Αν ποτέ αναρωτηθήκατε πόσο μπορεί να αλλάξει τη ζωή ενός ανθρώπου μια στιγμιαία απόφαση που παίρνουν άλλοι γι’ αυτόν, σε μια ηλικία που ο ίδιος δεν έχει καν την ικανότητα να επεξεργαστεί, θα βρείτε τις απαντήσεις στην ιστορία του Αλέξανδρου Κάλντγουελ. Ενός παιδιού που σε ηλικία 21 ετών έχει ήδη αρκετό φορτίο στην πλάτη, αλλά και την ωριμότητα να διαχειρίζεται προς το συμφέρον του την απόφαση που πήραν πριν 17 χρόνια οι γονείς του.

Σε μια προσπάθεια να βρουν το άθλημα το οποίο θα έκανε κλικ στον μόλις 4χρονο Αλέξανδρο, ο Σκοτσέζος μπαμπάς και η Ελληνίδα μαμά επέλεξαν λίγο μετά το Μιλένιουμ το… συμβατικό ποδόσφαιρο και το… αντισυμβατικό τένις.

Μέσα σε μόλις τρία χρόνια, ο γεννημένος και μεγαλωμένος στο Μάτι, Αλέξανδρος, διέπρεπε και στα δύο! Πολύ καλό δεξί χαφ στη Θύελλα Ραφήνας και με εξαιρετικό ρεβέρ στα γήπεδα τένις του Νέου Βουτζά. Τόσο ικανός και στα δύο, που οι προπονητές, διαβλέποντας από νωρίς το ταλέντο, τον προέτρεπαν να ασχοληθεί πιο συστηματικά με κάποιο, κι ας ήταν μόλις 8 ετών. Η μοίρα το έφερε έτσι που ο Αλέξανδρος κλώτσησε την μπάλα και κράτησε τη ρακέτα…

Αγαθά κόποις κτώνται κι έτσι άρχισε να ρίχνει πολλή δουλειά στην Ακαδημία του ΑΚΑΜ στον Μαραθώνα από την ηλικία των 8 ετών. Με προπονητές τους Δ. Παναγόπουλο, Β. Ρουσόπουλο και γυμναστή τον Ι. Γαϊτάνη έμαθε σε χρόνο ρεκόρ τα μυστικά των κορτ και κάπως έτσι έφτασε στα 10 και στα 12 του να είναι ο τρίτος καλύτερος πιτσιρικάς τενίστας στην Ελλάδα. Ως 12άρης, μάλιστα, είχε χάσει σε τάι μπρέικ ημιτελικού από τον Στέφανο Τσιτσιπά.

Ο Αλέξανδρος Κάλντγουελ με τους Νίκο Καλλίνικο, Γιώργο Μπερτόλη, Δημήτρη Παναγόπουλο (προπονητής) και Ορέστη Μεγρέμη

Η συνέχεια ακόμα καλύτερη, καθώς στα 14 του βρέθηκε μέσα στην 4άδα, ενώ πήρε την πρώτη θέση πανελλαδικά στο μικτό, με συμπαίκτη τον Γιώργο Μπερτόλη. Κάτι καλό συνέβαινε και απόδειξη γι’ αυτό είναι ότι τότε άρχισαν να τον πλησιάζουν και εταιρείες για να τον ντύσουν.

Ο Αλέξανδρος αποκτούσε φήμη, μα κυρίως εξελισσόταν. Μόνο σύμπτωση δεν ήταν, λοιπόν, ότι στην κορυφαία του σεζόν, στα 16 του, αναδείχθηκε πρωταθλητής Ελλάδος και δεύτερος στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα που διοργανώθηκε στην Κύπρο. Τι έμπνευση είχαν αυτοί οι γονείς δώδεκα χρόνια νωρίτερα…

Έχοντας πια μπει σε διαδικασία πρωταθλητισμού, ο μόλις 16χρονος Αλέξανδρος αποφάσισε να δοκιμάσει την τύχη του στο ανδρικό για να μαζέψει εμπειρίες. Μόνο που εκτός από εμπειρίες, μάζευε και νίκες. Έφτασε μέχρι τους προημιτελικούς, του ήρθε η πρόταση για συνεργασία από τη Nike και μαζί γεννήθηκε και η ιδέα για κάτι μεγαλύτερο, που ενισχύθηκε όταν σε ηλικία 17 ετών κατέκτησε ξανά την πρωτιά στο Πανελλήνιο, σε επίπεδο εφήβων.

