Συνέντευξη στον Κώστα Ζοργιό

Τον έχεις απέναντί σου κι αυτό από μόνο του συνιστά μεγάλη πρόκληση. Τι να τον πρωτορωτήσεις; Τα «πού γεννήθηκες και μεγάλωσες», «πώς ξεκίνησε η αγάπη σου για τα ταξίδια», μοιάζουν πολύ συμβατικά. Υπάρχουν χίλια δυο πράγματα που γυρίζουν στο κεφάλι σου, όπως γυρίζουν και στο κεφάλι όσων θα είχαν απέναντί τους έναν άνθρωπο που στα 49 του έχει ταξιδέψει σε 90 χώρες.

Το γαλάζιο chadaree (γνωστό και ως burqa) που ακόμα και τα μάτια είναι κρυμμένα πίσω από πέπλο, ήταν μια ενδυμασία προαιρετική για τις γυναίκες στις ελεύθερες περιοχές. Η νέα γενιά ακολουθούσε πιο φιλελεύθερες και μοντέρνες ενδυματολογικές επιλογές, όμως μετά την κατάληψη της εξουσίας από τους Ταλιμπάν, επιβλήθηκαν ξανά αναχρονιστικοί κανόνες που καταπατούν τις ατομικές ελευθερίες.

Ο Αλέξανδρος Τσούτης γεννήθηκε στην Αγία Παρασκευή, έχει ως μόνιμη βάση την Αθήνα κι εργάζεται στο Creative Department μιας διαφημιστικής εταιρείας. Σε αντίθεση με όλους όσοι αγαπούν τα ταξίδια, δεν έμεινε στα όνειρα και τις ανεκπλήρωτες επιθυμίες. Το 2004 έκανε το πρώτο του εκτός Ευρώπης, στην Κούβα και αμέσως μετά στη Βενεζουέλα κι έβαλε στόχο ζωής να γυρίσει τον κόσμο. Σήμερα, στέκεται απέναντί μας με εμπειρίες που δύσκολα χωρά το μυαλό μας.

Γιατί δεν ταξιδεύει στη Γαλλία, την Τσεχία και την Ταϊλάνδη, ούτε καν στην Αργεντινή και την Κίνα. Ταξιδεύει στη Συρία, στη Νιγηρία και την Παπούα Νέα Γουινέα με φιλοσοφία ζωής να γνωρίσει τον άνθρωπο και κυρίως αυτόν που είναι λιγότερο επηρεασμένος από τη δυτικοποίηση. Να βρει τα τελευταία ίχνη αυθεντικότητας και παραδόσεων στον πλανήτη, όπως ο ίδιος λέει…

Η ζωή συνεχίζεται στους καθημερινούς της ρυθμούς, στο Χαλέπι της Συρίας, σα να αγνοεί τα ερείπια πολέμου που την περιβάλλουν.

-Αλέξανδρε, κάνεις αυτό που ονειρεύεται πολύς κόσμος να κάνει και μάλιστα επιλέγεις «δύσκολες» γωνιές του πλανήτη. Δεν επηρεάζεσαι όταν βρίσκεσαι αντιμέτωπος με ακραίες συνθήκες φτώχειας, πολέμους και μεγάλη ανθρώπινη ανασφάλεια;

Οι προορισμοί μου είναι κατά βάση σε αναπτυσσόμενες χώρες, με βαθιά κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα, διαφθορά, φτώχεια, ασθένειες, στέρηση, ίσως ακόμα και πείνα ή πόλεμο. Όπως είναι επόμενο, οι συνθήκες αυτές με επηρεάζουν βαθιά και έχουν σμιλέψει την ψυχοσύνθεσή μου. Με ενδιαφέρει και αυτή η πλευρά του πλανήτη… όχι μόνο η αγγελικά πλασμένη. Επιλέγω να μην ταξιδεύω τόσο για αναψυχή, αλλά κυρίως για να γνωρίσω την ανθρώπινη πραγματικότητα, ειδικά σε τόπους που δοκιμάζονται.

Ένα παιδί πασχίζει να ρουφήξει γάλα από το ισχνό ρυτιδιασμένο στήθος της μητέρας του. Η φυλή των πυγμαίων Baka ζει στη μεθόριο του Καμερούν και της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας σε συνθήκες υποσιτισμού και εξάρτησης από αλκοόλ και ταμπάκο.

