Υπάρχουν πολλές ιστορίες στον αθλητισμό για πρωταθλητές που υπερνίκησαν δυσκολίες, μεγάλωσαν με στερήσεις, τους έτυχαν αναποδιές και τελικά τα κατάφεραν.
Υπάρχει όμως και ο Ιρλανδός Κίραν Μπιχάν.
Στα 32 του εργάζεται πια στην Αυστρία ως ομοσπονδιακός τεχνικός στην εθνική ομάδα Νέων της χώρας, έχοντας αφήσει ως κληρονομιά μια απίστευτη ιστορία θάρρους κι επιμονής, καθώς πρόκειται για μια μοναδική περίπτωση πρωταθλητή που όμοιά του δεν έχει καταγραφεί στα χρονικά.
Τι άλλο μπορεί να πάει στραβά
Αγωνίστηκε με τα χρώματα της Ιρλανδίας, όντας από γονείς Ιρλανδούς, αλλά ο Μπιχάν γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Κρόιντον, μια πόλη κοντά στο Λονδίνο.
Από παιδάκι, στην ηλικία των οκτώ, διοχέτευσε την ενεργητικότητά του στο αγαπημένο του άθλημα, τη γυμναστική, όπου από μικρός ξεχώριζε για το ταλέντο του.
Ώσπου, στην τρυφερή ηλικία των 10 ήρθε το πρώτο «χτύπημα». Μια μέρα στην προπόνηση, κάνοντας μια άσκηση ένιωσε έναν πόνο στο πόδι του, πράγμα όχι ασυνήθιστο φυσικά για το άθλημα που έκανε.
Ο Κίραν φώναξε τον προπονητή του και αυτός έπειτα από μια σύντομη εξέταση, έπιανε στο πόδι του κάτι που δεν του άρεσε και τον έστειλε κατευθείαν στον γιατρό. Εκεί διαπιστώθηκε ότι είχε ένα εξόγκωμα στον μηρό και πήγε στο νοσοκομείο για περαιτέρω εξετάσεις.
Τα μαντάτα δεν ήταν ευχάριστα, καθώς ο μικρός Κίραν διαγνώστηκε με καλοήθη όγκο κι έπρεπε να υποβληθεί άμεσα σε επέμβαση. Δυστυχώς, παρουσιάστηκαν επιπλοκές στην εγχείρηση και συγκεκριμένα «πειράχτηκαν» τα νεύρα του, προκαλώντας μεγάλη ζημιά.
«Μας είπαν ότι υπάρχει μεγάλη πιθανότητα ότι δεν θα μπορούσε να ξαναχρησιμοποιήσει το πόδι του και το πιθανότερο είναι πως θα κατέληγε σε αμαξίδιο» είχε πει η μητέρα του, Μπέρνι.
Όλα από την αρχή
Όπως ήταν φυσικό, τα νέα «πάγωσαν» τον Κίραν και την οικογένεια, αφού εξαιτίας μιας φαινομενικά εύκολης επέμβασης, μπορεί να μην ξαναπερπατούσε ποτέ.
Μέσα του ο Κίραν δεν τα παράτησε ποτέ και δεν αποδέχτηκε ποτέ πως θα περάσει την υπόλοιπη ζωή του σε αναπηρικό αμαξίδιο. «Είπε στους γιατρούς πως δεν τους πιστεύει» είπε η μητέρα του, προσθέτοντας πως «τον κοιτούσες και ήξερες από αυτά που σου έλεγε ότι θα τα καταφέρει».
Οι γιατροί συνέστησαν κατάκλιση και μετακινήσεις με το αμαξίδιο και οι επόμενοι 15 μήνες πέρασαν κάπως έτσι, αλλά ο Κίραν είχε άλλα πλάνα για τη συνέχεια.
«Περάσαμε όλο αυτό το φάσμα και ήταν μια μακρά περίοδος αποκατάστασης. Τα κατάφερε όμως» είπε η μητέρα του.
Ο Κίραν όχι μόνο κατάφερε να σταθεί στα πόδια του, αλλά λίγους μήνες μετά επέστρεψε στις προπονήσεις κάνοντας τους ειδικούς να σκίσουν τα πτυχία τους.
Το δεύτερο χτύπημα
Εκεί που όλα έδειχναν πως ο 12χρονος πια αθλητής είχε αφήσει πίσω του τα δύσκολα, η μοίρα είχε άλλα σχέδια.
Μια μέρα στην προπόνηση, την ώρα που έκανε ασκήσεις πάνω στους ζυγούς, γλίστρησε και έπεσε. Η πτώση με το κεφάλι τού προκάλεσε μεγάλη ζημιά στο αυτί και ως αποτέλεσμα είχε σοβαρά προβλήματα ισορροπίας και συντονισμού. Ανά πάσα στιγμή, κάθε ξαφνική κίνηση μπορούσε να του προκαλέσει λιποθυμία.
Οι γιατροί είχαν και πάλι άσχημα νέα να πουν στον ίδιο και στην οικογένειά του. Βλάβη στον εγκέφαλο και απώλεια συντονισμού στις κινήσεις ήταν η διάγνωση, όπερ σήμαινε ότι και πάλι θα έπρεπε να περάσει την υπόλοιπη ζωή του καθηλωμένος σε αμαξίδιο.
