Μάτια… ερμητικά κλειστά
Ρεπορτάζ: ΜΑΚΗΣ ΚΟΥΛΟΥΜΠΗΣ – ΒΑΣΙΛΗΣ ΛΟΥΙΖΟΣ
Πολλές συζητήσεις και ιδιαίτερα μεγάλος προβληματισμός προέκυψαν στον απόηχο της «Μαύρης Δευτέρας» στο Μάτι, για τις κλειστές παραλίες και την ελάχιστη έως παντελή έλλειψη διόδων προς την παραλία. Μεγάλο ποσοστό των θυμάτων έχασε τη ζωή του, διότι δεκάδες άνθρωποι εγκλωβίστηκαν στην προσπάθειά τους να καταλήξουν στη θάλασσα.
Οι πυκνοκατοικημένοι οικισμοί της Αγίας Μαρίνας, του Ζούμπερι, του «Φ.Ο.Σ.» και του Αγίου Ανδρέα για ελάχιστες μόλις μοίρες πορείας ανέμου γλίτωσαν από την καταστροφή. Είναι δεδομένο ότι έστω και με 10 μοίρες προς τον βορρά να φυσούσε ο ισχυρός άνεμος, την ίδια μοίρα θα είχαν κι αυτές οι περιοχές.
Η εφημερίδα μας, με αφορμή τα παραπάνω, πραγματοποίησε ένα οδοιπορικό από Νέα Μάκρη προς Άγιο Ανδρέα, και τα όσα είδαμε -σκεπτόμενοι το τι θα μπορούσε να έχει γίνει- μας δημιούργησαν ακόμα πιο έντονο προβληματισμό για το μέλλον.
Μέρος πρώτο: Νέα Μάκρη – Ζούμπερι
Ξεκινάμε το οδοιπορικό μας από την πρώτη κατοικία που συναντάμε στο αριστερό μας χέρι κατευθυνόμενοι προς Ζούμπερι, ακριβώς μετά το δέντρο που βρίσκεται στη μέση του δρόμου, στη συμβολή της Λεωφόρου Ποσειδώνος και Ιφιγένειας. Εκεί υπάρχει ένας ικανοποιητικά μεγάλος ακάλυπτος προς την παραλία χώρος που εκτείνεται μέχρι και την ψαροταβέρνα «Κοράλι». Διανύσαμε απόσταση 1.000 περίπου μέτρων και μέχρι το κέντρο του Ζούμπερι, όπου ξεκινάει το διάζωμα, μετρήσαμε συνολικά πέντε διόδους προς τη θάλασσα και χωρίς υπερβολή, τις πρώτες δύο κυριολεκτικά τις παρατηρήσαμε για πρώτη φορά στη ζωή μας…
Στα 40 μ. από την παρειά της πρώτης παραλιακής κατοικίας υπάρχει η πρώτη δίοδος, μονοπάτι πλάτους 1.5 περίπου μέτρου. 160 μέτρα μετά συναντήσαμε τη δεύτερη δίοδο, πάλι μονοπάτι, πλάτους δύο περίπου μέτρων. Την τρίτη πρόσβαση προς τη θάλασσα τη συναντήσαμε ύστερα από 300 μέτρα και πρόκειται για το γνωστό δρομάκι πλάτους τριών περίπου μέτρων που οδηγεί στην παραλία «Καλάμια». Η επόμενη πρόσβαση που συναντήσαμε είναι 300 μέτρα μετά, πλάτους 3.5 περίπου μέτρων, ακριβώς πριν το παραλιακό καφέ «Shark». Μετά από 100 μέτρα συναντήσαμε την πέμπτη δίοδο προς τη θάλασσα, προέκταση της οδούς «Αύρας», φάρδους περίπου 5 μέτρων, η οποία καταλήγει στην παραλία του Ζούμπερι, στο ύψος του ναυαγοσωστικού πύργου. Δεν κάνουμε κάποια ειδική αναφορά στο κέντρο του Ζούμπερι, στην περιοχή με το διάζωμα, γιατί εκεί οι προσβάσεις είναι εύκολες και κυρίως γνωστές. Η οδός Ζούμπερη και η οδός Αεροπορίας έχουν πρόσβαση στην παραλία χωρίς καμία δυσκολία.