-Συνήθως πώς κάνεις τα ταξίδια σου, μόνος ή με παρέα;

Ταξιδεύω συνήθως με παρέα που αποτελείται από ένα ή το πολύ δύο άτομα, με όμοια ταξιδιωτική φιλοσοφία και εμπειρία. Είναι πιο πλούσιο το ταξίδι όταν μοιράζεσαι τις όμορφες στιγμές, τα ευτράπελα, τις δυσκολίες και βέβαια τα έξοδα διαμονής και μετακίνησης. Η σωστή παρέα εμπνέει περισσότερη ασφάλεια σε κινδύνους και προβλήματα που απαιτούν λήψη αποφάσεων, σου επιτρέπει να τολμήσεις ακόμα περισσότερο. Παρ’ όλα αυτά έχω απολαύσει εξίσου και ταξίδια που πραγματοποίησα μόνος, όπως για παράδειγμα στο Μπανγκλαντές.

Μεταφορικά μέσα κοντά στη λίμνη Τσαντ, που μαστίζεται από επιθέσεις της τρομοκρατικής οργάνωσης Boko Haram από τη γειτονική Νιγηρία.

-Πόσο καιρό προετοιμάζεις κάθε ταξίδι;

Πλέον, τις περισσότερες φορές δεν προετοιμάζω ιδιαίτερα ένα ταξίδι. Στην πλειοψηφία των περιπτώσεων δεν οργανώνω τίποτα παρά μόνο την πρώτη διαμονή. Επίσης, αν δεν κινηθώ με τοπικά μεταφορικά μέσα, οργανώνω την ενοικίαση αυτοκινήτου αν πρόκειται για road trip ή τις εσωτερικές πτήσεις, όπου απαιτείται.

Έχω όμως πρότερη γνώση για τους περισσότερους προορισμούς στον πλανήτη και σχεδιάζω ένα γενικό πλάνο της διαδρομής και των σημείων ενδιαφέροντος, προσπαθώντας να τα καλύψω στον διαθέσιμο χρόνο μου, διατηρώντας πάντα ευελιξία αλλαγής προγράμματος.

Μια οικογένεια της φυλής Kogi, στη βόρεια Κολομβία.

-Με τι κριτήριο αποφασίζεις πού θα πας;

Γενικά οι ευρωπαϊκοί προορισμοί με ελκύουν λιγότερο. Αναζητώ ταξίδια με έναν παράγοντα πρόκλησης, περιπέτειας, εξερεύνησης αυθεντικών πολιτισμών και παραδόσεων που τείνουν να εξαφανιστούν από το κύμα του εκσυγχρονισμού. Γοητεύομαι από τις ζούγκλες, τις ερήμους, την αφρικανική σκόνη, τις χαοτικές πόλεις, την κολλώδη υγρασία των τροπικών, τις αυτόχθονες φυλές.

-Αυτά θεωρούνται μη συμβατικά ταξίδια και μπορεί να κρύβουν και περισσότερους κινδύνους. Έχεις αισθανθεί ποτέ φόβο;

Ανησυχία έχω πριν από κάθε ταξίδι, δεν έχω άγνοια κινδύνου και θέλω να επιστρέφω ζωντανός και αρτιμελής. Σε πιο επικίνδυνους προορισμούς και εμπόλεμες περιοχές το άγχος μεγιστοποιείται. Τον κίνδυνο τον αισθάνομαι συχνά, λοιπόν, αλλά ευτυχώς δεν τον συνάντησα ποτέ ουσιαστικά, άλλωστε η κατάληξη θα ήταν πιθανόν μοιραία. Η μόνη φορά που κινδύνεψα πραγματικά, ήταν από έναν άγριο Αφρικανικό ελέφαντα, σε ένα εθνικό πάρκο της Ζιμπάμπουε στο οποίο επιπόλαια περιπλανιόμασταν πεζή, αναζητώντας τα άγρια ζώα. Στις περισσότερες περιπτώσεις όμως, με κοινή λογική ο κόσμος δεν είναι τόσο επικίνδυνος όσο νομίζουμε.

Δυο παιδιά σε μια αυθόρμητη στιγμή γεμάτη αγάπη, στις ακτές της Νήσου Μοζαμβίκης, στην ομώνυμη χώρα.

