Γράφει η ΦΩΤΕΙΝΗ ΟΙΚΟΝΟΜΟΠΟΥΛΟΥ

«Ναι μεν έχουμε ζήσει στο πετσί μας ως έθνος κι ως λαός τι εστί προσφυγιά από τις διηγήσεις των παππούδων, αλλά πολλές φορές δείχνουμε πως το φαινόμενο της προσφυγιάς είναι κάτι ξένο προς εμάς. Λες και πρόσφυγας γίνεται κανείς με τη θέλησή του, λες και απολαμβάνει ο ξεριζωμένος να βιώνει αυτές τις μίνι Οδύσσειες… Είναι λες και ξεχνάμε πως όλοι αυτοί, οι ρημαγμένοι των καιρών, υπήρχαν καιροί που απολάμβαναν μια ζωή σαν κι αυτή που απολαμβάνουμε εμείς σήμερα. Ξεχνάμε επίσης πως και οι καιροί έχουν γυρίσματα και η ανθρωπιά που βγάζουμε τώρα μπορεί να μας ξοφληθεί κάποια στιγμή στο μέλλον. Σε εμάς ή στα παιδιά μας [..], γράφει το γνωστό δημοσιογραφικό site, provocateur.gr.

Οι πρόσφυγες είναι άνθρωποι που εξαναγκάστηκαν να αφήσουν την πατρίδα τους, λόγω πολιτικών ή και οικονομικών πρακτικών που -στην πλειοψηφία των περιπτώσεων- εφαρμόζονται από ισχυρούς δυτικούς και οδηγούν σε πολέμους. Πρακτικών, τις οποίες ο δυτικός πληθυσμός δέχεται -και εμμέσως αποδέχεται- ψηφίζοντας και δίνοντας εξουσία σε πολιτικούς που τις εφαρμόζουν. Οι Γάλλοι, για παράδειγμα, δήλωναν σοκαρισμένοι -και δικαιολογημένα- μετά τις επιθέσεις της 13ης Νοεμβρίου του 2015 με τους 131 νεκρούς, αλλά μόνο μια μικρή μειοψηφία αμφισβήτησε ανοικτά τον Ολάντ για τη συνολική στάση του στο Συριακό τούς μήνες που ακολούθησαν.

Ο όρος «πρόσφυγας» έχει χαρακτηρίσει γενιές αλλά και έθνη. Ποιος μπορεί να ξεχάσει την Μικρασιατική Καταστροφή το 1922, η οποία αποτέλεσε και την αφετηρία του τόπου μας, της Νέας Μάκρης; Αυτός ο Αύγουστος του ’22 έχει μείνει χαραγμένος στις μνήμες των παππούδων και των γιαγιάδων μας, αλλά και στις δικές μας μέσα από αφηγήσεις. Κι όμως, ακόμα και τους δικούς μας πρόσφυγες δεν τους υποδεχτήκαμε με αγάπη…

Δύο, λοιπόν, είναι οι «τάσεις» υποδοχής που υιοθετούνται απέναντι στους πρόσφυγες που δέχεται η Ελλάδα κατά συρροή τα τελευταία χρόνια. Άνθρωποι που τρέχουν στο λιμάνι του Πειραιά και βοηθούν προσφέροντας τρόφιμα, ρούχα ή ακόμα και ψυχολογική στήριξη και άνθρωποι που δεν είναι καθόλου δεκτικοί, μέχρι και εχθρικοί λόγω των εγγενών προβλημάτων που αναδύονται στην εθνική οικονομική και βιοτική ζωή.

Όσον αφορά στη δεύτερη «τάση», είναι πολλοί οι λόγοι που οδηγούν στην έξαρση αυτής της επ’ ουδενί αλληλέγγυας συμπεριφοράς. Για παράδειγμα, ένα από τα επιχειρήματα κατά της προσωρινής -να τονιστεί- παραμονής των προσφύγων, αποτελεί το «Οι πρόσφυγες παίρνουν τα επιδόματα των Ελλήνων».

