Γράφει ο Κώστας Ζοργιός
Είναι σπάνιο σε μικρές κοινωνίες να ακούς μόνο καλά λόγια για έναν άνθρωπο. Και ακόμα πιο σπάνιο, αυτό να συμβαίνει για κάποιον που είχε θέσεις ευθύνης και ασχολήθηκε επί σειρά ετών με τα κοινά, μια και πάντα θα υπάρξουν αντιπαλότητες, έριδες και πολιτικές διαφωνίες. Φεύγοντας πολύ ξαφνικά και πρόωρα για το μεγάλο του ταξίδι στις αρχές Φεβρουαρίου, ο Αλέκος Βάρσος άφησε πίσω του μεγάλη κληρονομιά από τους αγώνες και τις μάχες που έδωσε, μα πολύ περισσότερο την κοινή ομολογία ότι πορεύθηκε σε όλη του τη ζωή με οδηγό το κοινό καλό, την πρόοδο του τόπου και το συμφέρον των αγροτών.
Γεννήθηκε το 1961 στην Κολοκυθιά Φθιώτιδας, ένα μικρό χωριό κοντά στην Σπερχειάδα και ήρθε στον Μαραθώνα σε ηλικία δύο ετών, μαζί με τους γονείς του και τον αδελφό του Λεωνίδα. Παιδί αγροτικής οικογένειας, μεγάλωσε στα χωράφια δίπλα στον πατέρα του και στο πλάι του ως βοηθός, στις λαϊκές του Ζωγράφου, του Γκύζη και άλλων αθηναϊκών συνοικιών.
Μεγάλωσε στο περιβόλι, στους πάγκους και γύρω από τους ανθρώπους κι η ζωή τον γέμισε από πολύ νωρίς με ευθύνες, καθώς έχασε τον πατέρα του στα 25 του χρόνια και μέσα σε μια μέρα ανέλαβε τα πάντα. Από τη συντήρηση του σπιτιού του, μέχρι τα κτήματα και το εμπόριο.
Χάρη στον δυναμισμό του, εξελέγη σε νεαρή ηλικία πρόεδρος του Αγροτικού Συλλόγου Μαραθώνα. Αυτή η ευθύνη ήταν που τον οδήγησε να σκέφτεται πάντα πρώτα το καλό του κλάδου και σε πολλές περιπτώσεις να αφήνει λίγο πιο πίσω τις δικές του υποχρεώσεις για να λύσει πρώτα τα προβλήματα των άλλων.
«Γνώρισα τον Αλέκο το 1990, όταν εγώ έπαιζα ποδόσφαιρο στη Μάχη Μαραθώνα κι αυτός καθόταν στο τσιμέντο βλέποντας τους αγώνες της. Ήρθαμε πολύ γρήγορα κοντά γιατί εκτίμησα την ήδη μεγάλη προσφορά του με την ιδιότητα του προέδρου αλλά και τον χαρακτήρα του. Ήταν ευγενής, αξιοπρεπής, εχέμυθος και πάντα καλοπροαίρετος, αληθινός φίλος. Ένας πολύ ήρεμος άνθρωπος που την ίδια στιγμή είχε έναν δυναμισμό που συμπαρέσυρε όλον τον αγροτικό κόσμο», λέει στη Marathon Press ο αντιπρόεδρος του Αγροτικού Συλλόγου και επί σειρά ετών συνοδοιπόρος του, Δημήτρης Μάμαλης.
«Έκανε πολλά για τους παραγωγούς του τόπου. Από τον πρωταγωνιστικό του ρόλο στη δημιουργία του αντιπλημμυρικού φράγματος στη Ραπεντώσα που έσωσε την περιοχή του Βρανά από πλημμυρικά φαινόμενα, μέχρι το 1,5 εκατ. που έφερε σε αποζημιώσεις για τις καταστροφές από τις χιονοπτώσεις του 2022.
Ήταν ο πρόεδρος που έβγαλε τον Αγροτικό Σύλλογο από τα σύνορα του χωριού και τον έφτασε μέχρι τα μεγαλύτερα στρώματα του κρατικού μηχανισμού. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον λόγο που έβγαλε πέρσι, στη Γενική Συνέλευση όλων των Αγροτικών Συλλόγων, όταν μίλησε πρώτος και 400 άτομα τον κοιτούσαν με δέος».
Η επιθυμία του Αλέκου Βάρσου να βοηθήσει τον τόπο δεν σταμάτησε στον Αγροτικό Σύλλογο. Εξελέγη δημοτικός σύμβουλος με τον συνδυασμό του Χρήστου Μπάρμπα και του Σπύρου Ζαγάρη και αργότερα με τον Ιορδάνη Λουίζο στον καλλικρατικό δήμο, ενώ διετέλεσε επί σειρά ετών Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου, σε όλες τις περιπτώσεις με καθολική αποδοχή, ακόμα και από πολιτικούς «αντιπάλους» της εποχής.
Παράλληλα με όλα αυτά, έφτιαξε τη δική του οικογένεια. Το 1992 νυμφεύθηκε την Ιφιγένεια Μιμηγιάννη και μέσα σε τέσσερα χρόνια ήρθαν στη ζωή τα δύο τους παιδιά, ο Κωστής (1993) και ο Γιώργος (1996), με τον πρώτο να ακολουθεί τον δρόμο του και να ασχολείται από πολύ μικρή ηλικία με την αγροτική παραγωγή και το εμπόριο. Ήταν άλλωστε 14 ετών, όταν ο πατέρας του τον πρωτοπήρε στις λαϊκές, ακολουθώντας την οικογενειακή παράδοση.
Μέχρι και το τέλος της ζωής του, ο Αλέκος Βάρσος ήταν στο χωράφι, στον πάγκο, στο Σύλλογο. Πεισματάρης, πρωτοπόρος, αγωνιστής ένας άνθρωπος με μεγάλη προσφορά και ήθος που κατάφερε να συσπειρώσει σε πολλές μάχες την τοπική κοινωνία του Μαραθώνα.