-Φαίνεται από τις χώρες που έχεις ταξιδέψει ότι αποζητάς περιπέτεια και αδρεναλίνη. Υπάρχει κάτι που μπορεί να σε κάνει να νιώσεις ανασφάλεια;

Είναι πάρα πολλά τα στοιχεία που μπορεί να με κάνουν να νιώσω ανασφάλεια. Η εγκληματικότητα, η δράση ένοπλων ομάδων, η οδική ασφάλεια. Ο πιο αγχωτικός παράγοντας πάντως είναι ο χρόνος.

-Τι σε ενδιαφέρει περισσότερο σε ένα ταξίδι; Οι τοποθεσίες, οι πολιτισμοί και η ιστορία ή οι ίδιοι οι άνθρωποι;

Προορισμός των ταξιδιών μου είναι ο Άνθρωπος. Επίσης η φωτογραφία αποτελεί αναπόσπαστο μέρος των ταξιδιών μου και ανάγκη καλλιτεχνικής μου έκφρασης, έτσι η θεματολογία των εικόνων που δημιουργώ είναι σχεδόν πάντα ανθρωποκεντρική.

Η φυλή Kalash ζει σε μια κοιλάδα κοντά στα σύνορα του Πακιστάν με το Αφγανιστάν. Οι kalash διατηρούν τις ιδιαίτερες ενδυματολογικές, πολιτισμικές παραδόσεις και θρησκευτικές παραδόσεις τους εδώ και αιώνες, αντιστεκόμενοι στον εξισλαμισμό. Κάποιοι πιστεύουν πως είναι απόγονοι των στρατιών του Μ. Αλεξάνδρου, όμως πρόσφατες αναλύσεις DNA δεν απέδειξαν γενετικές ομοιότητες με τους Έλληνες.

-Γράφεις ότι επιλέγεις ταξίδια στον μη δυτικό πολιτισμό για να ανακαλύψεις τα τελευταία ίχνη αυθεντικότητας, αλλά όταν σε ρωτούν πού θα ήθελες να ζήσεις απαντάς «είναι πικρή η ξενιτιά». Πώς συμβιβάζονται;

Σε όλα τα γεωγραφικά μήκη και πλάτη, ακόμα και σε τόπους που πολλοί θεωρούν κόλαση, οι άνθρωποι συνήθως αποτιμούν την πατρίδα τους ως την ομορφότερη στη Γη. Κάποιοι από εμάς έχουμε την τύχη να γεννηθούμε σε προνομιακούς τόπους όπως η Ελλάδα και η Ευρώπη, που δεν αντιμετωπίζουν τόσο βαθιά κοινωνικά και οικονομικά ζητήματα όπως της πείνας ή του πολέμου. Ανήκοντας σε αυτή τη μερίδα ανθρώπων που έχει τη δυνατότητα να ταξιδεύει για λόγους που δε σχετίζονται με την επιβίωση, νιώθω ευγνωμοσύνη που μπορώ να επιστρέφω στη θαλπωρή της εστίας μου, στην πατρίδα μου με τις αμέτρητες ομορφιές αλλά και τα όποια προβλήματά της, στον τρόπο ζωής τον οποίο έχουμε συνηθίσει. Θεωρώ πως είναι πολύ διαφορετικό το πρόσκαιρο συναίσθημα που νιώθει κανείς ως ξένος ταξιδιώτης από αυτό του μόνιμου μετανάστη.

-Κάποιες στιγμές έντονης συγκίνησης; Αν μπορείς βέβαια να ξεχωρίσεις μέσα από τόσες παραστάσεις.

Είναι αμέτρητα τα συγκινητικά περιστατικά και οι αναμνήσεις. Στιγμές με πρωταγωνιστές ανθρώπους φτωχούς, ταπεινούς, που επέδειξαν ένα πρόσωπο πιο ανθρώπινο από αυτά που συναντάμε συνήθως στις δυτικές κοινωνίες. Που εκδήλωσαν ανεπιτήδευτη, ανιδιοτελή καλοσύνη και φιλοξενία. Ανθρώπους που πρόσφεραν απλόχερα απ’ το μερτικό τους στον άγνωστο περαστικό. Σύριοι πρόσφυγες στη Βηρυτό που με υποδέχτηκαν στην παράγκα τους, προσφέροντας από το υστέρημά τους. Νομάδες καμηλιέρηδες στην έρημο του Σουδάν που πρόσφεραν το λιγοστό φαγητό τους. Μια κυρά στην Τουρκία κι ένας φούρναρης στο Ιράκ που με φίλεψαν ψωμί. O Παλαιστίνιος που ρώτησε αν χρειαζόμαστε ακόμα και χρήματα, ο Υεμενίτης που επέστρεψε τα χρήματα που έχασε ένας από την παρέα.