Μέρος δεύτερο: Ζούμπερι – Άγιος Ανδρέας
Συνεχίζουμε το οδοιπορικό μας από τον κυκλικό κόμβο του Ζούμπερι, στο ύψος της οδού Αεροπορίας, μέχρι τον κυκλικό κόμβο του Άγιου Ανδρέα, στο ύψος της ομώνυμης εκκλησίας. Διανύσαμε συνολικά απόσταση 1.440 μέτρων και συναντήσαμε διαδοχικά στο αριστερό μας χέρι τις κατασκηνώσεις του Υπουργείου Παιδείας, της Αεροπορίας, της Αστυνομίας, την 5η Δημοτική Κατασκήνωση, τον οικισμό «Κυκλάμινα» και τις κατασκηνώσεις του Στρατού. Δίοδος προς τη θάλασσα υπάρχει μόνο μία, στα 800 περίπου μέτρα από το Ζούμπερι… Βρίσκεται ανάμεσα στην 5η Δημοτική Κατασκήνωση και στις κατασκηνώσεις της Αστυνομίας, απέναντι ακριβώς από την είσοδο της Κατασκήνωσης Υπαλλήλων Υπουργείου Υγείας και Πρόνοιας. Η δίοδος αυτή έχει πόρτα, η οποία… ελπίζουμε πλέον να παραμένει πάντα ανοιχτή. Και το λέμε αυτό γιατί, σύμφωνα με μαρτυρίες κατοίκων, τις περισσότερες φορές παραμένει όχι μόνο κλειστή, αλλά και ασφαλισμένη με λουκέτο. Το δρομάκι αυτό έχει πλάτος γύρω στα 2.5 μέτρα και μέχρι να φτάσεις στη θάλασσα απαιτείται περπάτημα επτά περίπου λεπτών…
Σημειωτέον ότι στο σύνολο της διαδρομής Ζούμπερι-Άγιος Ανδρέας, οι μάντρες των κατασκηνώσεων είναι πανύψηλες, με διπλή περίφραξη, συρματόπλεγμα και μάντρα, και σε αρκετά σημεία ακόμη και με αγκαθωτό πλέγμα.
Τυχεροί μέσα στην ατυχία μας;
Η καταστροφή που έγινε το απόγευμα της «Μαύρης Δευτέρας» είναι τρομακτική. 99 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους με φρικτό τρόπο.
Τι θα γινόταν, όμως, αν ο αέρας είχε μία ελάχιστη απόκλιση προς τον βορρά, της τάξεως των 10 μοιρών, όπως υπολογίσαμε; Έχει σκεφτεί κανείς ποια θα ήταν η επίπτωση σε περίπτωση που η φωτιά συνέχιζε μετά το Μάτι και έκαιγε από πάνω προς τα κάτω, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, Αγία Μαρίνα, Οικισμό «Φ.Ο.Σ.», Άγιο Ανδρέα και Ζούμπερι;
Πώς θα διέφευγε ο κόσμος κινούμενος προς Νέα Μάκρη, μέσα από την πυκνή πευκόφυτη διαδρομή; Από ποιον δρόμο ή από ποιο μονοπάτι θα μπορούσαν να οδηγηθούν προς τη θάλασσα; Πόσους νεκρούς ακόμη θα θρηνούσαμε;
Αυτά τα ερωτήματα οφείλουν να μας προβληματίσουν έντονα και να κινητοποιήσουν τις αρμόδιες αρχές. Και καλό θα ήταν στις συγκεκριμένες προσβάσεις να μπουν και πινακίδες που να δείχνουν ότι οδηγούν προς την παραλία, όπως έγινε -έστω και ετεροχρονισμένα- στον παραλιακό δρόμο στο Μάτι…
