Τις δραματικές στιγμές που έζησε παλεύοντας με τις φλόγες και τα κύματα περιέγραψε η εγκαυματίας Δήμητρα Καστορίδα, καταγγέλλοντας πως ακόμα και όταν κατάφεραν να φτάσουν στο λιμάνι, δεν υπήρχε κανείς για περιθάλψει τους διασωθέντες.
«Κατά τις πεντέμισι έξι παρά άρχισα να αισθάνομαι περισσότερη θολούρα και περισσότερο καπνό. Είχα αρχίσει να μπαίνω σε ανησυχία. Άνοιξα την κουρτίνα να δω αν είχε περάσει κάποιο πυροσβεστικό όχημα ή πυροσβέστης για να μας πει αν πρέπει να φύγουμε. Ξαφνικα έγινε διακοπή ρεύματος και αντιλαμβάνομαι ότι έγινε ζημιά σε πυλώνα της ΔΕΗ. Ακουσα σπαρακτική φωνή της ηλικιωμένης γειτόνισσα που μου έλεγε «Δήμητρα παιδί μου να φύγουμε». Έκλεισα τα κουφώματα και έφυγα αμέσως» είπε η κυρία Καστορίδα.
Στην προσπάθεια της να φτάσει στη θάλασσα έπεσε σε ένα κομβόι αυτοκινήτων. «Κατάλαβα ότι ήταν ώρα μηδέν γιατί έβλεπα ότι είχε πιάσει φωτιά και μπροστά μου. Έτρεξα από μια δίοδο στη θάλασσα για να σωθώ. Ένιωθα έντονο τον καπνό και με ακολουθούσε η φωτιά πίσω μου.
Τα κύματα ήταν πολύ μεγάλα. Μπήκα με το σώμα μου για να μην πατήσω γιατί είχε πολλούς αχινούς. Μόλις έπεσα αισθάνθηκα το χέρι μιας γυναίκας που με ρώτησε «θέλεις να συνεχίσουμε και σε αυτό;». Της είπα ναι. Και μου είπε ότι τη λένε Νεκταρία. Ακούσαμε μια γυναίκα που κρατούσε το παιδί της στο βράχο και ζητούσε βοήθεια γιατί το παιδί της δεν ήξερε μπάνιο. Ακούσαμε μια γυναίκα που ζητούσε να βοηθήσουμε τον πατέρα της που ήταν καρκινοπαθής. Εκείνος έλεγε «παιδιά φύγετε εγώ είμαι μεγάλος άνθρωπος».
Ένα κύμα στα επόμενα λεπτά μας έστειλε πολύ μακριά. Βρεθηκαμε καταμεσής της θάλασσας. Παλεύαμε να κρατήσουμε το κεφάλι μας πάνω στη θάλασσα. Κάποια στιγμή ακούσαμε φωνές. Ήταν μια οικογένεια με τα παιδιά της. Ένα από αυτά μου, που το έλεγαν Λυδία μου είπε πιστεύετε θα ζήσουμε; Της είπα ναι αν και εγώ είχα αρχίσει να χάνω τις ελπίδες μου».
Έπειτα από πολλες ώρες μάχης με τα κύματα ένα καράβι έφτασε για να τους βοηθήσει. «Η χαρά μας απέραντη. Πέταξαν δύο σωσίβια. Η Νεκταρία μόλις έδωσε τα χέρια στους ναύτες βυθίστηκε τόσο πολύ που νόμιζα ότι δεν θα ξαναβγεί στην επιφάνεια. Καταφερε να βγει. Την τράβηξαν και από τα μαλλιά. Μετά ανέβηκα και και εγώ. Όταν βγήκαμε στο λιμάνι δεν υπήρχε ένας άνθρωπος να μας δώσει μια κουβέρτα να μας περιθάλψει. Είμαστε ξυπόλητες. Μας κρατούσαν από τις μασχάλες ο σύζυγος μου και ο κουνιάδος μου».