Αυτή τη φορά το χτύπημα «λύγισε» την οικογένειά του και τους δικούς του ανθρώπους. Το ζήτημα δεν ήταν απλά κινητικό, ότι έπρεπε να δουλέψει στο πόδι του, αλλά ήταν θέμα συντονισμού. Από το πιο απλό, στο να μπορεί να κουνάει το κεφάλι του ή να κάθεται, ήθελε πολύ χρόνο και κόπο.
Η δεύτερη επιστροφή
Για έναν 12χρονο που είχε ήδη περάσει έναν πολύ σοβαρό τραυματισμό, θα ήταν ίσως σοκαριστικό, όχι όμως για τον Κίραν.
Έπειτα από τρία χρόνια με δάκρυα, πόνο και σκληρή προσπάθεια, ο 15χρονος πια Κίραν δεν ήταν λειτουργικός χωρίς το αμαξίδιο, αλλά επέστρεψε στις προπονήσεις.
Μπορεί να είχε πίσω του μια επταετία, από όταν ξεκίνησε τηγυμναστική, όμως είχε και δυο πολύ σοβαρούς τραυματισμούς, οπότε πολλοί αμφέβαλαν για το αν θα επέστρεφε σε επίπεδο πρωταθλητισμού.
Στο μεταξύ, έναν χρόνο πριν είχε σπάσει το χέρι του, μετά τραυματίστηκε στον καρπό και στα 17 του αφαίρεσε έναν χόνδρο από τον δεξιό του καρπό… Αυτό δεν τον εμπόδισε το 2006 να πάρει μέρος στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων που διεξήχθη στον Βόλο και να πάρει την 4η θέση.
Οι δυσκολίες ήταν εκεί
Οι σοβαροί τραυματισμοί τον βρήκαν πάνω που πήγε να κάνει το «μπαμ». Το 2009 λίγους μήνες πριν από το ντεμπούτου στο Ευρωπαϊκό, υπέστη ρήξη χιαστών στο δεξί γόνατο και μετά έπαθε το ίδιο και στο αριστερό γόνατο.
Αν ήταν οποιοσδήποτε άλλος μπορεί να τα είχε παρατήσει, αλλά ο Κίραν δεν ήξερε τι σημαίνει αυτή η λέξη και το 2011 επανήλθε δριμύτερος.
Ο επιμένων νικά
Το Παγκόσμιο Κύπελλο του Βερολίνου εξελίχθηκε σε όνειρο για τον Κίραν κερδίζοντας αργυρό και χάλκινα μετάλλια στο έδαφος, αλλά ο μεγάλος στόχος του ήταν οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Λονδίνου.
Χωρίς κρατική χρηματοδότηση και βάζοντας 12.000 ευρώ από την τσέπη του συνέχισε να παίρνει μέρος σε αγώνες και το 2012 συμμετείχε στα προολυμπιακά trials και εξασφάλισε τη συμμετοχή του, καθώς πήρε την 4η θέση. Δυστυχώς, ένας τραυματισμός στο μετατάρσιο δεν τον άφησε να προκριθεί στον τελικό των Ολυμπιακών, όμως ο Κίραν ένιωθε ήδη νικητής.
«Ήταν όνειρο. Πριν από χρόνια άκουγα να μου λένε ότι “δεν θα ξαναπερπατήσεις ποτέ και δεν θα ξανακάνεις γυμναστική” και εγώ πήγα στους Ολυμπιακούς» είπε στο BBC ο Μπιχάν, προσθέτοντας πως «χοροπηδούσα στο δωμάτιό μου κι έκλαιγα», όταν έμαθε πως θα πάει στους Ολυμπιακούς.
Ο εφιάλτης επιστρέφει
Μετά τους Ολυμπιακούς του Λονδίνου, υποβλήθηκε σε νέα επέμβαση στο αριστερό του γόνατο και λόγω του όγκου που είχε ως παιδί, αναγκάστηκαν να του αφαιρέσουν όλο τον τετρακέφαλο, όπερ σήμαινε πως θα ήταν πιο ατροφικό το πόδι σε σχέση με το δεξί.
Τον επόμενο χρόνο χειρουργήθηκε σε νέα επέμβαση στον χόνδρο, που για άλλους θα σήμαινε τέλος στην καριέρα τους, αλλά ούτε αυτό μπορούσε να τον σταματήσει.
Λύτρωση και φινάλε
Ο Κίραν για μια ακόμα φορά στη ζωή του διέψευσε τα προγνωστικά και τον Απρίλιο του 2016 πήρε την πρόκριση για τους Ολυμπιακούς του Ρίο, γράφοντας ιστορία αφού έγινε ο πρώτος Ιρλανδός γυμναστής με δυο σερί συμμετοχές στη μεγαλύτερη αθλητική διοργάνωση.
Στο Ρίο δεν προκρίθηκε σε κάποιον τελικό έχοντας τραυματισμό και στο πολύπαθο αριστερό γόνατο, ο οποίος ήταν και τελικά μοιραίος όσον αφορά την καριέρα του. Οι γιατροί του έβαλαν «απαγορευτικό» μια και καλή, αφού η ζημιά ήταν μη αναστρέψιμη.
Πέντε ζωές σε μία
«Προφανώς, αν κάποιος μπορεί να παραδειγματιστεί από την ιστορία μου, το “θέλω”, θέλω να γίνω έμπνευση» θα πει μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση, έχοντας κερδίσει πέρα από μετάλλια και διακρίσεις τον θαυμασμό όλου του αθλητικού κόσμου.