Κλασικό δείγμα κακής πληροφόρησης, αλλά και αποτέλεσμα μικροπολιτικών που αρκετά κόμματα και πολιτικοί υιοθέτησαν στο πρόσφατο παρελθόν για να κερδίσουν ψηφοφόρους. Αλλά μεγάλο ψέμα. Τα επιδόματα για τη στήριξη των κατατρεγμένων αυτών ανθρώπων και οικογενειών αποτελούν κονδύλια της Ευρωπαϊκής Ένωσης και δεν προέρχονται από φόρους του Έλληνα πολίτη.

Οι πρόσφυγες στα μέρη μας

Στη Δομή Φιλοξενίας Προσφύγων της περιοχής μας στο Marathon Beach, ζουν περίπου 400 Αφγανοί πρόσφυγες. Πρόσφυγες, όχι μετανάστες όπως πολλοί τους χαρακτηρίζουν και σε καμία περίπτωση «λαθρομετανάστες», όπως συχνά αποκαλούνται, καθώς κανένας άνθρωπος δεν είναι λαθραίος.

Και λέμε πρόσφυγες γιατί πολλοί κάνουν ότι ξεχνούν πως στο Αφγανιστάν υπάρχει αμερικανική παρουσία μετά τις επιθέσεις στους Δίδυμους Πύργους και συνεχής αναταραχή λόγω των Ταλιμπάν. Αυτά τα άτομα δεν έχουν σκοπό και όνειρο να μείνουν και να αφομοιωθούν με τον ελληνικό πληθυσμό. Στόχος τους εξαρχής ήταν να φύγουν σε βιομηχανικές χώρες και να ξαναχτίσουν τη ζωή τους. Η γραφειοκρατία και η πρόσφατη αλλαγή της συνθήκης του Δουβλίνου, ωστόσο, επιβραδύνουν αυτή τη διαδικασία.

Οι επιστολές Τσίρκα

Πρόσφατα, ο νεοεκλεγείς δήμαρχος Μαραθώνα, Στέργιος Τσίρκας συνέταξε δύο επιστολές. Οι επιστολές αυτές (δείτε εδώ) εστάλησαν προς στους αρμόδιους Υπουργούς, Μετανάστευσης & Ασύλου, καθώς και Προστασίας του Πολίτη, κκ. Νότη Μηταράκη και Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, αντίστοιχα και στο περιεχόμενό τους γίνεται λόγος για «προβληματική συμβίωση», για εκδηλώσεις έκνομης και παραβατικής συμπεριφοράς από πλευράς προσφύγων, για προκλητική και ανάρμοστη συμπεριφορά τους προς την Αστυνομία.
Παράλληλα, κάνουν έκκληση για αναβάθμιση του αστυνομικού τμήματος τόσο με επιπλέον προσωπικό όσο και με υλικοτεχνική υποστήριξη με σκοπό την καλύτερη αστυνόμευση.

Πώς έφτασε ο δήμαρχος σε αυτή την απόφαση;

Τις τελευταίες εβδομάδες αναδύονται όλο και περισσότερες και με μαζικό χαρακτήρα διαμαρτυρίες από τους κατοίκους του Δήμου με αίτημα την απεγκατάσταση των προσφύγων και τη μετακίνησή τους σε κάποια άλλη δομή φιλοξενίας. Δεδομένων των πιέσεων, ο Δήμαρχος πήρε θέση γράφοντας τις προαναφερθείσες επιστολές.

Όμως, συμβάντα παραβατικής συμπεριφοράς έχουν καταλογιστεί στην προσφυγική ομάδα, ενώ δεν είναι οι ίδιοι οι αυτουργοί. Για παράδειγμα, στις 13 Ιουνίου 2020, Πακιστανός υπήκοος, μόνιμος κάτοικος Νέας Μάκρης εδώ και δύο δεκαετίες και αφομοιωμένος από την τοπική κοινωνία, που ουδεμία σχέση έχει με Δομή Φιλοξενίας Προσφύγων, προσήχθη στη 1:30 π.μ. στο Α.Τ. Νέας Μάκρης.

