Γράφει ο Κώστας Ζοργιός

Δύο χρόνια έχουν περάσει από την πυρκαγιά στο Μάτι και υπάρχουν κάποια δεδομένα που εξακολουθούν να ισχύουν. Ένα δεδομένο είναι ότι κάποιοι έχασαν κοντινούς τους ανθρώπους, συζύγους, παιδιά, γονείς και μέσα τους άνοιξαν πληγές που όσα χρόνια κι αν περάσουν, δε θα επουλωθούν ποτέ.

Ένα δεύτερο δεδομένο είναι ότι πολύς κόσμος είδε τις περιουσίες του, να γίνονται στάχτη μέσα σε λίγα λεπτά. Ακούγεται κλισέ, αλλά έτσι είναι. Οι κόποι μιας ζωής εξαφανίστηκαν, χωρίς να μπορούν να κάνουν το παραμικρό, έστω να παλέψουν να σώσουν οτιδήποτε, από το σημαντικότερο μέχρι το πιο ασήμαντο.

Ένα τρίτο δεδομένο είναι ότι για κάποιους πάρθηκε μια λυτρωτική απόφαση. Οι πυρόπληκτοι από το Μάτι και το Κόκκινο Λιμανάκι άκουσαν πρόσφατα ότι οι περιοχές αυτές αποχαρακτηρίστηκαν από δασικές. Αυτό με απλά λόγια σημαίνει ότι πλέον μπορούν αφενός να λάβουν κανονικά τις αποζημιώσεις που δικαιούνται, αφετέρου -κι αυτό ίσως είναι και το σημαντικότερο- να χτίσουν ξανά τα σπίτια τους.

Υπάρχει, όμως, ακόμα ένα δεδομένο. Κι αυτό αποτελεί εφιάλτη για εκατοντάδες οικογένειες. Για κάποιον ανεξήγητο λόγο, οι πληγέντες έχουν διαχωριστεί σε πυρόπληκτους δύο ταχυτήτων. Διότι σε αντίθεση με τους γείτονές τους, αυτοί που ζούσαν στον Προβάλινθο και την Αμπελούπολη και είδαν τα σπίτια τους να καίγονται ούτε αποζημιώσεις μπορούν να διεκδικήσουν ούτε δικαίωμα να χτίσουν στα οικόπεδα που τους ανήκαν έχουν. Ο λόγος; Οι συγκεκριμένες περιοχές χαρακτηρίζονται δασικές. Κι εδώ ξεκινούν τα παράδοξα…

Νόμιμα στην είσπραξη, παράνομα μετά τη φωτιά

Αυτό που ουσιαστικά ακούν οι κάτοικοι στις επανειλημμένες εκκλήσεις τους να μπουν τόσο ο Προβάλινθος όσο και η Αμπελούπολη στο σχέδιο πόλης, ώστε να αποκτήσουν τα ίδια δικαιώματα με τους κατοίκους από το Μάτι και το Κόκκινο Λιμανάκι, είναι ότι στη θεωρία τα κτίσματα είναι παράνομα, μια και η περιοχή χαρακτηρίζεται ως δασική.

Το εύλογο ερώτημα που προκύπτει, βέβαια, είναι πώς από τη στιγμή που το κράτος θεωρεί την περιοχή δασική και θεωρητικά χαρακτηρίζει ως παράνομα τα σπίτια, παρέχει εδώ και δεκαετίες ρεύμα, νερό και τηλέφωνο και παράλληλα εισπράττει κανονικά χρήματα από λογαριασμούς της ΔΕΗ, του ΟΤΕ, της ΕΥΔΑΠ, ενώ τα τελευταία χρόνια λαμβάνει και έξτρα από τον ΕΝΦΙΑ. Δεν αποτελεί αυτό έμμεση αναγνώριση νομιμότητας των οικισμάτων; Θυμηθήκαμε ότι έγιναν παράνομα και ότι η περιοχή είναι δασική όταν πια έγινε στάχτη από τη φωτιά και τώρα βάζουμε εμπόδια στο να χτιστεί από την αρχή;

Η πιο αστεία δικαιολογία…

Ένα δεύτερο ερώτημα που προκύπτει αφορά στις κρατικές υποσχέσεις και ειλικρινά δεν έχει να κάνει με κομματικές αποχρώσεις, αλλά με τον παραλογισμό του πράγματος. Είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε ότι η νέα Δημοτική Αρχή καταβάλλει προσπάθειες, ώστε να μπουν στο σχέδιο τόσο ο Προβάλινθος όσο και η Αμπελούπολη -που, περιττό να αναφέρουμε, από πλευράς ρυμοτομίας αποτελούν παραδείγματα προς μίμηση- ωστόσο η δύναμη επιρροής της φτάνει μέχρι ένα σημείο.

Αυτό που δεν χωρά ο νους μας είναι το να τονίζουν κυβερνητικά στελέχη σε εκπροσώπους των κατοίκων ότι «θα κάνουμε ό,τι περνά από το χέρι μας, πιέζουμε προς όλες τις κατευθύνσεις», υπονοώντας ότι τις τελικές αποφάσεις τις λαμβάνει το Δασαρχείο.
Προσπαθούν, δηλαδή, κάποιοι να μας πείσουν ότι δύο χρόνια μετά τη μεγαλύτερη καταστροφή στην ιστορία της χώρας και το πλέον πολύνεκρο «δυστύχημα», η δικαίωση των πληγέντων μέσω της αποκατάστασής τους περνά πρωτίστως από το Δασαρχείο. Ότι υπάρχει, δηλαδή, περίπτωση η κυβέρνηση να έχει τη βούληση να λύσει το πρόβλημα και να πέσει πάνω σε τοίχο…

Ειλικρινά, έχουν περάσει τα πάνδεινα οι κάτοικοι της περιοχής μας και δη οι πυρόπληκτοι για να ακούνε δικαιολογίες τέτοιου επιπέδου. Το κράτος οφείλει να τους δώσει το ελάχιστο που δικαιούνται, επιτρέποντάς τους να ξαναχτίσουν τα σπίτια τους στα οικόπεδα που κατείχαν μέχρι και τις 23 Ιουλίου του 2018.

Με απλά λόγια, οφείλει να εξαιρέσει την Αμπελούπολη και τον Προβάλινθο από τους δασικούς χάρτες, όταν αυτοί εκδοθούν από το Δασαρχείο στα τέλη Σεπτεμβρίου…