Η φυλή Huli με την πολεμική ενδυμασία και το στοιχείο του εκσυγχρονισμού στο χέρι. Μία από τις φωτό που διακρίθηκαν σε διαγωνισμούς του National Geographic.

Αλλά και στιγμές που σφίγγεται η καρδιά σου από την τραγική πραγματικότητα. Τα παιδιά που ζουν σε ανέχεια ανεπίτρεπτη για τον 21ο αιώνα. Παιδιά στο Τσαντ και το Νότιο Σουδάν, που τσακώνονται για μια μπουκιά φαγητό. Δυστυχώς υπάρχει και αυτό… Άνθρωποι που βαδίζουν στο κατώφλι του θανάτου λόγω έλλειψης περίθαλψης. Τα διασκορπισμένα παιδικά παιχνίδια και τα υπάρχοντα των ανθρώπων που έχασαν τη ζωή τους στη βομβαρδισμένη Μοσούλη του Ιράκ. Κι εκείνο, το κοριτσάκι στο Αφγανιστάν, που είχε μόνο ένα παπούτσι και πατούσε στο παγωμένο έδαφος. Αυτή η πάμφτωχη «πριγκίπισσα» που βρήκε λίγη χαρά με το καινούριο ζευγάρι παπουτσάκια που καταφέραμε να της βρούμε, ποια τύχη θα έχει στην πολύπαθη χώρα μετά την επικράτηση των Ταλιμπάν;

– Έχεις νιώσει ποτέ ρατσισμό – ξενοφοβία σε κάποιο από τα ταξίδια σου;

Είναι θλιβερή διαπίστωση ότι ο ρατσισμός απλώνει τα πλοκάμια του κυρίως στις εύρωστες, μορφωμένες και υποτιθέμενα «εξελιγμένες κοινωνίες». Στον αναπτυσσόμενο κόσμο σπανίζει. Στην Αφρική βέβαια που έχει υποστεί δεινά από τους αποικιοκράτες, ο λευκός επισκέπτης κάποιες φορές αντιμετωπίζει διακρίσεις, καθώς θεωρείται στερεοτυπικά πλούσιος. Κάτι που δεν απέχει και πολύ από την πραγματικότητα, αν αναλογιστούμε το χαοτικό κοινωνικό χάσμα.

Η φυλή Mundari στο Νότιο Σουδάν, το νεότερο έθνος του κόσμου. Παρά το νεαρό της ηλικίας του το Νότιο Σουδάν έχει προλάβει να βιώσει έναν εμφύλιο πόλεμο και μια από τις χειρότερες ανθρωπιστικές κρίσεις.

– Έχεις συναναστραφεί φτωχούς και ταλαιπωρημένους ανθρώπους σε απίθανα μέρη. Ποιο είναι το μυστικό της ευτυχίας τους;

Μακάρι να είχα βρει την απάντηση σε αυτό, ή ακόμα περισσότερο να την είχα υιοθετήσει. Ως γνωστόν, η πραγματική ευτυχία δεν πηγάζει από τον πλούτο, βρίσκεται στα απλά πράγματα και σ’ έναν τρόπο ζωής κοντά στο φυσικό περιβάλλον. Με κάποιο μαγικό τρόπο, η ανθρωπότητα βρίσκει ελπίδα ακόμα και μέσα στον βούρκο αυτού του κόσμου, χαμογελά χωρίς την ψευδή ευτυχία των υλικών αγαθών.

-Ποιο εσωτερικό κενό σου γεμίζουν τα ταξίδια σε απομακρυσμένα μέρη;

Η ερώτηση με προκαλεί και με κάνει να χαμογελώ. Διερωτώμαι αν υπάρχουν ψυχικά κενά τα οποία μου γεμίζουν τα ταξίδια. Ή πρόκειται για μια εθιστική συνήθεια που όση πληρότητα κι αν χαρίζει στην ψυχή, ποτέ δεν επαρκεί. Νομίζω δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην αγαπά τα ταξίδια. Ο καθένας έχει διαφορετικό προσανατολισμό, όμως κάθε ταξίδι, είτε είναι δυο βήματα απ’ το σπίτι μας είτε στην άλλη άκρη της Γης, επιφυλάσσει εμπειρίες ζωής.