Λίγο νωρίτερα, είχε επιδείξει τα γεννητικά του όργανα σε γυναίκα στην πλατεία της Νέας Μάκρης όπου προπηλακίστηκε από περίοικους και διέφυγε σε γνωστό ψητοπωλείο της περιοχής.

Οι αστυνομικές δυνάμεις τον συνέλαβαν και τον οδήγησαν στο Τμήμα. Το παραπάνω γεγονός έγινε αφορμή αυτό το πλημμέλημα να γίνει βασικό θέμα και… «σημαία» σε συγκεκριμένα ΜΜΕ και να το «χρεωθεί» η προσφυγική κοινότητα, αφού υπονοήθηκε πως ο αυτουργός διέμενε στο κατάλυμα.

Μια άλλη «μέθοδος» που χρησιμοποιήθηκε από «πολέμιους» της παραμονής των Αφγανών προσφύγων στην περιοχή μας, αφορούσε στους κινδύνους που εγκυμονούν για τη δημόσια Υγεία μια και «δεν προσέχουν καθόλου και δεν λαμβάνουν τα απαραίτητα μέτρα».

Σε μία από τις δύο επιστολές, μάλιστα, ο ίδιος ο δήμαρχος κάνει λόγο για «προσβολή της δημόσιας υγείας, καθώς κατά την περίοδο της καραντίνας πολλοί εξ αυτών αγνοούσαν τις υποδείξεις της πολιτείας». Να σημειωθεί πως προσωπικό του ΕΟΔΥ, κατά τη διάρκεια της καραντίνας έκανε τεστ, δειγματοληπτικά, σε πρόσφυγες της δομής και κανένα από αυτά δεν βγήκε θετικό στον κορωνοϊο.

Τους προστατέψαμε στην πραγματικότητα;

Κάθε κοινωνική ομάδα αποτελείται από νομοταγή και παραβατικά άτομα. Από καλούς και κακούς, τίμιους και άτιμους, δίκαιους και άδικους. Προφανώς και υπάρχουν και οι… σκάρτοι ανάμεσα στους πρόσφυγες. Η πρακτική, όμως, να τσουβαλιάζεις αδύναμους ανθρώπους και να ζητάς τον διωγμό ανήλικων παιδιών τη στιγμή που οι Αρχές μπορούν κάλλιστα να εντοπίσουν και να συλλάβουν τον όποιο παράνομο -όπως συμβαίνει και με κάθε έναν από εμάς- δεν έχει λογική. Δε διαφέρουμε σε τίποτα, άνθρωποι εμείς, άνθρωποι κι αυτοί.

Και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να δικαιολογηθεί η δημοτική απόφαση μετακίνησης των προσφύγων, εξαιτίας μιας παράνομης πράξης ενός, δύο, τριών προσφύγων μπροστά στο κοινωνικά συμμορφωμένο σύνολό τους. Πόσο μάλλον από τη στιγμή που στην πραγματικότητα η «αλληλεγγύη» που διαφημίζει ότι πρόσφερε η Δημοτική Αρχή είναι περισσότερο στα λόγια.

Διότι όταν πραγματικά θες να αγκαλιάσεις τέτοιες κοινωνικές ομάδες που είναι δακτυλοδεικτούμενες και τις οποίες μεγάλη μερίδα πολιτών περιμένει στη γωνία, φροντίζεις να τις προστατέψεις με κάθε μέσο, με κάθε τρόπο, με κάθε κόστος. Δεν τις αφήνεις στο κεντρικότερο μέρος της πόλης, βορά στις ορέξεις όσων τους βλέπουν με μισό μάτι…

Αλήθεια, χαλούν την αισθητική μας;

Όσον αφορά στην υποβάθμιση της περιοχής και τoν «τορπιλισμό της επιτυχημένης έκβασης της καλοκαιρινής σεζόν», καλό θα ήταν να υπενθυμιστεί πως πρόσφυγες φιλοξενούνται στην περιοχή εδώ και τέσσερα ολόκληρα χρόνια. Ίσως ο τουρισμός πληγεί λόγω των γενικότερων επιπτώσεων και του φόβου που υπάρχει ακόμα εξαιτίας της πανδημίας, όπως ακριβώς πλήττεται και ο τουρισμός μας σε εθνικό επίπεδο, και όχι από προσφυγόπουλα που θα παίζουν στην παραλία.

