της Μάτα Χάρι
Με λένε Μάτα Χάρι και κατασκοπεύω ανθρώπινες σχέσεις.. χρόνια τώρα (όχι πολλά είμαι μόλις 33). Χωρίς ταμπού, μετά πάθους και άνευ φόβου θα μοιραστώ όλες μου τις εμπειρίες μαζί σας.
Παρασκευή βράδυ. Η καλύτερη στιγμή της εβδομάδας, εκείνη που έχεις βολευτεί στον καναπέ σου με όλα τα απαραίτητα και χαλαρώνεις. Ένα ποτήρι κόκκινο κρασί, γλυκιά μουσική και ζεστές καθαρές πιτζάμες χαϊδεύουν το κορμί σου. Η εθιστική ηρεμία της μοναξιάς σου σε κάνει να νιώθεις περήφανος με την επιλογή της.
Ο διάολος όμως έχει πολλά πρόσωπα και βάζει πειρασμούς. Κάνεις το μέγα λάθος και το αμάρτημά σου ξεκινά ανοίγοντας τηλεόραση. Ω Θεέ μου!!! Σε παρακαλώ, βάλε με ξανά στον παράδεισο.
Στο όνομα του χρήματος και της απύθμενης ματαιοδοξίας, ο άνθρωπος φυλακίζεται, κορυφώνει την κοινωνική του αναπηρία και θυσιάζει απερίσκεπτα και τη στοιχειώδη του αξιοπρέπεια.
Κάποιοι νέοι με κάποιες νέες προσπαθούν να ερωτευτούν, καθώς, υπό το φως της κάμερας, σε περιορισμένο χρόνο «έρχονται πιο κοντά», ενώ αναλύουν αυτό το κάτι που θέλουν από το άλλο φύλο.
Δεν είμαι τηλεκριτικός, οπότε δε θα αναλωθώ σε σχολιασμό των εύλογων συμπερασμάτων που θα οδηγηθεί κάθε αυθεντικός άνθρωπος, παρακολουθώντας τη συγκεκριμένη εκπομπή.
Αναρωτιέμαι, όμως, με απελπισία, πώς ξέπεσε έτσι αυτό το είδος; Γιατί είμαι βέβαιη πως μαζί με τα θύματα που παρουσιάζονται μπροστά στην κάμερα, υπάρχουν και ένα σωρό άλλα -αυτοί που παρακολουθούν τους μελλοντικούς ερωτευμένους…
Πώς γίνεται η βλακεία να καταδυναστεύει καθετί αγνό και αυθόρμητο; Πώς γίνεται ο άνθρωπος να επιτρέπει τέτοια ανυπέρβλητη κατάντια;
Πλαστικά μαλλιά, με ψεύτικες βλεφαρίδες γνωρίζουν φουσκωμένα μπράτσα με τατουάζ για να παντρέψουν ανασφάλειες και ανικανότητες και στο τέλος θα ευχηθούν σε αυτούς που παρακολουθούν το μυστήριο «και στα δικά σας»…
Μια καλύτερη σε σκηνικά έκδοση του «ραντεβού στα τυφλά», δυστυχώς δε σημαίνει μια εξέλιξη στην επικοινωνιακή μας κόλαση.
Η δύναμη της αγάπης… της αγάπης για την αυτοπροβολή.
Η δύναμη της αγάπης… της αγάπης για το χρήμα.
Η δύναμη της αγάπης… της αγάπης του show είναι το αμάρτημά μας.
Το αμάρτημα που μας πέταξε από τον παράδεισο της συναισθηματικής απόλαυσης, στην κόλαση της κυνικής ανυπαρξίας.
Το αμάρτημα που με καθήλωσε και εμένα παρακολουθώντας τους «ερωτευμένους» τηλεοπτικούς ομήρους.
Ω Θεέ μου! Μη μας ξαναβάλεις στον παράδεισο γιατί η δύναμη της βλακείας μας θα τον καταστρέψει. Και μετά πώς θα ονειρευόμαστε κάτι χαλασμένο..;
Μη μας δώσεις το φως το αληθινό, γιατί στα τυφλά θα προτιμάμε να ζούμε.
Μη μας δώσεις αγάπη, γιατί ποτέ τελικά δεν την θέλαμε.
Αμήν και Καλή Σαρακοστή!