-Τι σε ρωτούν συνήθως όσοι γνωρίζουν ότι ταξιδεύεις και τι θέλεις εσύ περισσότερο να διηγηθείς;

Η πιο συνηθισμένη ερώτηση είναι το αν ήταν επικίνδυνα κάπου και όχι αν ήταν ενδιαφέρουσα εμπειρία. Η ανασφάλεια του αγνώστου κυριαρχεί, όπως και η αρνητική προκατάληψη. Όμως, ο πλανήτης μας είναι όμορφος, όχι επικίνδυνος όσο νομίζουμε και ελπίζω να μη διαψευστώ ως προς αυτό.

Τρινιδάδ & Τομπάγκο

– Εννιά στους δέκα ανθρώπους, αν όχι δέκα στους δέκα θα εύχονταν να λύσουν το οικονομικό πρόβλημα της ζωής τους για να γυρίσουν τον κόσμο. Εσύ το κάνεις ήδη χωρίς να το έχεις λύσει. Τι έχεις να τους πεις;

Τα ταξίδια δεν αποτελούν πλέον προνόμιο των οικονομικά ευκατάστατων. Μπορούμε να πραγματοποιούμε οικονομικά ταξίδια οργανώνοντάς τα μόνοι μας, χωρίς μεσολαβητές και σύμφωνα με τα γούστα και τις δυνατότητές μας. Προσωπικά επιλέγω τον προορισμό βάσει των προσφορών σε αεροπορικά. Ταξιδεύω σε χώρες όπου το κόστος ζωής είναι χαμηλό, αλλά που είναι πλούσιες σε πολιτισμικά στοιχεία.

Αναλαμβάνω τον κόπο, την ταλαιπωρία και τους κινδύνους της εξερεύνησης σε άγνωστα εδάφη και ανθρώπους, μετακινούμαι συνήθως με δημόσια μέσα όπως και οι ντόπιοι και περιορίζω τα standards της άνεσης και της καθαριότητας. Όλα αυτά δεν είναι απαραίτητα, βέβαια, για κάθε προορισμό και δεν πρέπει να αποθαρρύνουν τον επίδοξο ταξιδευτή. Και, επιπλέον, είναι όλα θέμα προτεραιοτήτων και θυσίας καθημερινών πραγμάτων. Είναι διατεθειμένος κάποιος να περιορίσει τις βραδινές εξόδους του, τον καθημερινό καφέ, γιατί ονειρεύεται να πιει μια μπίρα σε μπαράκι με χωμάτινο πάτωμα στην Ουαγκαντουγκού;

-Ποιον πολιτισμό έχεις ζηλέψει και γιατί;

Θαυμάζω θα έλεγα, δε ζηλεύω. Όλους τους πολιτισμούς που διατηρούν τις παραδόσεις τους, όλες τις θρησκείες επίσης.

-Τι μπάτζετ διαθέτεις κάθε χρόνο για ταξίδια;

Το μπάτζετ εξαρτάται από τον προορισμό πάντα, καθώς και το αν μοιράζεσαι κάποια έξοδα με άλλους συνταξιδιώτες. Δεδομένου του ότι η άδειά μου είναι αναγκαστικά τις περιόδους Αυγούστου και γιορτών, δεν έχω την τύχη να βρίσκω πολύ φτηνά εισιτήρια. Επιπλέον, το να ταξιδεύει κανείς εκτός Ευρώπης, σε απομακρυσμένους και μη δημοφιλείς προορισμούς, αποκλείει low cost αεροπορικές. Ο τρόπος που ταξιδεύω όμως είναι low budget και εξισορροπείται το κόστος εισιτηρίου. Ενδεικτικά ένα μακρινό ταξίδι περίπου 23 ημερών μου στοιχίζει συνολικά γύρω στα €2.000. Αναλογικά λιγότερο κοστίζουν τα ταξίδια μικρότερης διάρκειας. Υπάρχουν ταξιδιώτες που ξοδεύουν λιγότερα χρήματα, ειδικά αν δεν τους πιέζει ο χρόνος και άλλοι βέβαια που ξοδεύουν περιουσίες.

