της Μάτα Χάρι
Πέρασαν μέρες, εβδομάδες, μήνες και σε βαριές περιπτώσεις χρόνια και το κόλλημα έγινε πλέον το συστατικό της ερωτικής σου καθημερινότητας. Ξέχασες να φλερτάρεις (ρετρό, αλλά το προτιμώ), ξέχασες να διασκεδάζεις με υποψήφιους, έστω και όχι πολλά υποσχόμενους, άντρες, ξέχασες ακόμη και το πώς είναι η όψη του εφιαλτικά ονειρεμένου σου κολλήματος. Θυμάσαι μόνο εκείνες τις καλές και όμορφες στιγμές και το εγώ σου βασανίζεται στη σκέψη πως τις ξέχασε ο άλλος.
Ένας φαύλος κύκλος σκέψεων μεγάλης διαμέτρου γυρίζει με ανεξέλεγκτη ταχύτητα στο κεφάλι σου. Σε αγαπώ, με αγαπάς, τι θα γίνει με εμάς; Και ακολουθεί εν συνεχεία το σε αγαπώ, δε με αγαπάς ή μήπως με αγαπάς και δε το ξέρεις. Μόνη σου ρωτάς και ποικιλοτρόπως απαντάς. Όχι μόνο φυσικά στο «με αγαπάς» αλλά και σε πολλές άλλες ερωτήσεις.
Οι φίλοι σου, όπως λέει και η Αλεξίου που βαρέθηκες να ακούς, πήραν τις μπύρες τους αγκαλιά και βαρέθηκαν πια και αυτοί να σε ακούνε. Μην τους αδικείς, η υπομονετική ανεκτικότητα διακρίνει μόνο τον «καψούρη». Και αυτόν τον εγκαταλείπει όταν τον κυριεύει το άγχος της δεδομένης ή υπό αμφισβήτησης ερωτικής απώλειας .
Αυτή τη φορά φίλη μου, επειδή πέρασε και η γιορτή της γυναίκας, επειδή σε καταλαβαίνω ως παθούσα του εξακολουθητικού παρελθόντος, επειδή η νόσος του κολλήματος έχει και άλλες παράπλευρες απώλειες δε θα τα «βάλω» μαζί σου. Φυσικά δε θα τα «βάλω» και με τον εν αγνοία ή εν γνώσει του «ιό» της ασθένειας.
Θα σου πω μόνο, πως εκτός από τον έρωτα που χρόνια δε κοιτά, ότι και το κόλλημα δεν κοιτά ,όχι μόνο χρόνια αλλά και ό,τι άλλο εκτός αυτού συμβαίνει γύρω και τριγύρω. Ξέρω και κατανοώ πως αυτό το «ΞΕΚΟΛΛΑ» σε ενοχλεί περισσότερο και από το γεγονός πως κόλλησες. Σε ενοχλεί γιατί είναι η ταφόπλακα που σου βάζουν οι υπόλοιποι, σε μια κατάσταση που εσύ θες ακόμη να της δώσεις το φιλί της ζωής και να την αναστήσεις.
Η πιστή Πηνελόπη που ενσαρκώνεις ίσως είναι τιμή σου για πολλούς, ίσως αυτοκαταστροφή σου για περισσότερους. Η Κίρκη από την άλλη (δευτερεύων ρόλος) πέρασε καλύτερα. Σε κάθε περίπτωση, όποιον ρόλο και αν θες να επιλέξεις να ακολουθήσεις, θα πρέπει να θυμάσαι πως σίγουρα για τη δεδομένη περίοδο των ερωτηματικών και αναπάντητων «γιατί» , εσύ αποτελείς ένα κεφάλαιο για τη ζωή του άλλου, ενώ ο άλλος είναι η ραψωδία ολόκληρης της ζωής σου.
Συμβουλή φυσικά σε μορφή ιατρικής συνταγής δεν έχω να δώσω, ούτε έχω το μυστικό «5 βήματα για να τον ξεπεράσεις», ούτε θα πω αυτά που ξέρεις. Αντιθέτως, θα σου πω να ακολουθήσεις μια ομοιοπαθητική θεραπεία. Κόλλα, λοιπόν, όσο θες. Κόλλα όμως λίγο παραγωγικά και όχι παθολογικά. Σταμάτα να βγάζεις alert για τον αγνοούμενο, αξιοποίησε την συναρπαστική σου φαντασία ,με την οποία δημιουργείς σενάρια, και διοχέτευσε την έστω και σε ιδέες για το σπίτι. Η κάθε μέρα έχει 24 ώρες, δε χρειάζεται να σκέφτεσαι το κόλλημα σου όλες τις ώρες!
Σταμάτα να πιστεύεις ότι το δικό σου κόλλημα είναι ένα ξεχωριστό και ιδιαίτερο δράμα, που ελπίζεις ότι θα έχει happy end. Δεν αποκλείεται, αλλά μπορεί και να αποκλεισθεί τελικά. Σταμάτα να λειτουργείς ως Αγκάθα Κρίστι και Σέρλοκ Χολμς. Σταμάτα να λειτουργείς με τεχνικές και τακτικές που σου υπόσχονται την επιστροφή του ασώτου. Ζήσε το κόλλημα σου διασκεδαστικά και όχι μίζερα. Απόλαυσε το! Ζήσε ελεύθερα με πρώτη σκέψη το απενοχοποιημένο θέλω σου και όχι το υποθετικό θέλω του άλλου.
Υ.Γ αν επιλέξεις το ρόλο της Πηνελόπης έχεις την ειλικρινή μου συμπαράσταση και ελπίζω σε δέκα χρόνια να ζούμε και να θυμόμαστε το όνομα του αγαπημένου μας.
