακεραιότητά τους σε κίνδυνο, καθάρισαν τον χώρο που τότε θύμιζε χωματερή και δημιούργησαν μια off road διαδρομή, όπως την ονομάζουν, με εμφανή στόχο.
Να ασχολούνται με το χόμπι τους χωρίς να κινδυνεύουν και κυρίως, σε μια πιο λαϊκή μετάφραση, να βγάζουν το άχτι τους σε προστατευόμενο περιβάλλον αντί για τους δρόμους και την άσφαλτο.
Εδώ και μια 25ετία, σχεδόν κάθε Σαββατοκύριακο η συγκεκριμένη παρέα, αυξημένη σε αριθμό και με την επόμενη γενιά που αποτελείται από τα παιδιά τους, συγκεντρώνεται στην Αμπελούπολη και το μοτίβο παραμένει ίδιο. Με κοινό παρονομαστή την αγάπη για τις μηχανές, ξεφεύγουν για κάποιες ώρες από τη ρουτίνα και τις υποχρεώσεις της καθημερινότητας, ερχόμενοι παράλληλα κοντά στην φύση την οποία σέβονται και προστατεύουν.
«Έκαναν “φασαρία” γιατί τους ενοχλεί ο… θόρυβος»
Η ελευθερία του ενός, λένε, τελειώνει εκεί που παραβιάζεται αυτή κάποιου άλλου κι έτσι το τελευταίο διάστημα έχει προκύψει μια έντονη διαμάχη με μικρή μερίδα κατοίκων της περιοχής που παραπονέθηκαν για ηχορύπανση και «καταπάτηση δασικής έκτασης η οποία μετατράπηκε σε παράνομη πίστα».
Το θέμα, μάλιστα, έφτασε μέχρι τη Βουλή, όπου οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ κ.κ. Χριστοδουλάκης και Καραμέρος, αντίστοιχα, κατέθεσαν ερώτηση στον υπουργό Περιβάλλοντος, Σταύρο Παπασταύρου «για την παράνομη λειτουργία πίστας μοτοκρός σε δασική αναδασωτέα περιοχή, σε περιοχή που κάηκε το 2018».
«Οι άνθρωποι που έχουν αντιδράσει μετά από 25 ολόκληρα χρόνια μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού. Χρησιμοποιούν ως πρόσχημα τη δασική έκταση, ξεχνώντας ότι σε δασική έκταση έχουν φτιάξει κι οι ίδιοι τα σπίτια τους. Σε ό,τι αφορά, λοιπόν, στα περί δασικής αναδασωτέας περιοχής, η απάντησή μας είναι ότι το οικόπεδο ανήκει σε πολλούς ιδιώτες, κάθε ένας εκ των οποίων κατέχει ένα μικρό κομμάτι γης. Τόσα χρόνια δεν μας έχει ενοχλήσει κανείς διαμαρτυρόμενος ότι καταπατήσαμε τον χώρο του.
Κι έρχεται μια ομάδα ανθρώπων που μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού να “κάνει φασαρία” χωρίς να έχει καμία δικαιοδοσία. Πολύ απλά γιατί τους ενοχλεί ο θόρυβος, για δύο με τρεις ώρες που ερχόμαστε μία φορά κάθε τόσο», λένε στη MP ο Μανώλης κι ο Κώστας, δύο από τα παλαιότερα μέλη της παρέας που δημιούργησε τη διαδρομή.
«Σε ό,τι αφορά στον θόρυβο, γνωρίζουν και οι ίδιοι πολύ καλά ότι δεν έχουμε παραβιάσει ποτέ την ώρα κοινής ησυχίας. Πηγαίνουμε πρωί και φεύγουμε το πολύ στις 14.30, ενώ έχουμε βάλει και σχετική ταμπέλα, ακριβώς γιατί σεβόμαστε τους κατοίκους όσο σεβόμαστε την φύση και τον χώρο. Μπήκαμε σε ένα οικόπεδο, το καθαρίσαμε χωρίς να κόψουμε ούτε δέντρο και φτιάξαμε μια αυτοσχέδια διαδρομή σε χώμα. Ούτε πίστα motocross υπάρχει όπως λένε, ούτε παρεμπόδιση της περιβαλλοντικής αποκατάστασης».
«Σκουπιδότοπος»
Οι δύο βετεράνοι της παρέας περιγράφοντας μια κατάσταση χάους στο επίμαχο οικόπεδο καταγγέλλοντας ότι χρησιμοποιείται ως χωματερή και οι ίδιοι φροντίζουν να διατηρούν τον χώρο καθαρό στο μέτρο του δυνατού.
«Κάθε φορά που πηγαίνουμε μαζεύουμε εκτός από τα σκουπίδια μας κι όσα φέρνουν όλοι όσοι εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν την έκταση ως σκουπιδότοπο. Από καναπέδες, καρέκλες και τραπέζια, μέχρι στρώματα και ελενίτ. Σταματήσαμε να πηγαίνουμε το καλοκαίρι κι όταν ξαναξεκινήσαμε τον Σεπτέμβριο, βγάλαμε ένα φορτηγό σκουπίδια. Κατά τα άλλα, αυτό ονομάζεται “δασική αναδασωτέα έκταση”».
Κλείνοντας την τοποθέτησή τους, ο Μανώλης κι ο Κώστας εξηγούν ότι όσο κάποιοι επιμένουν να δίνουν διαστάσεις στο θέμα για να εξυπηρετήσουν προσωπικά συμφέροντα, τόσο μεγαλύτερο κακό κάνουν…
«Μέχρι πρόσφατα, πηγαίναμε στην Αμπελούπολη οι ίδιοι άνθρωποι. Με τον μικρότερο να είναι 7 ετών και τον μεγαλύτερο 70. Μαθαίνοντας για την ύπαρξη της διαδρομής, ξεκίνησαν να έρχονται κι άτομα από άλλες περιοχές με τις μηχανές τους, χωρίς να δείχνουν την ίδια προσοχή και την ίδια ευαισθησία στα σκουπίδια που μένουν πίσω και στις ώρες κοινής ησυχίας. Κι όλα αυτά επειδή κάποιοι μάς είπαν ότι δεν μπορούν να πιουν τον καφέ τους με ηρεμία. Αυτό ήταν το πραγματικό πρόβλημα…».
