της Μάτα Χάρι
Με λένε Μάτα Χάρι και κατασκοπεύω ανθρώπινες σχέσεις.. χρόνια τώρα (όχι πολλά είμαι μόλις 33). Χωρίς ταμπού, μετά πάθους και άνευ φόβου θα μοιραστώ όλες μου τις εμπειρίες μαζί σας.

 

Σε λίγο καιρό έχω γενέθλια. Σε λίγο καιρό έρχεται καλοκαίρι. Σε λίγο καιρό, για άλλη μια χρονιά, θα πάθω τη γνωστή μου ηλικιακή κρίση, που εσύ αγαπημένε μου «τακτοποιημένε» ενήλικα, την επιδεινώνεις.

Ναι, μάλιστα εσύ, που ξέρεις με ποιον θα πας διακοπές, έχεις ήδη κλείσει τα δωμάτιά σου από τον Ιανουάριο του ’18…(εγώ δεν βρίσκω τίποτα), μου έχεις φάει τη θέση για αμάξι στο πλοίο, θα πας και στο χωριό σου.

Γιατί να μην πας άλλωστε; Τι έχεις να φοβηθείς; Η δουλειά σου είναι σταθερή, ο μισθός σου επιτρέπει όλα τα παραπάνω, η σχέση σου ικανοποιεί όλες και όλων τις προδιαγραφές, οπότε θα κάτσεις χαλαρός στο καφενείο, να απαντάς σε όλες τις ερωτήσεις χαμογελαστός, ενώ εγώ θα αποφεύγω μέχρι και τις κατσίκες.

Δε φταις εσύ βέβαια, φταίει ότι η κοινωνία μας σε χρησιμοποιεί ως μέτρο σύγκρισης και σημείο αναφοράς. Αλλά δεν είναι η δουλειά μου η κοινωνική ανάλυση, ούτε έχω και καμία τέτοια διάθεση.

Αναρωτιέμαι απλώς τι διαφορετικό έκανα από εσένα; Και το γενικό μου λύκειο το τελείωσα, και το LOWER μου το πήρα, έστω με τη δεύτερη, και τους υπολογιστές μου τους έμαθα, και τα μεταπτυχιακά μου φυσικά τα χρυσοπλήρωσα και γεμιστά κολοκυθάκια έμαθα να φτιάχνω και τα ραντεβού μου τα βγήκα και τις ιστορίες μου, όπου πήγα, τις ανήρτησα και, τέλος πάντων, όλα τα έκανα.

Μόνο ένα αρνητικό βρίσκω στην πορεία μου. Καθώς παρακολουθούσα το πρότυπο πρόγραμμά σου, έμαθα να ζω μιμητικά. Επομένως, για να είμαι απόλυτα ειλικρινής μαζί σου, μπέρδεψα λίγο τον κόσμο με το ποια πραγματικά είμαι και τώρα, λίγο πριν τα γενέθλια, θεωρώ πως υπήρξα κάπως άδικη, όταν υστερίαζα πως δεν με καταλαβαίνουν οι γύρω μου και μου φέρονται σα να μη με γνωρίζουν.

Επειδή, καθ’ ότι «τυχερός», δεν καταλαβαίνεις, θα σου εξηγήσω ευθύς αμέσως με παραδείγματα για να μεταφέρεις τις εμπειρίες μου σε όσους ταλαιπωρημένους μόνους γνωρίζεις, μπας και αυτοί τακτοποιηθούν.

Ως προς τα εργασιακά δεν έχω να πω πολλά. Λέω «ναι» σε ό,τι μου ζητήσουν. Δεν υπάρχουν δικαιώματα και απορώ, σχεδόν ντρέπομαι που τίμησα την εργατική Πρωτομαγιά.
Ως προς τα ραντεβού μου, από την άλλη, έχω να πω όσο να ‘ναι. Στην ουσία και εκεί σε όλα «ναι» λέω. Δηλαδή, αν ερωτηθώ αν κάνω extreme sports, η απάντηση είναι «βεβαίως», ενώ το πιο ριψοκίνδυνο που έχω κάνει είναι μονόζυγο με ένα χέρι στα 10 μου.

«Σου αρέσει ο Άσιμος»; Εννοείται και παρακαλάω από μέσα μου να μην ζητηθεί το αγαπημένο μου. «Να πάρουμε άλλο ένα ποτό πριν φύγουμε»; Ναι ναι (και θέλω ήδη να βγάλω τα σωθικά μου).

Εν ολίγοις, κατέληξα πως μάλλον δεν διεκδικώ αυτά που θέλω, οπότε περιορίζομαι σε αυτά που έχω, αλλά δε θέλω, και, από φόβο μην τα χάσω, συμβιβάζομαι σε όλα. Του τρελού, θα μου πεις, ο μονόλογος και θα επιδεινώσεις την κρίση μου. Είμαι μια άλλη, ζω σε παράνοια…

Υ.Γ. Έχω πει ένα όχι, να ξέρεις, στην ερώτηση: «Έχεις τίποτα;»