Η Δημοτική Αρχή κάνει αναφορά στους «εσωτερικούς μετανάστες» εννοώντας τους άστεγους και τους πυρόπληκτους πολίτες. Από πότε η ανθρώπινη ζωή και υπόσταση σε κάποιες περιπτώσεις είναι σημαντικότερη και σε άλλες λιγότερο σημαντική; Κανείς δεν αρνείται την επώδυνη κατάσταση και τον βουβό πόνο μετά την φονική πυρκαγιά, καθώς τα σημάδια της είναι ακόμα ορατά.

Αλλά πώς είναι δυνατόν να προφασίζεται κανείς αυτό το οδυνηρό γεγονός, προκειμένου να διωχθούν άνθρωποι και οικογένειες, οι οποίοι γνωρίζουν πολύ καλά τι σημαίνει να χάνεται ένας σύζυγος, ένα παιδί, μια μητέρα, μια περιουσία από τη μια μέρα στην άλλη. Μήπως ξεχάσατε ήδη τον Αιγύπτιο ψαρά ή μήπως αναιρείτε με αυτόν τον τρόπο τις πράξεις ευγνωμοσύνης προς το πρόσωπό του;

Πού έχουν απόλυτο δίκιο οι κάτοικοι

Επειδή, βέβαια, στη ζωή δεν είναι όλα άσπρο-μαύρο, υπάρχουν και επιχειρήματα των κατοίκων που είναι απολύτως βάσιμα. Σημαντικότερο όλων αυτό που έχει να κάνει με τη νοοτροπία κάποιων εκ των προσφύγων που ζουν στο Marathon Beach και είναι γονείς.
Καλώς ή κακώς, οι συγκεκριμένοι άνθρωποι έχουν εντελώς διαφορετική κουλτούρα και φιλοσοφία από τη δική μας. Πολλοί εξ αυτών δεν είναι όλη μέρα πάνω από τα πιτσιρίκια και συχνά τα όρια ελευθερίας ακόμα και εξάχρονων δε συνάδουν με την κοινή λογική.

Προφανώς, λοιπόν και είναι άκρως παράλογο παιδάκια που δεν έχουν καν την αίσθηση του κινδύνου να κυκλοφορούν χωρίς επιτήρηση στην Ποσειδώνος. Και δε χρωστά κανείς τίποτα να βρεθεί μια μέρα κατηγορούμενος σε δικαστήριο ή να κοιμάται μια ζωή με τύψεις, επειδή παρέσυρε κάποιο παιδάκι με τα αυτοκίνητό του. Ακόμα ένας λόγος η Δημοτική Αρχή να βρει μια λύση για να προστατέψει και τους πρόσφυγες και τα παιδιά τους και τους κατοίκους της περιοχής…

Η συλλογική ταυτότητα παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση του τρόπου που αντιλαμβανόμαστε τους άλλους και επεξεργαζόμαστε πληροφορίες. Η ετεροποίηση και η στερεοποίηση των προσφύγων αργά ή γρήγορα θα οδηγήσουν σε μια εθνική ομοψυχία που θα τρέφεται από την αδυναμία των αδύναμων και θα υψώνει το ανάστημά της, καθώς θα κρύβει τα αισθήματα ξενοφοβίας πίσω απ’ την ιδέα της φιλόξενης αυτής χώρας.
Η αλληλεγγύη δεν μπορεί επ’ ουδενί να αποτελεί εθνική προδοσία.