Γράφει ο Αθανάσιος Λασκούδης*
Η ζωή συχνά μάς επιφυλάσσει ήρωες που, με την αφοσίωση και τη θυσία τους, προσφέρουν ανυπολόγιστη προστασία στη φύση και στο σύνολο. Ο Κυριάκος Δαμιανόγλου, ένας νεαρός εθελοντής δασοπυροσβέστης μόλις 32 χρονών, ήταν ένας τέτοιος ήρωας.
Οι προσπάθειές του για την καταπολέμηση των δασικών πυρκαγιών, η αφοσίωσή του προς την προστασία της φύσης και η στάση του απέναντι στα προβλήματα των συνανθρώπων του ήταν αξιοθαύμαστες. Το νήμα της ζωής του κόπηκε ξαφνικά και βίαια σε ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα.
Αυτό το άρθρο αποτελεί αφιέρωση στον ίδιο τον Κυριάκο και στην προσφορά του ως εθελοντή δασοπυροσβέστη, ενώ παράλληλα αποτυπώνει τη θλίψη και την απώλεια που αισθάνομαι για τον απρόσμενο χαμό του.
Ο Κυριάκος γεννήθηκε με μια αγάπη για τη φύση που από μικρή ηλικία τον οδήγησε στο να ονειρεύεται να γίνει δασοπυροσβέστης.
Στα πρώτα του βήματα μέσα από τους προσκόπους και, στη συνέχεια, ακολουθώντας τον πατέρα του που δημιούργησε τον πρώτο Εθελοντικό Πυροσβεστικό Σταθμό στον τότε Δήμο Νέας Μάκρης το 2007, αγάπησε τη φύση και τη δασοπυρόσβεση.
Από 16 χρονών που ξεκίνησε ως νεαρός εθελοντής, αφιέρωσε μεγάλο κομμάτι της ζωής του στην προστασία των δασών και την υποστήριξη της κοινότητας και των συνανθρώπων του. Με πάθος και αποφασιστικότητα, εκπαιδεύτηκε σε δασοπυροσβεστικές τεχνικές, σε τεχνικές διάσωσης και πρώτων βοηθειών.
Κάθε ανάγκη της κοινότητας ήταν γι’ αυτόν εξίσου σημαντική, από το πότισμα κάποιων δέντρων μετά από μία αναδάσωση, μέχρι και τη συλλογή τροφίμων για το Κοινωνικό Παντοπωλείο.
Την αφοσίωσή του στο καλό του συνόλου τη γνώριζαν όλοι. Αρκεί να θυμηθούμε τι έγινε στη μεγάλη φωτιά του 2018 όταν το σπίτι όπου έμενε στον Νέο Βουτζά καταστράφηκε ολοσχερώς και το πατρικό του υπέστη μεγάλη ζημιά, την ίδια ώρα που ο Κυριάκος σε πολύ κοντινή απόσταση έδινε μάχη για να σωθεί το Λύρειο Μοναστήρι. Δεν εγκατέλειψε το πόστο του, παρότι ήξερε ότι το σπίτι του καιγόταν.
Το 2019, στα 28 του, ένα ξαφνικό συμβάν, η άδικη απώλεια του πατέρα του επίσης σε τροχαίο, ήρθε να ανατρέψει τα πάντα στην ζωή του. Πολύ γρήγορα σήκωσε το ανάστημά του και πήρε τη ζωή στα χέρια.
Συνέχισε τη δουλειά του Γιάννη ως ασφαλιστής και την ανέπτυξε, ενώ ανέλαβε τη διοίκηση του εθελοντικού πυροσβεστικού σταθμού.
Πήρε, δε, μια μεγάλη απόφαση, μαζί με τους υπόλοιπους εθελοντές –τα αδέρφια του όπως έλεγε– να λειτουργεί ο Πυροσταθμός καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου και όχι μόνο το καλοκαίρι.
Σε αγαστή συνεργασία με τον Δήμο Μαραθώνα, την Πολιτική Προστασία του Δήμου και την Πυροσβεστική Υπηρεσία κατάφερε το ΠΥΣΕΘ να εξελιχτεί σε έναν πολύτιμο συνεργάτη.
Τον χειμώνα με τα χιόνια οργάνωνε απεγκλωβισμούς αυτοκινήτων, απεγκλωβισμούς κατοίκων σε ορεινά σημεία του δήμου μας, μεταφορά νεφροπαθών σε ιατρικά κέντρα και επιστροφή με ασφάλεια στο σπίτι τους. Μεταφορά γιατρών που ήταν εγκλωβισμένοι από την κατοικία τους σε ιατρικά κέντρα, μεταφορά φαρμάκων και καυσίμων σε ανήμπορους συμπολίτες μας.
Κοπές δέντρων και καθαρισμό του οδοστρώματος από αυτά, όπου κρινόταν απαραίτητο και πάντα σε συνεργασία με την Πολιτική Προστασία του Δήμου και την Πυροσβεστική Υπηρεσία, όπως και άντληση υδάτων μετά από δυνατές βροχές.
