της Άννας Κουφοπούλου
Μια στήλη εμπνευσμένη από εσάς για εσάς. Η στήλη της φωνής σας για τα θέματα της πόλης μας.
Είναι αυτό που ζήσαμε όταν ήμασταν παιδιά… Τότε η τεχνολογία δεν είχε τόσο μεγάλη ανάπτυξη, οπότε θέλαμε δε θέλαμε, διασκεδάζαμε με άλλα πράγματα έκτος των ηλεκτρονικών! Δε λέω, υπήρχαν ορισμένα ηλεκτρονικά, αλλά η μόδα ήταν στο ξεκίνημά της και δε μας είχαν κυριεύσει σε τέτοιο βαθμό, όπως κυριεύουν τα παιδιά σήμερα.
Υπήρχαν παιχνίδια που τα σημερινά παιδιά δεν γνωρίζουν καν, ή απλά τα έχουν ακουστά. Οι προηγούμενες γενιές ενθουσιάζονταν με παιχνίδια που συγκρινόμενα με τα gadgets του σήμερα ήταν… «φτωχά». Ορισμένα από αυτά μάλιστα, σήμερα δεν διατίθενται στην αγορά.
Σκεφτόμουν, λοιπόν, πόσο ωραίο θα ήταν να γυρίσουμε τον χρόνο πίσω και να θυμηθούμε με τι παίζαμε, αλλά και διασκεδάζαμε στα δικά μας χρόνια αθωότητας. Ρώτησα για το δικό σας αγαπημένο παιχνίδι ή δραστηριότητα. Και είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι ο καθένας είχε να μιλήσει για κάτι διαφορετικό!
Χριστέλλη Ελευθερίου
Ένα από τα αντικείμενα που δε χρησιμοποιούμε πια είναι το κασετόφωνο! Κάθε σπίτι είχε τη δική του συλλογή από κασέτες, για τις οποίες ήταν πολύ περήφανο και κάθε τόσο ένα μέλος της οικογένειας διάλεγε μία για να παίξει στο κασετόφωνο. Σε περίπτωση εκδρομής ή εξόρμησης στην εξοχή, όλο και κάποιος θα είχε ένα κασετοφωνάκι και μερικές από τις αγαπημένες του κασέτες.
Ναι, ο κόσμος των «έξυπνων κινητών» έχει φέρει χιλιάδες τραγούδια σε μια μόνο συσκευή, έχει αντικαταστήσει όλες εκείνες τις κασέτες και έχει κάνει τη μουσική εύκολα προσβάσιμη οποιαδήποτε στιγμή και οπουδήποτε. Παρ’ όλα αυτά, εκείνες οι κασέτες είχαν μια μαγεία και έναν αέρα μιας εποχής, που πλέον φαντάζει πολύ μακρινή.
Μαίρη Τουλιά
Όταν ήμουν μικρή έκανα συλλογή από περιοδικά του «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών» που προσέφεραν μινιατούρες διαφόρων ηρώων. Μπορούσες να τις ζωγραφίσεις με μπογιές που παριείχε το περιοδικό και στη συνέχεια να κάνεις αναπαράσταση από διάφορες μάχες. Καθόμουν με τις ώρες και ζωγράφιζα.
Είχα μέχρι και ειδικά εργαλεία που σε βοηθούσαν να χρωματίσεις την κάθε λεπτομέρεια. Σαν παιδί έμαθα να πλάθω φανταστικά σενάρια διοργανώνοντας μάχες στη «Μέση Γη». Δυστυχώς δεν κράτησα τις μινιατούρες μου και αυτά τα περιοδικά έχουν σταματήσει να κυκλοφορούν εδώ και χρόνια. Συχνά πιάνω τον εαυτό μου να νιώθει νοσταλγία. Δε θα ξεχάσω τη χαρά που ένιωθα με αυτή την ενασχόληση και το πόσο με βοήθησε να αναπτύξω τον εσωτερικό μου κόσμο.
Μαργαρίτα Γαλανού
Ένα παιχνίδι που στα δικά μου παιδικά χρόνια ήταν πολύ αγαπητό, ήταν το «σχοινάκι» ή αλλιώς «το παιχνίδι με το λάστιχο». Μας κρατούσε επί ώρες σε εγρήγορση και οι «μάχες» έδιναν και έπαιρναν.
