της Μάτα Χάρι
Με λένε Μάτα Χάρι και κατασκοπεύω ανθρώπινες σχέσεις.. χρόνια τώρα (όχι πολλά είμαι μόλις 33). Χωρίς ταμπού, μετά πάθους και άνευ φόβου θα μοιραστώ όλες μου τις εμπειρίες μαζί σας.
«Να ήταν το κέρατο γλάστρα, να έφτανε τα άστρα»… Γέλασα πολύ όταν πρωτάκουσα αυτή τη φράση. Έκλαψα ακόμη περισσότερο όταν το λίπασμα έγινε η αφεντιά μου για να φυτρώσουν τα παρακλάδια της ανάγκης του εκάστοτε άρρενος. Για καιρό πίστευα πως η γυναίκα είναι απλά το «ζώο» και ο άντρας αυτός που έχει τα ζωώδη ένστικτα. Και τελικά ρωτώ: είναι η πολυγαμία κάτι κακό;
Κατά πλειοψηφία επικρατεί η άποψη «δε με ενοχλεί, αρκεί να μην το μάθω». Έλα, όμως, που αν και τελευταίος, το μαθαίνει τελικά και ο φερόμενος κλαδιών και κεράτων. Είναι αυτό που σπάει ο διάολος το πόδι του, ο κόσμος είναι μικρός και τα γνωστά ρητά με τα τασάκια και τα μεγάλα κρεβάτια. Ανάλογα με τον χαρακτήρα του καθενός και μια ποικιλία αντιδράσεων που καλύπτουν ένα εύρος πολιτισμού, έως και απύθμενης ξεφτίλας μπροστά στο θέαμα που είναι αυτό που νομίζεις. Και τελικά ρωτώ: είναι η πολυγαμία κάτι κακό;
Αυτό που κουτοπόνηρα υποπτεύτηκες έγινε πραγματικότητα. Αυτό που δεν ήθελες να σου συμβεί, έγινε. Αυτό που σου υποσχέθηκε πως δε θα σε προδώσει, και σε πρόδωσε. Και σκέφτηκες και εσύ το «οφθαλμός αντί οφθαλμού». Ο αναμάρτητος, λοιπόν, θα προτείνω εγώ πρώτος τον λίθον βαλέτω. Και σε συνέχεια της ανάγνωσης μιας κάποιας Διαθήκης θα θυμηθώ και το «μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι», αλλά και οι αναίσθητοι, θα έρθω να προσθέσω, μακάριοι έσονται. Και τελικά ρωτώ: είναι η πολυγαμία κάτι κακό;
Η ιστορία του ασχημόπαπου που έγινε ένας κύκνος καμουφλαρισμένων ανασφαλειών, το πρότυπο ενός Δόγκανου, η κακιά η ώρα, το γλυκό μεθύσι, κάτι δυνατό που δεν μπόρεσα να αντισταθώ, η ζωή είναι μία, βαριέμαι εύκολα, ήταν ένα απωθημένο, δε θα το ξανακάνω, σιγά μην το μάθει, όλοι το κάνουν θα το κάνω και εγώ, είναι στο DNA μου… Είναι μερικοί από τους διάφορους λόγους, αιτίες και αφορμές για ερωτικές επιδόσεις χωρίς σταματημό. Και τελικά ρωτώ: είναι η πολυγαμία κάτι κακό;
Αν έχεις απατηθεί χωρίς να απατήσεις εκ πεποιθήσεως και όχι επειδή δε σου δόθηκε η ευκαιρία, περίτρανα ήδη έχεις φωνάξει πως ναι είναι κάτι κακό. Αν απάτησες και δεν είσαι σίγουρος πως δε θα το ξανακάνεις, θα πεις απλώς πως δεν είναι σωστό. Αν είσαι άντρας/γυναίκα που μόνο το κέφι σου θες να κάνεις, χωρίς να δεσμεύεσαι, θα αδιαφορήσεις (εσένα μάλιστα προσωπικά σε συγχαίρω κιόλας γιατί είσαι ο μόνος ειλικρινής). Αν φοβάσαι πως σου έχει συμβεί ή πως θα σου συμβεί, θα φτύσεις τον κόρφο σου και θα κουνηθείς από τη θέση σου. Και αν τελικά ζούσαμε σε μια κοινωνία πολυγαμική, μήπως θα ήταν η μονογαμία το κακό;
Σίγουρα, πάντως, στο κέρατο δεν υπάρχει φυλετικός διαχωρισμός. Και τουλάχιστον στο ποίος είναι το «ζώο» και ποίος εκδηλώνει τα ζωώδη ένστικτα φυσικά και αναίρεσα την άποψή μου. Εν τέλει, δε ρωτώ αν η πολυγαμία είναι κάτι κακό. Αντιθέτως ρωτώ αν η πολυγαμία κρύβει επιμελώς το προσωπικό «κακό» του καθενός. Επειδή προσωπικά μισώ την προστακτική, είμαι ενάντια στο «ου μοιχεύσεις». Στα πλαίσια, όμως, μιας γενικευμένης κριτικής, θα προτιμήσω την υποτακτική έγκλιση και θα παραφράσω την εντολή: για να δεσμευτείς με κάποιον φρόντισε πρώτα να έχεις κάνει δεσμό με τον εαυτό σου. Έτσι σίγουρα η πολυγαμία προς κάθε εμπλεκόμενο δε θα κάνει κακό.
Υ.Γ 1: Η λέξη «ζώο» δεν έχει επικριτική ερμηνεία.
Υ.Γ. 2: Δεν υπάρχουν πρεσβείες για συναισθηματικούς διπλωμάτες.