-Πόσο εύκολο είναι να κρατήσεις ισορροπία στη ζωή σου όταν κινείσαι ανάμεσα στον ρεαλισμό της ζωής στην Αθήνα και τη μαγεία ενός πολύ ιδιαίτερου ταξιδιού. Επισκέπτεσαι μη αλλοτριωμένους πολιτισμούς, αλλά ζεις σε αλλοτριωμένο.

Με προβληματίζει ιδιαίτερα το ερώτημα. Το ταξίδι πράγματι εμπεριέχει μαγεία, όμως δεν είναι το παν. Πολυτιμότερες στη ζωή είναι οι ανθρώπινες σχέσεις, η αλληλοεκτίμηση, η ενσυναίσθηση, η συλλογικότητα… Η αντίσταση στην αλλοτρίωση, είναι επίσης, συλλογική και αφορά όλους μας. Όσο για την Αθήνα και τις μεγάλες πόλεις, γενικότερα μου προκαλούν κάποια ασφυξία, όμως έχω την τύχη να ζω σε ένα ήσυχο προάστιο και βέβαια η χώρα μας προσφέρεται για ποικίλες αποδράσεις.

-Όσο πιο πρωτόγονος ένας πολιτισμός, τόσο πιο αθώος θεωρητικά. Ποιος είναι ο πιο πρωτόγονος πολιτισμός που έχεις συναντήσει;

Πιθανόν να ισχύει αυτό, όμως ποιο είναι το κριτήριο του πρωτόγονου πολιτισμού; Εκείνος που δεν έχει πρόσβαση ή ανάγκη της σύγχρονης τεχνολογίας, εκείνος που δεν έχει το αγαθό της παιδείας και της επιστημονικής περίθαλψης, θεωρείται πρωτόγονος; Οι απειλούμενοι ιθαγενείς του Αμαζονίου, οι τελευταίες παραδοσιακές φυλές της Αφρικής ή της Παπούα; Το καλό και το κακό κρύβεται στην ψυχή του ανθρώπου από την απαρχή της ύπαρξής του και δεν έχει κοινωνική τάξη, όμως κι εγώ πιστεύω ότι τα αγαθά συναισθήματα πνίγονται από την έντονα ανταγωνιστική ζωή του μοντέρνου κόσμου και το χρήμα.

-Η συνεννόηση όταν δε μιλάς μια γλώσσα είναι τελικά μεγάλο εμπόδιο;

Παρά τις δυσκολίες δεν έχω νιώσει κανένα εμπόδιο λόγω έλλειψης συνεννόησης. Είναι μέρος των προκλήσεων ενός ταξιδιού που χωρίς αυτές γίνεται μονότονο, οργανωμένο και χωρίς τη γοητεία του απρόσμενου.

-Η ιστορία των δύο φωτογραφιών σου που διακρίθηκαν και δημοσιεύτηκαν από το National Geographic;

Πριν αγοραστεί το National Geographic από τον όμιλο Disney και η διαδραστικότητα με το κοινό γίνει αποκλειστικά στο instagram, διοργανώνονταν διαγωνισμοί με εκπληκτικές συμμετοχές χιλιάδων φωτογράφων απ’ όλο τον κόσμο. Είχα την τιμή να διακριθώ σε δύο από αυτούς και επιπλέον μια φωτογραφία μου να γίνει και φωτογραφία της ημέρας. Οι διαγωνισμοί πλέον έχουν γίνει, δυστυχώς, κερδοσκοπικές επιχειρήσεις και η φωτογραφία έχει χάσει την αξία της ως τέχνη και ζώντας στον κόσμο του εφήμερου των κοινωνικών δικτύων.

-Περιττό μάλλον να ρωτήσουμε αν έχεις κάνει Χριστούγεννα στο εξωτερικό…

Τα τελευταία 15+ χρόνια, κάνω Χριστούγεννα μακριά από τους τυπικούς γιορτινούς στολισμούς της Ευρώπης. Ενδεικτικά αναφέρω τις τελευταίες χρονιές: Αφγανιστάν, Μοζαμβίκη-Μαλάουι, Καμερούν, Ουγκάντα-Ρουάντα, Μάλι-Μπουρκίνα Φάσο, Λάος, Σουδάν-Σομαλιλάνδη, Μιανμάρ, Υεμένη…

***Περισσότερα από τα ταξίδια του Αλέξανδρου θα βρείτε στο blog: tripinpictures.com και στο Instagram: @alexandros_tsoutis