Ο θάνατος του Κέβιν Κίγκαν είναι αιτία για να ανατραπεί, έστω και για λίγο, η επικαιρότητα του Μουντιάλ και της άξιας πρωταθλήτριας Ισπανίας..
Να παραμεριστούν προσωρινά ο Ρόντρι και η παρέα του, οι αναλύσεις για τον νέο παγκόσμιο πρωταθλητή, αλλά και τα συγκινητικά κείμενα που οφείλεται συνοδεύσουν το αντίο του Λιονέλ Μέσι από την Εθνική Αργεντινής.
Εμείς του… εβδομήντα οι εκδρομείς, αποτίνουμε φόρο τιμής στον άνθρωπο που μας έκανε να αγαπήσουμε το ποδόσφαιρο. Γιατί υπάρχουν προσωπικότητες που, ακόμα κι όταν φεύγουν από τη ζωή, υπενθυμίζουν πως το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο τίτλοι, στατιστικά και τρόπαια. Είναι, πάνω απ’ όλα, μνήμη.
Ο Κέβιν Κίγκαν ανήκε σε εκείνη τη γενιά που δεν χρειάστηκε ποτέ να κατασκευάσει τον μύθο της. Τον δημιούργησε μέσα στο γήπεδο. Πολύ πριν οι Χρυσές Μπάλες μετατραπούν σε παγκόσμιο τηλεοπτικό γεγονός και το ποδόσφαιρο γίνει μια βιομηχανία δισεκατομμυρίων, υπήρχε ένας μικρόσωμος εξτρέμ που έτρεχε σαν να κυνηγούσε τον άνεμο. Ένας ποδοσφαιριστής που έπαιζε με την καρδιά και όχι με τους υπολογισμούς.
Όσοι πρόλαβαν να τον δουν δεν θυμούνται μόνο τα γκολ ή τους τίτλους του. Θυμούνται τον τρόπο που κινούνταν. Τη φλόγα που είχε σε κάθε μονομαχία. Το βλέμμα του πριν από κάθε σέντρα.
Την αίσθηση ότι κάθε παιχνίδι ήταν ο τελικός της ζωής του. Τα βρετανικά γήπεδα είχαν να δουν ποδοσφαιριστή με τόσο κοφτή ντρίπλα, τόσο εκρηκτική αλλαγή κατεύθυνσης και τόσο απρόβλεπτες επινοήσεις, από την εποχή του Τζορτζ Μπεστ.
Ο Κίγκαν δεν ήταν ο κλασικός Άγγλος ποδοσφαιριστής της εποχής του, που βασιζόταν αποκλειστικά στη δύναμη και στο ψηλό παιχνίδι. Ήταν ένας καλλιτέχνης της κίνησης. Έσπαγε την ισορροπία του αντιπάλου με μια προσποίηση, άλλαζε κατεύθυνση σε ελάχιστο χώρο και δημιουργούσε υπεραριθμίες εκεί όπου φαινόταν πως δεν υπήρχε ούτε εκατοστό ελεύθερου χώρου.
Δεν ήταν ο πιο γρήγορος, ούτε ο πιο δυνατός. Ήταν όμως ασταμάτητος. Πίεζε τους αμυντικούς μέχρι να κάνουν λάθος, επέστρεφε για να μαρκάρει, ξεκινούσε ξανά την επίθεση και λίγο αργότερα εμφανιζόταν μέσα στην περιοχή για να τελειώσει τη φάση. Έπαιζε με μια ένταση που σπάνια συναντούσες ακόμα και στους κορυφαίους ποδοσφαιριστές της γενιάς του.
Ο Μπιλ Σάνκλι ήταν εκείνος που διέκρινε το ταλέντο του και τον έφερε στη Λίβερπουλ. Εκεί, υπό τις οδηγίες του ίδιου και αργότερα του Μπομπ Πέισλι, μεταμορφώθηκε σε έναν από τους κορυφαίους Ευρωπαίους ποδοσφαιριστές. Κατέκτησε τρία πρωταθλήματα Αγγλίας, ένα Κύπελλο Αγγλίας, δύο Κύπελλα UEFA, ένα Κύπελλο Πρωταθλητριών και ένα Ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ, αποτελώντας βασικό κομμάτι της ομάδας που κυριάρχησε στην Ευρώπη στα μέσα της δεκαετίας του ’70.
Το καλοκαίρι του 1977 πήρε μια απόφαση που ελάχιστοι Άγγλοι αστέρες τολμούσαν τότε. Άφησε τη Λίβερπουλ και μετακόμισε στο Αμβούργο. Πολλοί προέβλεπαν ότι δύσκολα θα προσαρμοζόταν στο διαφορετικό ποδόσφαιρο της Bundesliga.
Ο Κίγκαν τούς διέψευσε όλους. Οδήγησε το Αμβούργο στην κατάκτηση του γερμανικού πρωταθλήματος, το έφερε μέχρι τον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών και έγινε ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης του. Η Ευρώπη υποκλίθηκε στο ταλέντο του χαρίζοντάς του δύο συνεχόμενες Χρυσές Μπάλες, το 1978 και το 1979. Ελάχιστοι ποδοσφαιριστές στην ιστορία έχουν πετύχει κάτι ανάλογο. Ακόμα λιγότεροι Άγγλοι κατάφεραν να αναδειχθούν κορυφαίοι της ηπείρου αγωνιζόμενοι εκτός συνόρων.
Με την εθνική Αγγλίας αγωνίστηκε 63 φορές και σημείωσε 21 γκολ. Δεν κατέκτησε κάποιο μεγάλο διεθνές τρόπαιο, όμως η προσφορά του δεν μετριέται μόνο με τίτλους. Ήταν ένας ποδοσφαιριστής που μπορούσε να ξεσηκώσει ένα ολόκληρο γήπεδο με μία ντρίπλα, μια επιτάχυνση ή μια απλή κίνηση χωρίς την μπάλα.
Οι νεότεροι τον γνώρισαν ίσως περισσότερο ως προπονητή της Νιούκαστλ και αργότερα της εθνικής Αγγλίας. Οι παλαιότεροι όμως θα τον θυμούνται πάντα με τα σγουρά μαλλιά να ανεμίζουν στον αέρα, να ορμά πάνω στους αμυντικούς χωρίς φόβο, να παίζει με τη χαρά ενός παιδιού και την ευθύνη ενός αρχηγού.
Ο Κέβιν Κίγκαν δεν υπήρξε μόνο ένας μεγάλος ποδοσφαιριστής. Υπήρξε ένας από τους τελευταίους εκπροσώπους του ρομαντικού ποδοσφαίρου. Εκείνου που γεννήθηκε στα λασπωμένα γήπεδα, στις κατάμεστες εξέδρες, στις κυριακάτικες εφημερίδες και στις ιστορίες που ταξίδευαν από στόμα σε στόμα. Το ποδόσφαιρο αποχαιρετά έναν σπουδαίο πρωταγωνιστή. Και μαζί του αποχαιρετά ακόμα ένα κομμάτι από την πιο αθώα εποχή του.
Γιατί οι πραγματικοί θρύλοι δεν ζουν μόνο στα τρόπαια και στα στατιστικά. Ζουν στις αναμνήσεις. Και ο Κέβιν Κίγκαν θα συνεχίσει να τρέχει για πάντα πάνω στο πράσινο γρασίδι της μνήμης μας, παίρνοντας μαζί του ακόμα ένα κομμάτι από τη νιότη όλων όσοι αγάπησαν το ποδόσφαιρο πριν γίνει προϊόν.
Γιώργος Χελάκης
Πηγή: popaganda.gr