Ο τρόπος παιξίματος ήταν ο εξής: είχαμε ένα λάστιχο, με ενωμένες τις άκρες του ώστε να μπαίνουν και τα δυο μας πόδια μέσα. Με τα πόδια μας δημιουργούσαμε ένα άνοιγμα κι έπρεπε δύο παιδιά που στέκονταν το ένα απέναντι απ’ το άλλο, με τα πόδια μέσα από το λάστιχο να το κρατούν τεντωμένο. Ένα τρίτο παιδί έπαιρνε θέση στη μέση και έκανε άλματα βάζοντας το ένα πόδι μέσα από το λάστιχο, εναλάσσοντάς το στη συνέχεια με το άλλο. Το λάστιχο ξεκινούσε από χαμηλά στα πόδια κι όσο ανέβαινε προς τα γόνατα, αυξανόταν και η δυσκολία. Απίστευτο παιχνίδι! Σημάδεψε τα παιδικά μας χρόνια…
Θάνος Βουλής
Ένα gadget το οποίο έκανε πραγματικά πάταγο παλαιότερα, αλλά τα σημερινά παιδιά δεν μπορούν να το καταλάβουν, είναι το CD Walkman (ή αλλιώς Discman). Τότε η τεχνολογία δεν βρισκόταν στο επίπεδο που είναι σήμερα, επομένως δεν ήταν καθόλου εύκολο να έχουμε μια συσκευή, από την οποία θα ακούγαμε μουσική μέσω μιας εφαρμογής. Αντί αυτού, υπήρχε το CD Walkman και αργότερα το mp3 Player. Πέρα από τη λειτουργία του, ομολογώ πως δεν ήταν καθόλου βολικό. Είχε μέγεθος λίγο μεγαλύτερο από ένα cd, επομένως δεν μπορούσες να το βολέψεις σε μια τσέπη. Όταν πρωτοκυκλοφόρησε, έκανε εκατομμύρια πωλήσεις, κι ας ήταν αστείο να βλέπεις παιδιά να κυκλοφορούν με ένα τεράστιο μαραφέτι στα χέρια τους. Ωραία χρόνια!
Μάριος Γεωργιάδης
Σαν gamer που ήμουν, κι ακόμα είμαι δηλαδή, πέρασαν πολλές κονσόλες από τα χέρια μου, αλλά δεν θα ξεχάσω ποτέ την πρώτη που είχα. Το Gameboy! Μπορεί ο σχεδιασμός του να ήταν πολύ απλός και η τεχνολογία του να μην συγκρίνεται με τις αντίστοιχες του σήμερα, εντούτοις τότε μου αρκούσε. Βέβαια, ακόμα παίζω με κονσόλες και πλέον με πολύ καλύτερες από το Gameboy, αλλά, για εκείνη την εποχή, αυτό το -απλό πλέον- παιχνίδι ήταν κάτι το ιδιαίτερο για ένα παιδί.
Ράνια Πρωτόπαππα
Αυτό που με συγκινούσε ως παιδί ήταν οι «κάρτες Υπερατού»: μια στοίβα καρτών από διάφορες θεματικές ενότητες. Άλλα είχαν ως θέμα τα αυτοκίνητα, άλλα τους αθλητές, άλλα τις μηχανές. Σε κάθε κάρτα καταγράφονταν τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά (π.χ. για τα αυτοκίνητα, ίπποι, κυβικά, διακρίσεις σε αγώνες). Ανακάτευες την τράπουλα και χώριζες τα χαρτιά σε δύο στοίβες χωρίς να υπάρχει κάποια συγκεκριμένη σειρά.
Σκοπός σου ήταν από την κάρτα που είχες μπροστά σου, να πεις το χαρακτηριστικό που πίστευες ότι ήταν δυνατότερο και μεγαλύτερης ισχύος από αυτό που καταγραφόταν στην κάρτα του αντιπάλου. Αυτός που επιστράτευε το δυνατότερο χαρακτηριστικό, έπαιρνε στην κατοχή του την κάρτα του αντιπάλου. Νικητής ήταν αυτός που στο τέλος του παιχνιδιού είχε μαζέψει τις περισσότερες κάρτες!
