Δέκα ένοχοι για τη φωτιά στο Μάτι, τέσσερις απ’ αυτούς στη φυλακή… Χρειάστηκαν επτά χρόνια, μεγάλα ψυχικά αποθέματα για όλους όσοι έζησαν αυτή την υπόθεση από κοντά, για να νιώσουν μια κάποια δικαίωση. Έστω κι αν αυτή στα μάτια τους είναι η μικρότερη δυνατή, έστω και αν δεν τους ανακουφίζει. Το γνώριζαν άλλωστε από το τότε που ακούστηκε η λέξη «πλημμέλημα».
Ξέρω ότι δεν καλύπτει κανέναν η ετυμηγορία του δικαστηρίου. Το μόνο που μπορώ να επισημάνω, ωστόσο, είναι ότι παρότι στα δικά μου μάτια οι ένοχοι δεν ήταν δέκα και οι ποινές δεν είναι ανάλογες της τραγωδίας, έγινε μια αρχή. Κάτι φαίνεται να αλλάζει.
Γιατί είναι ωραία τα αξιώματα, οι θέσεις εξουσίας, οι παχυλοί μισθοί… Είναι όμορφο και γοητευτικό να είσαι άρχων. Αλλά πρέπει πια όλοι να καταλάβουν ότι αυτές οι θέσεις, που απολαμβάνουν τιμές και δόξες, είναι πρωτίστως θέσεις ευθύνης.
Με την απόφαση της 4ης Ιουνίου για τη φωτιά του 2018, αυτό αρχίζει να αχνοφαίνεται και ελπίζω να γίνει κοινή συνείδηση. Δεν είναι δυνατόν αυτός που ασκεί εξουσία να είναι στο απυρόβλητο και μην πληρώνει τις συνέπειες των των λαθών και των παραλείψεων του. Εάν αυτό γίνει κανόνας, τότε όλοι μας θα απολαμβάνουμε σωστές υπηρεσίες απ’ αυτούς που είναι εντεταλμένοι να μας υπηρετούν.
Θα βγάλω, όμως και την αγανάκτησή μου! Σεβόμενος πάντα τη Δικαιοσύνη, όχι όμως απαραίτητα τις αποφάσεις που εκδίδουν κάποιοι δικαστές. Μετά τη φωτιά στην Ηλεία το 2007, όταν 63 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, η υπόθεση έφτασε μέχρι τον Άρειο Πάγο και, παρά τις εγκληματικές πράξεις και τις σοβαρές καταγγελίες, κανείς από τους καταδικασθέντες δεν οδηγήθηκε στη φυλακή. Όλα πλημμελήματα και οι ποινές εξαγοράσιμες ή με αναστολή. Δέκα χρόνια για κάθε κατηγορούμενο, εξαγοράσιμα με το ευτελές ποσό των 5€ την ημέρα…
Μετά τις καταστροφικές πλημμύρες στη Μάνδρα, όπου θρηνήσαμε 25 νεκρούς, πάλι πλημμελήματα με εξαγοράσιμες ποινές κι αναστολή. Κανένας ουσιαστικά δεν κρίθηκε ένοχος παρά τις παρανομίες και τις παραλείψεις που οδήγησαν στον άδικο χαμό τόσων συνανθρώπων μας. Για ακόμα μια φορά, κανένας δεν οδηγήθηκε στη φυλακή!
Και φτάνουμε στο 2023, όταν το δικαστήριο για τη φωτιά με τους 104 νεκρούς καταδίκασε μόνο τους έξι από τους (μόλις) 21 κατηγορούμενους, με ποινές φυλάκισης με αναστολή ή εξαγορά με μόλις 10€ την ημέρα… Κανείς στη φυλακή. Στο ίδιο έργο θεατές, δεν μάθαμε τίποτα! Και ποτιστήκαμε τόσο με την αδικία που σαν να ξέραμε τι θα γινόταν και τώρα.
Έπρεπε να ξεσηκωθεί το σύμπαν, για να επαναληφθεί η δίκη και να αποδοθεί –για πρώτη φορά– στοιχειωδώς δικαιοσύνη. Γιατί δικαιοσύνη είναι να επιβραβεύουμε αυτούς που τιμούν και σωστά υπηρετούν τη θέση τους και να τιμωρούμε αυστηρά τον όποιο υπεύθυνο, όσο ψηλά κι αν βρίσκεται.
Η καταδίκη του κατηγορούμενου που ξεκίνησε τη φωτιά στην Πεντέλη ελπίζω να βάλει μυαλό σε εκείνους τους άμυαλους που θα κάνουν κατακαλόκαιρο ηλεκτροσυγκολλήσεις ή μπάρμπεκιου με 7 ή 8 μποφόρ αέρα. Η καταδίκη της τότε ηγεσίας της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας και του τότε Γενικού Γραμματέα της Πολιτικής Προστασίας ελπίζω να κάνει όλους όσοι κατέχουν τέτοιες θέσεις να καταλάβουν ότι έχουν και όλη την ευθύνη.
Θα κλείσω με μια ευχή: Να γίνουμε όλοι πιο υπεύθυνοι. Και να βρεθούν στο μέλλον κι άλλοι άνθρωποι σαν τον Λιότσιο. Αρχής γενομένης από την υπόθεση των Τεμπών. Ελπίζω το Μάτι να μην αποτελέσει μια εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα της ατιμωρησίας. Ελπίζω να δούμε κι άλλους υπεύθυνους, όσο ψηλά κι αν βρίσκονται, να πληρώνουν παραλήψεις που οδηγούν σε τραγωδίες.