«Σε θέλω στην ομάδα μου»

Η κρίσιμη στιγμή είχε φτάσει. Τένις ή σπουδές; Πολλοί είναι αυτοί που θυσιάζουν το ένα για να αφιερωθούν στο άλλο. Ο Αλέξανδρος δεν ανήκει στους πολλούς σε ό,τι αφορά στη συγκεκριμένη απόφαση. «Γιατί όχι και τα δύο;»…

Βρήκε την άκρη με τη βοήθεια της καλής του φίλης, Ελεάννας Φούλοπ, και παρέα έκαναν αυτό που άλλοι προσλαμβάνουν μάνατζερ για να τους το κάνουν, πληρώνοντας ταρίφα 3.000 ευρώ. Έφτιαξαν ένα βίντεο με στιγμιότυπα από αγώνες του Αλέξανδρου και ένα βιογραφικό με το τι έχει πετύχει στο τένις και το έστειλαν σε 30 αμερικανικά Πανεπιστήμια.

Από αυτά, τα μισά δεν μπήκαν στον κόπο να απαντήσουν, τα πέντε είχαν γεμάτα προγράμματα και τα 10 απάντησαν θετικά. Με τη διαφορά ότι η οικογένεια δεν είχε τη δυνατότητα να στηρίξει οικονομικά τις σπουδές, οπότε θα έπρεπε να του δοθεί ολική υποτροφία.

Η τύχη βοηθά τους ικανούς και ο Αλέξανδρος αποζημιώθηκε για τα τόσα χρόνια προπονήσεων και δουλειάς με μια θέση στο Radford University της Βιρτζίνια. «Σε θέλω και θα σου καλύψω το 100% των σπουδών», ήταν οι μαγικές λέξεις που βγήκαν από το στόμα του μελλοντικού προπονητή του σε ένα αξέχαστο τηλεφώνημα και ο Κάλντγουελ μετρούσε πλέον αντίστροφα. Να τελειώσει το σχολείο και να φύγει…

Welcome

2 Ιανουαρίου του 2016. Την ώρα που οι φίλοι του προσπαθούν να συνέλθουν από τις κραιπάλες της Πρωτοχρονιάς, ο Αλέξανδρος μπαίνει στο αεροπλάνο. Προορισμός η Φλόριντα, όπου η ομάδα τένις του Πανεπιστημίου θα κάνει μια μίνι προετοιμασία. Πρώτη φορά στις ΗΠΑ, πρώτη φορά μια τόσο μεγάλη πρόκληση. «Πήγα ψαρωμένος, αλλά αποφασισμένος. Δε θα άφηνα ποτέ τέτοια ευκαιρία να περάσει έτσι από μπροστά μου».
Η ομάδα αποτελείται από εννιά τενίστες, όλοι τους στο Radford με υποτροφία, άλλοι με μερική, άλλοι με ολική. Οι έξι μπαίνουν στους αγώνες και ο καθένας παίρνει μια θέση. Αν και μικρότερος, ο Αλέξανδρος παίζει ως νούμερο 1, πράγμα που σημαίνει ότι αντιμετωπίζει τον κορυφαίο παίκτη κάθε πανεπιστημίου. Και τα πηγαίνει περίφημα, όπως και στις σπουδές Business Management που επέλεξε.

