του KΩΣΤΑ ΖΟΡΓΙΟΥ
Με δεδομένο ότι πρώτο μέλημα των προσφύγων ερχόμενοι στη Νέα Μάκρη ήταν να βρουν μέρη να εγκατασταθούν και τρόπους να βγάλουν τα προς το ζην, ο αθλητισμός περνούσε σε δεύτερη μοίρα, τουλάχιστον τα πρώτα χρόνια μετά τον ερχομό τους στην περιοχή.
Η αγάπη, όμως, για το ποδόσφαιρο και η ανάγκη κυρίως των παιδιών να ψυχαγωγηθούν και να εκφραστούν μέσα από αυτό, έφερε τα πρώτα παιχνίδια με τέρματα οριοθετημένα από δύο πέτρες, στα λασπωμένα σοκάκια και αργότερα στην πλατεία της πόλης, από τη δεκαετία του ‘30. Ο πόλεμος μπορεί να έβαλε φρένο σε κάθε σκέψη, όμως οι Μακρηνοί ήταν από καιρό έτοιμοι να συστήσουν την πρώτη ομάδα της πόλης. Και το 1946 γεννήθηκε ο Εθνικός…
Τα πρώτα χρόνια οι αγώνες διεξάγονταν στην πλατεία, για ένα διάστημα στην παραλία απέναντι από την ταβέρνα του Κούρτη στο λιμάνι κι έπειτα πίσω από το εργοστάσιο πορσελάνης, σε χώρο που παραχώρησε ο ιδιοκτήτης του Τριανταφυλλόπουλος, ενδίδοντας στην πίεση ποδοσφαιριστών που δούλευαν και ως εργάτες στο εργοστάσιο.
Ακολούθησαν δεκαετίες ολόκληρες με τον Εθνικό να εκπαιδεύει αθλητικά χιλιάδες νέους της περιοχής και ενίοτε να φέρνει και μη γηγενείς ποδοσφαιριστές, σε χρονιές που επιχειρούσε να κάνει την υπέρβαση. Στα καλά της χρόνια, η ομάδα βρισκόταν επί σειρά ετών στην Α΄ κατηγορία ΕΠΣΑΝΑ και είχε πρωταγωνιστικό ρόλο, όμως όταν ήρθαν οι μαύρες περίοδοι, αφέθηκε στην τύχη της και μέσα σε δύο χρόνια (2013-2014) έχασε δύο κατηγορίες.
Ο Εθνικός έφτασε στο σημείο να φυτοζωεί, να πέσει στο Γ΄ τοπικό και τελικά το 2019 κι αφού μετά από εκλογές δεν βρέθηκε κάποιος να αναλάβει να συνεχίσει την προσπάθεια της διοίκησης Καραγιάννη που συμμάζεψε τα ασυμμάζευτα (και μάλιστα πανηγύρισε κι ένα πρωτάθλημα), πρόεδρος ανέλαβε ο Νίκος Μπαγινέτας. Ο Εθνικός άλλαξε καταστατικό, έγινε Εθνικός Λυκίας Νέας Μάκρης, υποβιβάστηκε ξανά στη Γ΄ κατηγορία και ξεκίνησε μια καινούργια προσπάθεια.
Η φιλοσοφία της νέας διοίκησης και του προπονητή και τεχνικού διευθυντή, Απόστολου Ζορμπά, ήταν αφενός η ομάδα να στηριχθεί σε παιδιά από την ευρύτερη περιοχή, αφετέρου να δοθεί μεγάλη έμφαση στις Ακαδημίες, ώστε να δημιουργηθεί με την πάροδο του χρόνου ένας οργανισμός που θα αυτοτροφοδοτείται.
Μετά την πρώτη αναγνωριστική χρονιά, ο Εθνικός αποτελούμενος μόνο από γηγενείς παίκτες είναι φέτος δεύτερος στη βαθμολογία τέσσερις αγωνιστικές πριν την ολοκλήρωση του πρωταθλήματος και κυνηγά την άνοδο. Πιο σημαντικό και από αυτό, όμως, είναι ότι με μεγάλη εκστρατεία ενημέρωσης στα σχολεία, έφτασε να έχει σήμερα πάνω από 200 παιδιά στις Ακαδημίες του.
«Ανεξάρτητα από το αν θα ανέβουμε ή όχι, το πλάνο μας δεν αλλάζει. Πορευόμαστε με βασικούς στόχους το νοικοκύρεμα του συλλόγου και την περαιτέρω αύξηση των παιδιών στις Ακαδημίες, ώστε η ομάδα να έχει και συνέχεια. Ήδη, έχουμε καταφέρει τρία βασικά πράγματα. Να προσελκύσουμε χορηγούς που μας βοηθούν οικονομικά, να σουλουπώσουμε επίσης με χορηγίες το γήπεδο και να φέρουμε και κόσμο στους αγώνες.
Από εκεί που δεν ερχόταν κανείς να δει τον Εθνικό, μέσα από τα παιδιά και τις οικογένειές τους, αλλά και τα κίνητρα που προσφέρουμε, υπάρχει μια μικρή οπαδική βάση που έρχεται να μας δει στους εντός έδρας αγώνες», λέει στη MP ο πρόεδρος Νίκος Μπαγινέτας και συνεχίζει τονίζοντας ότι «αν μείνουμε πιστοί στη φιλοσοφία μας, θα έρθουν καλύτερες μέρες για τον Εθνικό. Βασική προϋπόθεση, βέβαια, για να κάνουμε το βήμα παραπάνω είναι να αλλαχτεί και ο τάπητας στο γήπεδο».
Λένε ότι ομάδα που ξεχνά την ιστορία της, δύσκολα προοδεύει. Μέσα σε αυτά τα 77 χρόνια ζωής του, ο Εθνικός πάντα πορευόταν -και- με τις μνήμες του παρελθόντος του. Στο επόμενο εντός έδρας παιχνίδι με αντίπαλο τον Νικηφόρο (Κυριακή 23 Απριλίου), η διοίκηση θα βραβεύσει τους Τσακυργιάννη Κυριάκο, Ρεντούμη Αντώνιο, Παπαδόπουλο Κωνσταντίνο, Αλτιπαρμάκη Βασίλη, ήτοι τους τέσσερις γηραιότερους εν ζωή πρώην παίκτες του Εθνικού.
Τι πιο όμορφο και γι’ αυτούς, στο τέλος της χρονιάς να δουν την ομάδα που αγάπησαν να ανεβαίνει κατηγορία…
