της Μάτα Χάρι
Με λένε Μάτα Χάρι και κατασκοπεύω ανθρώπινες σχέσεις.. χρόνια τώρα (όχι πολλά είμαι μόλις 33). Χωρίς ταμπού, μετά πάθους και άνευ φόβου θα μοιραστώ όλες μου τις εμπειρίες μαζί σας.
Παρασκευή βράδυ! Όλα τέλεια. Γυρνάς από δουλειά με τις μπύρες σου αγκαλιά. Έτοιμη να παραδοθείς σε ένα αφιέρωμα Woody Allen, ώσπου το τηλέφωνο χτυπά. Είναι ο πολύ καλά αναγνωρίσιμος, επαναλαμβανόμενος φυσητήρας – μύξα της κολλητής σου. Έξαλλη…
«Είναι μαλάκας και εγώ ηλίθια…».
Δε χρειάζεται να ρωτήσεις τί έγινε, ξεκινά με ανάσα μια…
«Τον παίρνω τηλέφωνο και του λέω..
– Έλα αγάπη μου!
– Έλα μωρό μου!
– Τι κάνεις;
– Καλά, εδώ αράζω. Εσύ;
– Εγώ όμορφα, πήγα για καφέ με τη Χριστίνα, καλά δεν καταλαβαίνεις τι έγινε!! Χαμός!! Τσακώθηκε άσχημα με τον Γιώργο, πλακώθηκαν, γιατί; Τη θυμάσαι την πρώην του, τη Μαρίνα, που είχαμε συναντήσει στο mall;
– Όχι
– Έλα μωρέ, εκείνη που μας στραβοκοίταξε στις σκάλες, που φορούσε το παναπαίσιο κραγιόν..
– Α! ναι, οκ. Και;
– Ε, του έστειλε μήνυμα και του είπε να πάνε για καφέ. Τέλος πάντων τα βρήκανε και είναι μια χαρά τώρα. Φαντάσου της έκανε έκπληξη να πάνε το Σαββατοκύριακο στα Καλάβρυτα. Φοβερό;
– Μπράβο τα παιδιά.
– Εσύ για πες;
– Εγώ καλά ρε μωρό μου, γύρισα από δουλειά και λέω να αράξω, να σαπίσω εδώ στον καναπέ.
– Δηλαδή πάλι δε θα κάνουμε εμείς τίποτα το διαφορετικό;
– Ρε αγάπη μου, δεν ψήνομαι. Άμα θες εσύ βγες με τα κορίτσια.
– Μπα! Προτιμώ να κάνουμε κάτι μαζί.
– Ωραία! Άμα θες έλα από εδώ να δούμε καμιά ταινία.
– Αφού δε θες μωρέ!
– Αφού εγώ στο λέω…
– Μου το λες, γιατί εγώ στο είπα.
– Λες ρε αγάπη μου να έχω πρόβλημα;
– Δεν είναι θέμα προβλήματος… Είναι θέμα θέλησης… Πότε σκοπεύεις, λοιπόν, να θελήσεις να με δεις;
– Ρε μωρό μου, μην αρχίζεις. Εννοείται ότι θέλω να σε δω. Πάντα θέλω.
– Ναι καλά…
– Έλα, θα περάσουμε ωραία. Παίζει να έρθουν και τα παιδιά, να παίξουμε κανά χαρτί.
– Τι;;;; Ποια παιδιά; Πότε το κανόνισες αυτό; Όταν βαριόσουν και ήθελες να αράξεις στο καναπέ; Δε σε αντέχω άλλο. Μόνο τον εαυτούλη σου κοιτάς. Πώς νιώθω εγώ και τι θέλω δε σε νοιάζει. Και εγώ, αγάαααπη μου, θέλω να βλέπω το ενδιαφέρον σου και όχι τα παιδιά να σχολιάζετε το πρωτάθλημα. Κατάλαβες;
– Είσαι τρελή μωρέ; Τι έπαθες τώρα;
– Ναιιιιι… Εγώ είμαι τρελή τώρα.. Οκ κάνε τη ζωούλα σου και την προγραμματάρα σου και άσε τα σχόλια. Τέλος! Εγώ φταίω που σε υπολογίζω και δεν κανόνισα να πάω με τις άλλες Αράχωβα.
– Α, είσαι τρελή. Λοιπόν, κοίτα να ηρεμήσεις και άμα θες έλα από εδώ, αλλιώς τράβα Αράχωβα και καλά να περάσεις.
– Δε θα σε ενημερώσω κιόλας τι θα κάνω. Καληνύχτα!
Και μου το έκλεισε φίλη μου!! Και είναι online εδώ και δυο ώρες στο Facebook και δε μου δίνει καμία σημασία. ΟΧΙ πες μου, έχω άδικο;»
Αγαπημένη μου φίλη! Όχι, δε φταις εσύ. Ούτε ο καψερός φυσικά. Φταίνε όλες οι εταιρείες κινητής και σταθερής τηλεφωνίας που σας παρέχουν απεριόριστα, προς όλους, δωρεάν όλους τους πιθανούς τρόπους επικοινωνίας για να μιλάτε. Να πείτε τι; Δεν είσαι τρελή, αλλά επικοινωνιακά, εκφραστικά και συναισθηματικά ανάπηρη και ανώριμη.
Y.Γ.: Ενημερωτικά, η Χριστίνα με τον Γιώργο ακόμα σφάζονται, εμείς οι άλλες περιμένουμε ακόμα αναπάντητα μηνύματα, για Αράχωβα ούτε λόγος και στο Βιλαμπάχο ακόμα τρίβουν…