Το πρόβλημα μιας κοινωνικής ομάδας το θεωρούσε και δικό του και πάντα το αντιμετώπιζε με πολλή αγάπη. Έκανε το παν για να συγκεντρωθούν τρόφιμα για το Κοινωνικό Παντοπωλείο, έδινε αγώνα για να βρεθούν είδη πρώτης ανάγκης για ιδρύματα και μοναστήρια, έβρισκε τρόπο να συγκεντρώσει τροφή για τα αδέσποτα.
Τους καλοκαιρινούς μήνες σε όλη τη διάρκεια της αντιπυρικής περιόδου το ΠΥΣΕΘ ήταν σε διαρκή ετοιμότητα. Υπήρχε πάντα επιχειρησιακό σχέδιο για όλα τα επίπεδα κινδύνου. Διαρκείς περιπολίες σε σημεία που έχουν προαποφασιστεί με την Πυροσβεστική μέχρι και 24ωρες φυλάξεις σε δασικές περιοχές όταν ο κίνδυνος ήταν αυξημένος.
Ο εθελοντισμός για τον Κυριάκο δεν ήταν ένα χόμπι ή μια ασχολία, αλλά τρόπος και στάση ζωής. Και το αποδείκνυε ανά πάσα στιγμή.
Για τον Κυριάκο οι εθελοντές ήταν μια μεγάλη οικογένεια. Δεν είχε σημασία αν τους γνώριζε προσωπικά, δεν είχε καμία σημασία αν βρίσκονταν στην Αθήνα ή στην Ορεστιάδα ή στην Κρήτη.
Πολλές φορές κάναμε συζητήσεις και παίρναμε αποφάσεις πώς να βοηθήσουμε μικρές εθελοντικές ομάδες, είτε με συμβουλές είτε με αποστολή εξοπλισμού. Τα τελευταία δύο χρόνια το ΠΥΣΕΘ με την καθοδήγηση του Κυριάκου απέστειλε εξοπλισμό και μέσα ατομικής προστασίας σε 30 μικρές εθελοντικές ομάδες.
Επιπλέον, δύο μεγάλα οχήματα διατέθηκαν σε ισάριθμες, αρκετά δραστήριες εθελοντικές ομάδες. Το ένα στην ΕΠΟΜΕΑ Ελλάδος, τη μεγαλύτερη ομάδα διάσωσης στη χώρα μας, η οποία μάλιστα ήταν μία από τις τέσσερις εθελοντικές ομάδες που πήγαν και βοήθησαν στην ανεύρεση θυμάτων μετά τον μεγάλο σεισμό στην Τουρκία πριν μερικούς μήνες. Το όχημα του ΠΥΣΕΘ έπαιξε σημαντικό ρόλο στην επιτυχία της αποστολής.
Το δεύτερο όχημα διατέθηκε στην εθελοντική ομάδα ΠΑΤΕΡΑΣ του δήμου Μάνδρας και βοηθά αποτελεσματικά στη φύλαξη και την ασφάλεια της περιοχής.
Τα νέα εκείνο το βράδυ Κυριακής μάς πάγωσαν όλους. Η είδηση σόκαρε την οικογένειά του, τους φίλους του και τους εθελοντές, ολόκληρο τον δήμο Μαραθώνα και εμένα, που τον είχα σαν γιο μου.
Δεν μπορώ παρά να αισθανθώ υπερήφανος για τον γιο μου. Ο τρόπος που αφιέρωσε τη ζωή του στην προστασία των δασών, της φύσης και ευρύτερα στον εθελοντισμό είναι εμπνευσμένος και προτρέπει και άλλους να ακολουθήσουν τα βήματά του.
Η προσφορά του ως εθελοντή θα μείνει χαραγμένη στις καρδιές μας και θα μας υπενθυμίζει πάντα τη σημασία της προστασίας της φύσης για την ευημερία και την ασφάλειά μας.
Ο Κυριάκος ήταν πραγματικός ήρωας. Η απώλειά του είναι βαθιά συγκλονιστική για όλους εμάς που τον αγαπούσαμε και τον εκτιμούσαμε. Μέσα από αυτό το άρθρο, εκφράζω τη θλίψη και τον πόνο μου για τον χαμό του, αλλά και την ευγνωμοσύνη μου για τη ζωή του και την προσφορά του.
Ας συνεχίσουμε τον αγώνα του, να προστατεύουμε τη φύση και να τιμούμε τη μνήμη του, ώστε οι επόμενες γενιές να απολαμβάνουν έναν κόσμο καλύτερο και πιο ασφαλή.
Έζησε με τιμή και αξιοπρέπεια, θα συνεχίζει να ζει για πάντα στις καρδιές μας.
Αντίο «παιδί» μου, αντίο φίλε…
* Ο Αθανάσιος Λασκούδης είναι Υποδιοικητής στο Πυροσβεστικό Σώμα Εθελοντών Νέου Βουτζά – Προβαλίνθου
*Ευχαριστούμε θερμά τον Βασίλη Βασσάλο για την παραχώρηση των φωτογραφιών
