Μία στήλη για τον εκάστοτε γκομενικό πόνο… Γράφει η Zanax!
Αγαπημένη μου Zanax,
Δε θέλω λύση, αλλά έχω την ανάγκη να ακούσω από ακόμη ένα άτομο να κράζει τον πρώην μου. Πριν ένα χρόνο με παράτησε λέγοντάς μου ότι η σχέση τον πιέζει και θέλει, μετά από τόσα χρόνια, να μείνει μόνος του. Έπειτα από δύο μήνες μαθαίνω ότι έχει νέα σχέση με μία κοπέλα έξι χρόνια μεγαλύτερή του, εύπορης οικογενείας των Βορείων Προαστίων.
Όσο περνούσε ο καιρός και πραγματικά δεν καταλάβαινε κανείς γιατί είναι μαζί, ο αγαπημένος μου Κ. άρχισε να προβάλλει την «καλή ζωή» που έκανε πια στο πλευρό της νέας του κοπέλας. Σιγά σιγά, μας έτριβε στη μούρη τα καινούρια του ρούχα -δώρα εκείνης-, τα πανάκριβα αξεσουάρ και gadget με τα οποία η κοπέλα του τον στολίζει κατά καιρούς, με αποκορύφωμα το αυτοκίνητο που του αγόρασε ως δώρο γενεθλίων.
Ο ίδιος, απομακρυσμένος πια από οικογένεια και φίλους, συγκατοικεί με εκείνη και την οικογένειά της στην έπαυλή τους στα ΒΠ. Και σε ρωτώ εγώ Zanax μου, πρώτον, πώς τόσα χρόνια ήμουν με έναν τόσο ξιπασμένο άνθρωπο; Και δεύτερον, μόνο εγώ είμαι σίγουρη ότι αυτή η σχέση θα καταλήξει σε ένα γάμο βασισμένο στα χρήματα;
Αχ! Κράξιμο σε πρώην: τόσο γραφικό, αλλά συνάμα τόσο αγαπημένο! Επειδή μου άρεσε που ξεκίνησες δηλώνοντας ξεδιάντροπα ότι απλά ψάχνεις συμμάχους κραξίματος, εγώ θα σε στήριζα ό,τι και να έλεγε παρακάτω. Αλλά η υπόθεση έχει και ζουμί. Καταρχάς, αγαπητή φίλη, όλοι έχουμε υπάρξει με κάποιον ξιπασμένο. Εσύ δηλαδή γιατί να είσαι η εξαίρεση; Εεεε;
Για να σοβαρευτώ, εμένα μου αρέσει να είμαι ειλικρινής και θα πω: υπάρχει περίπτωση να υφίσταται πράγματι αίσθημα, βλέπε Αλέξη Γεωργούλη στον «Εραστή δυτικών προαστίων». Αλλά, ναι οκ, πονάει να το ακούς αυτό. Όμως, θα προσθέσω ότι για να χωρίσατε, προφανώς δεν ήσασταν και πανευτυχείς μαζί και αυτό θα το καταλάβεις εν καιρώ, όταν θα έχεις αφήσει πίσω σου αυτή τη σχέση και τον εγωισμό που επακολουθεί.
Βέβαια, επειδή είμαστε εδώ για να θάψουμε, για να πούμε του στραβού το δίκιο, το να πλασάρεις πανάκριβα αξεσουάρ εν έτει 2017 μου κάνει λίγο last year, μάλλον last decade, λίγο ΠΑΣΟΚ να το πω…; Οπότε, ναι, ο τύπος, όπως και να το κάνεις είναι λίγο γελοίος.
Και για να απαντήσω και στη δεύτερη ερώτηση, σε νοιάζει αν θα καταλήξει σε γάμο για τα χρήματα ή σε γάμο γενικά; Άλλωστε ο γάμος ως επί το πλείστον συμβιβασμός είναι λόγω οικονομικού, λόγω ηλικίας κτλ. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι ψάχνουμε να βρούμε τη σαπίλα στην επόμενη σχέση του πρώην μας, όπως και να ‘χει. Μήπως θα έπρεπε να επικεντρωνόσουν στο ότι αυτός ο τύπος σε άφησε, δε σου φέρθηκε καλά και στο ότι εσύ από εδώ και πέρα θα έχεις άλλα στάνταρ για τον άνθρωπο που θα επιλέξεις; Food for thought.