«Ο πρώτος χρόνος ήταν πολύ δύσκολος. Ξύπνημα κάθε μέρα στις 05.30, τρέξιμο, προπόνηση, μάθημα στις 8 το πρωί, μια ώρα ξεκούραση το μεσημέρι και ξανά προπόνηση, οκτώ ώρες συνολικά μέσα στη μέρα. Ένα ντους προλάβαινα να κάνω το απόγευμα και το κοντέρ μηδένιζε. Και κάπου εκεί έπρεπε να βρω κουράγιο και για διάβασμα».

Βουνό μεν, αλλά ο μικρός τα κατάφερνε. Τις δύο πρώτες χρονιές ήταν μέσα στους κορυφαίους αθλητές-φοιτητές (συνδυασμός) σε μια περιφέρεια που καλύπτει αρκετά μεγάλο γεωγραφικό εύρος και όλα κυλούσαν από το καλό στο καλύτερο. Ή σχεδόν όλα.

Ένας σοβαρός τραυματισμός (κόψιμο συνδέσμου στον καρπό) του προκαλούσε αφόρητους πόνους και χρειαζόταν άμεσα χειρουργείο. «Δεν μπορώ να αφήσω τον καλύτερό μου παίκτη να λείψει τόσο καιρό. Μπορεί να πονάς, αλλά αυτή είναι η δουλειά σου. Παίζω το κεφάλι μου», τα λόγια του προπονητή και (α)φυσικο επακόλουθο οι ενέσεις κορτιζόνης για να ηρεμήσει από τους πόνους.

Ευκαιρία ζωής. Και το τένις;

Η τρίτη χρονιά ήταν η καλύτερη του Αλέξανδρου. Καθόλου τυχαίο. Ο προπονητής που τον βοήθησε, αλλά και που τον άφησε να αγωνίζεται τραυματίας, είχε πια φύγει από το Πανεπιστήμιο και τον είχε αντικαταστήσει ένας Μεξικανός, πρώην επαγγελματίας. Ο 21 ετών πια Άλεξ μπόρεσε και έκανε την επέμβαση και μαζί και την υπέρβαση. Αναδείχθηκε κορυφαίος παίκτης στην περιφέρειά του και από τους τοπ αθλητές-φοιτητές σε όλες τις ΗΠΑ, επιτυχίες που του έδωσαν διαβατήριο για μια μοναδική ευκαιρία.

«Ο προπονητής μου δέχθηκε πρόταση από άλλο πανεπιστήμιο και μου ζήτησε να τον ακολουθήσω και να διδάξω ως βοηθός προπονητή. Σε αντάλλαγμα προσφέρθηκε να καλύψει όλα μου τα έξοδα για ένα μεταπτυχιακό στο Sports Management. Ήταν δύσκολο να πω όχι σε μια τέτοια πρόταση»

«Ναι αλλά δε θα μείνεις πίσω από πλευράς αγώνων, δε θα χάσεις χρόνο ως αθλητής;», είναι το πιο λογικό που σκέφτεσαι να τον ρωτήσεις, μην περιμένοντας ποτέ ότι θα πάρεις μια τόσο ώριμη απάντηση από έναν 21χρονο που έχει κάθε δικαίωμα (και προσόντα) να ονειρεύεται αγωνιστικές καριέρες…

«Σίγουρα μένω πίσω. Αλλά σκέφτομαι ότι αν ήταν να έχω πετύχει κάτι πολύ μεγάλο στο τένις, θα το είχα ήδη πετύχει. Αντί αυτού, μου δόθηκε η ευκαιρία μέσα από κάτι στο οποίο ήμουν καλός, να σπουδάσω στο εξωτερικό, αν και δεν είχα την οικονομική δυνατότητα. Και τώρα, να πάρω ένα μεταπτυχιακό από το Troy University της Αλαμπάμα που είναι το τρίτο καλύτερο στις ΗΠΑ στο Sports Management. Είμαι ευγνώμων γι’ αυτά, έφτασα ως εδώ με τη δουλειά και τη ρακέτα μου και δε θα πάω πάσο»

Η συγκλονιστική μαρτυρία του Αλέξανδρου για το Μάτι και η βοήθεια του Τσιτσιπά