της Μάτα Χάρι
Με λένε Μάτα Χάρι και κατασκοπεύω ανθρώπινες σχέσεις.. χρόνια τώρα (όχι πολλά είμαι μόλις 33). Χωρίς ταμπού, μετά πάθους και άνευ φόβου θα μοιραστώ όλες μου τις εμπειρίες μαζί σας.
Αθήνα, 1997
Η Μαίρη, οχτώ χρονών, κάνει τις τελευταίες της βουτιές. Η παρέα της γιαγιάς της έχει γίνει ανυπόφορη. Βαρέθηκε να ακούει όλη την ώρα το ενοχλητικό και υποτακτικό της «μη». Μην τρέχεις θα χτυπήσεις, μη μασάς γρήγορα θα πνιγείς, μη μιλάς δυνατά θα μας μαλώσουν, μη μη μη… Στην παραλία ευτυχώς εμφανίστηκε ένα καινούριο κοριτσάκι!
-Κοπέλα! Κοπέλα…
Η Μαίρη της φώναξε δυνατά. Τη ρώτησε αν θέλει να παίξουν. Μέσα σε λίγα λεπτά είχαν φτιάξει ένα κάστρο και γελούσαν με άμμο στα δόντια.
Η χαρά τους διακόπηκε από την απότομη φωνή της γιαγιάς: «Θα συναντηθείτε μια άλλη φορά. Μαίρη φεύγουμε, βάλε γρήγορα το καπέλο σου μη σε κάψει ο ήλιος».
Πάτρα, 2001
Ο Σωκράτης πρωτοετής στο Μαθηματικό χαζεύει τις βιτρίνες στην καινούρια του πόλη. Ονειρεύεται ήδη ότι έχει πάρει το πτυχίο του και οργανώνει το μεταπτυχιακό του. Χαμογελάει στη σκέψη του μεταδιδακτορικού διπλώματος και είναι έτοιμος να αποκτήσει το δεύτερό του παιδί. Είναι σίγουρος πως με σωστό πρόγραμμα και μεθοδικότητα όλοι οι στόχοι θα επιτευχθούν. Όπως και στα μαθηματικά, κάθε πρόβλημα έχει τουλάχιστον μια λύση. Έτσι και ο Σωκράτης αισιόδοξα δε φοβάται τις πιθανές μελλοντικές δυσκολίες και είναι σίγουρος πως έχοντας τον έλεγχο θα τα καταφέρει.
Ιθάκη, 2013
Η Αργυρώ είναι χαρούμενη που επιτέλους η μετάθεσή της στην Αθήνα είναι γεγονός. Η επαρχία σίγουρα θα ήταν καταστροφή για τα δυο παιδιά της. Θα έχουν τη δυνατότητα να ασχοληθούν με ένα σωρό δραστηριότητες και φυσικά το σχολείο θα είναι καλύτερο. Ο πατέρας τους είναι πολύ χαρούμενος που επιτέλους η οικογένειά του θα σμίξει. Τίποτα πια δε θα πάει ξανά στραβά! Δε θα το επιτρέψουν…
Παγκράτι, 2018
Μαίρη 8 χρονών, ο Σωκράτης 18 και η Αργυρώ 38 κάνουν παρέα. Για την ακρίβεια οι φωτογραφίες με τις χαμογελαστές τους φάτσες στο νεκροταφείο είναι στη σειρά. Αιτία θανάτου και των τριών η κακιά η ώρα. Αυτή που δυστυχώς δεν είχε προβλέψει η γιαγιά της Μαίρης όταν το θυμωμένο της χεράκι τραβήχτηκε και την πάτησε το αμάξι. Αυτό το τελευταίο «μη» που δεν την έσωσε από το ενδεχόμενο κακό. Η ίδια κακιά η ώρα πάτησε και τον Σωκράτη, που αφηρημένος δε σταμάτησε στο κόκκινο ανθρωπάκι και η εξίσωση των ονείρων του παραμένει αδύνατη για τους γονείς του. Η ίδια η κακιά η ώρα ήρθε και για την Αργυρώ στην Κηφισίας, στην αγαπημένη της Αθήνα, όταν κάποιος πέρασε το «stop» και επέτρεψε όλα να πάνε στραβά.
Μετά από καιρό…
Γράφω κάτι διαφορετικό. Σκέψεις σκόρπιες. Ιστορίες αληθινές. Σκοπός μου φυσικά δεν είναι να ανυψώσω τη ματαιότητα, ούτε φυσικά να χειροκροτήσω το «ζήσε τη στιγμή». Πέθανε μέσα μου η προνοητικότητα και προσπαθώ να συνηθίσω χωρίς το άγχος του ελέγχου. Σταμάτησα να φοβάμαι τις αποφάσεις μου και βρέθηκα αντιμέτωπη με την ικανότητα του επιλέγειν. Άρχισα να αισθάνομαι τα συναισθήματά μου και να ακούω τους συνομιλητές μου.
Μετά από καιρό θέλω να έχω κρατήσει την υπόσχεση που έδωσα στον εαυτό μου. Να σέβομαι τη ζωή γιατί ο αδικαιολόγητος χαμός της είναι απαρηγόρητος. Να εκτιμώ τις διαθέσεις μου γιατί η απώλεια των αισθήσεων δεν είναι αναστρέψιμη. Να ελέγχω αυτό που ζω και όχι αυτό που δεν ξέρω αν θα ζήσω.
Με σεβασμό στη μνήμη όσων χάθηκαν άδικα…