Αγαπητή Zanax,
Τον τελευταίο χρόνο βρίσκομαι αραιά και που με έναν τύπο (Τ.), με τον οποίο υπάρχει αμοιβαία ερωτική έλξη, ωστόσο, λόγω του ότι σπουδάζει μακριά, δεν μπορούμε να βρισκόμαστε συχνά. Ενώ λοιπόν με ελκύει πολύ, τον θεωρώ, να μην τον πω χαζό, θα τον πω όχι αρκετά εύστροφο, οπότε όλο αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί. Παράλληλα, ο κολλητός του φίλος (Χ.), ενώ εμφανισιακά δεν με τραβά καθόλου, τον τελευταίο καιρό με έχει πλησιάσει και ομολογώ ότι με έχει εντυπωσιάσει πολύ με την εξυπνάδα του και με το πόσο ταιριάζουμε σαν χαρακτήρες. Αυτό που με κρατάει, λοιπόν, από το να το προχωρήσω είναι ότι κάθε φορά που βλέπω τον πρώτο (Τ.) με αναστατώνει η παρουσία του. Αν λοιπόν προχωρήσει η φάση με τον (Χ.), πώς θα μείνω ανεπηρέαστη από τον (Τ.);;;
Αγαπητή φίλη, δε μας λες πόσο χρονών είσαι κι αυτό παίζει μεγάλο ρόλο στην αντιμετώπιση της περίπτωσής σου (τί; ένας τρελογιατρός παίρνει ιστορικό). Άκου να δεις, η χρόνια εμπειρία στις γκομενοκαταστάσεις απείρου κάλους, μου έχει δείξει ότι η απόλυτη τεχνική είναι η «Βλέποντας και Κάνοντας». Τι εννοώ: ότι προχωράς με τον Χ. και βλέπεις τι κάνεις ΑΝ τελικά συνεχίζει να σε επηρεάζει η παρουσία του Τ. (Έτσι κι αλλιώς, ας μη γελιόμαστε, έχεις ήδη αποφασίσει να προχωρήσεις με τον Χ.) Αυτό που με εντυπωσιάζει είναι ότι δεν σχολιάζεις καθόλου τη μεταξύ τους φάση. Ότι δηλαδή ο κολλητός την πέφτει σε αυτή που τραβιέται ο φίλος του, φανερά; Κρυφά; Τί; Κι ότι, μήπως για να στην πέφτουν 2 κολλητοί, σε έχουν τελείως (χμμμ πώς να το πω κομψά;)… για ελαφριά διασκέδαση; Που δεν είναι κακό… αρκεί να έχεις επίγνωση.
Επομένως, για να ανακεφαλαιώσω, προχώρα με τον έξυπνο φίλο, παράλληλα δες τι παίζει με τον όμορφο φίλο και πώς σε επηρεάζει και μην μου αγχώνεσαι… Η ζωή είναι μικρή και μάλλον, όπως το κόβω, κανένας από τους δύο δεν είναι ο άντρας της ζωής σου. Οπότε, πέρνα καλά και ξέγνοιαστα, δεν είμαστε ηθικοί ήρωες του Disney, κατάλαβέ το.
Zanax γεια σου!
Σου στέλνω με το ρίσκο να με πεις μεγάλο μαλ… αλλά εγώ θα το τολμήσω. Είμαι 27 χρονών και είμαι με την κοπέλα μου 8 χρόνια. Πριν από 6 μήνες της έκανα πρόταση γάμου, μετά από μεγάλη (έμμεση) πίεση που μου ασκήθηκε από εκείνη και την οικογένειά της. Ναι, το καταλαβαίνω ότι ήταν το «επόμενο βήμα». Το πρόβλημα είναι ότι δεν το νιώθω. Σα να το έκανα από υποχρέωση, τί να πω; Δεν είναι ότι δεν τη θέλω, αλλά είμαστε μαζί από τα 18 και νομίζω ότι ενδόμυχα ήλπιζα να ζήσω κι άλλα πράγματα. Δεν την έχω κερατώσει ποτέ και είναι πραγματικά ένα αξιόλογο άτομο. Αλλά όσο εκείνη σχεδιάζει τον γάμο, τόσο εγώ πνίγομαι… Δε νομίζω ότι της αξίζει να μην ξέρει πώς νιώθω. Από την άλλη νιώθω ότι αν μάθει, δε θα θέλει να με ξαναδεί. Ο γάμος έχει ήδη προγραμματιστεί για το επόμενο καλοκαίρι κι όσο πλησιάζει ο καιρός βουλιάζω στην απελπισία. Κανείς δεν ξέρει κάτι, ούτε καν οι κολλητοί μου, γιατί όλοι με θεωρούν «το καλό παιδί». Τί να κάνω για να μην την πληγώσω; Νιώθω ότι δεν μπορώ να το κάνω αυτό σε εκείνη, αλλά ούτε και στον εαυτό μου. Help!
Αγαπητέ μελλόνυμφε, πραγματικά με άγγιξε η περίπτωσή σου. Κοινωνικά μπαίνουμε σε τόσες καταστάσεις που δε μας ταιριάζουν και μας καταπιέζουν. Ο γάμος είναι ένα τόσο χαρακτηριστικό παράδειγμα!
Εγώ θέλω να σου πω ότι, δυστυχώς, και νομίζω ότι το ξέρεις, δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα. Κάποιος θα πρέπει να πληγωθεί απ’ όλο αυτό και καλύτερα αυτός να μην είσαι εσύ. Θες να υπομείνεις μια κατάσταση μόνο για να μην πληγώσεις την κοπέλα σου; Καταλαβαίνω ότι την αγαπάς, αλλά αυτό δεν αλλάζει το πώς νιώθεις. Και, πίστεψέ με, καλύτερα τώρα παρά μετά. Ένας φίλος μου λέει ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη κατάρα από αυτή του «καλού παιδιού». Όταν όλοι σε θεωρούν το «καλό παιδί», καμία συμπεριφορά έξω από αυτό δεν είναι αποδεκτή. Ενώ αν είσαι ο κλασικός «μαλ…ας», σε κανέναν δεν κάνουν εντύπωση οι αδυναμίες σου. Επομένως, όπως έχω ξαναπεί πολλές φορές, να είστε τολμηροί και «όποιον πάρει ο Χάρος».
Βάλτε στόχους, αγαπητοί μου, λοιπόν, για τη νέα χρονιά, για να τους δούμε όλοι μαζί να καταρρίπτονται, αλλά να παραμένουμε αισιόδοξοι..!
Για να μοιραστείτε τον πόνο σας:
zanax@marathonpress.gr
