του Βαγγέλη Γερμανού
Ο Βαγγέλης Γερμανός γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Πειραιά. Σπούδασε μουσική και μαθηματικά και εργάστηκε σαν μαθηματικός για μια πενταετία, πριν τον απορροφήσει το γράψιμο των τραγουδιών. Η μουσική του παραγωγή συνοψίζεται σε δώδεκα δίσκους, με εκατόν τριάντα τραγούδια. Περιέχονται όλα στο βιβλίο του, με τίτλο “Ο Αρμενιστής”. Εδώ και μια δεκαετία, περίπου, ζει στη Νέα Μάκρη.
Δεν είναι τυχαία η επιλογή μου να ζω σ’ αυτόν τον τόπο. Μετά από περιπλανήσεις, μέσα κι έξω από την πατρίδα μας, εδώ βρήκα το περιβάλλον που μου ταιριάζει. Θάλασσα, πράσινο, χώρος να κινηθείς ελεύθερα, χωρίς το πήξιμο της Αθήνας, ανάσα καθαρή.
Εδώ, η έμπνευσή μου δεν περιορίζεται από το τσιμέντο, τ’ αμάξια, τους βιαστικούς ανθρώπους, την αγωνία της καθημερινότητας.
Γράφω και τραγουδώ τραγούδια γύρω στον μισό αιώνα. “Κρουαζιέρα Θα Σε Πάω”, “Θα’θελα Να’μουν Κηπουρός”,” Στην Μπανιέρα Δυο-Δυο”, “Το Βραχυκύκλωμα”, “Σκλάβος Σου Για Πάντα”, “ Το Μπαρμπουνάκι”. Ελάχιστες φορές μου έχουν έρθει μονομιάς, έτοιμα. Συνήθως τα σκαλίζω μέχρις εξαντλήσεως. Μπαινοβγαίνω μέσα τους, τα ζω.
Το περιβάλλον, για μένα, είναι η προέκταση των τραγουδιών μου. Η θάλασσα είναι η μήτρα όλων μας. Το καλύτερο δώρο της φύσης στην περιοχή. Και το πράσινο. Αυτός ο τεράστιος πευκώνας που απλώνεται σα χάδι, από τον Βουντζά μέχρι τον Σχινιά.
Βέβαια, συνήθως κανείς δεν εκτιμάει ό,τι έχει. Του φαίνεται στο τέλος φυσικό κι ο νους του τρέχει αλλού, στα προβλήματα, που δεν λείπουν από κανέναν μας.
Εγώ, πάλι, έχω συνειδητοποιήσει πως είμαι φιλοξενούμενος, περαστικός από ‘δώ. Γιαυτόν τον λόγο, προσπαθώ ν’ αφήνω όσο το δυνατόν λιγότερα ίχνη. Φροντίζω να μην ενοχλώ τους άλλους. Ευτυχώς, υπάρχει χώρος, η δόμηση δεν είναι πυκνή. Η θάλασσα και το πράσινο υπερισχύουν.
Για τα προβλήματα της περιοχής δεν διαθέτω ιδιαίτερη γνώση, είναι αλήθεια. Ένα πρόβλημα είναι που έκλεισε το κολυμβητήριο της βάσης, εδώ και κάμποσο καιρό. Έτσι όμως υποβαθμίζεται η περιοχή, την στιγμή που άλλοι δήμοι, σίγουρα φτωχότεροι, συντηρούν τις πισίνες τους. Χρειαζόμαστε καλύτερη οργάνωση. Πιστεύω πως όλα γίνονται όταν συνεργαζόμαστε χωρίς εγωισμούς και αντιζηλίες. Τώρα θα μου πεις πως η πισίνα είναι πρόβλημα πολυτελείας. Άλλοι θαλασσοπνίγονται, παλεύοντας για την ζωή τους. Και μη χειρότερα. Άνθρωποι διωγμένοι, πρόσφυγες, πεινασμένοι, άστεγοι, στα φανάρια.
Εδώ και κάτι χρόνια ζούμε την οικονομική κρίση που έχει επηρεάσει βαθειά και τον ψυχισμό μας. Παρατηρώ στην κοινωνία μια τάση προς την κατήφεια, τη θλίψη, μέχρι και την κατάθλιψη. Ένα μάζεμα προς τα μέσα,στα εσώψυχα.
Που και που ξεσπάμε σε σχιζοφρενικά ξεσπάσματα, διαμαρτυρίες που πέφτουν στο κενό, χωρίς ελπίδα για καλυτέρευση. Κι έτσι μετατρεπόμαστε σιγά-σιγά σε “ουτοπιστές δωματίου”, απομονωνόμαστε. Είναι καιρός να συνειδητοποιήσουμε τι πραγματικά αξίζει τον κόπο. Ποιο είναι το ουσιώδες. Η ανθρώπινη μοίρα είναι η προσφορά. Τίποτ’ άλλο. Έχω υποχρέωση, απέναντι στον εαυτό μου και στους συνανθρώπους μου, να εξημερώνω τα ατομικά και κοινωνικά ήθη με τα τραγούδια μου, όπως έχει και ο κάθε συμπολίτης μας, με την δραστηριότητα που ασκεί. Έτσι πάει μπροστά η κοινωνία. Η σκέψη και η δράση οφείλουν να είναι ενωτικές, όχι διαχωριστικές. Επειδή, στην ουσία, δουλεύουμε για την επόμενη γενιά, νοιώθω πως πρέπει να κάνουμε πράγματα για τους νέους. Να τους μάθουμε μουσική, ας πούμε. Οι αρχαίοι μας πρόγονοι μάθαιναν στα παιδιά τους ανάγνωση, γραφή και κιθάρα. Η κιθάρα, προσωπικά, με γλίτωσε από πολλές κακοτοπιές. Η καλλιέργεια του ανθρώπου αναπτύσσεται μονάχα με την καλλιτεχνική δραστηριότητα.
Τέλος, είναι καθήκον του καθενός μας ο σεβασμός προς το περιβάλλον, τη χλωρίδα και την πανίδα. Ευτυχώς υπάρχουν συμπολίτες μας που ευαισθητοποιούνται προς αυτή την κατεύθυνση, φροντίζοντας τα αδέσποτα. Μετά τη θάλασσα και το πράσινο, οι γάτες ομορφαίνουν την Νέα Μάκρη.
Ευχαριστώ για την φιλοξενία,
Βαγγέλης Γερμανός
