της Μάτα Χάρι
Με λένε Μάτα Χάρι και κατασκοπεύω ανθρώπινες σχέσεις.. χρόνια τώρα (όχι πολλά είμαι μόλις 33). Χωρίς ταμπού, μετά πάθους και άνευ φόβου θα μοιραστώ όλες μου τις εμπειρίες μαζί σας.

Αντιλαμβάνομαι πως έχουμε αρκετά κοινωνικά προβλήματα στις μέρες μας. Βρισκόμαστε και λίγο πριν τις εθνικές εκλογές, ζήτημα που απασχολεί τους περισσότερους. Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ στο άκουσμα «εκλογές» ταράζομαι και με διαπερνά ένας έντονος φόβος. Θυμάμαι εκείνο το φοβερό καλοκαίρι, που κάθε τρεις και λίγο πηγαίναμε στις κάλπες και μέσα σε όλα σκεφτόμασταν μη μας δουν με τα ίδια ρούχα οι δικαστικοί αντιπρόσωποι.
Χάλια σε γενικές γραμμές τα πολιτικά και κοινωνικά δρώμενα, αλλά διαβάστε καλύτερα μια άλλη στήλη, που θα σας διαφωτίσει και περισσότερο επ’ αυτών. Εγώ με αφορμή το παράπονο-απαίτηση μιας φίλης, θα κάνω τη δική μου διαμαρτυρία.

Η φίλη μου η Έλενα, λοιπόν, ταλαιπωρείται κάθε μήνα από φριχτούς πόνους την πρώτη ημέρα της περιόδου της. Οι περισσότερες καταλαβαίνετε. Έξαλλη, μου δήλωσε πως είναι απαράδεκτο να μην δικαιούται άδεια τη συγκεκριμένη μέρα, όπως συμβαίνει, λέει, σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Και τώρα, θα μου πείτε, που κολλάει η περίοδος της Έλενας με τις εκλογές;

Ιδιωτική υπάλληλος ως είμαι, με τα χίλια ζόρια και μετά από πολλούς κόπους και βάσανα, βρήκα μια δουλειά, καμία σχέση με το αντικείμενό μου, το οποίο και έχω ξεχάσει πλέον για να παίρνω τον βασικό μισθό, που ακόμη δεν έχω καταλάβει ποιος είναι. Δουλεύω πάνω από 10 ώρες, εννοείται ότι κάνω όλη τη λάντζα του γραφείου, βοηθάω τους πάντες, χαμογελάω με τα πάντα, αγχώνομαι μήπως αργήσω και γενικά τρέμει το φυλλοκάρδι μου μην τυχόν και απολυθώ.

Από την άλλη, με το που βρήκα τη δουλειά, είπα και εγώ στον σύντροφό μου, τον Λευτέρη, τον οποίο και γνώρισα στο εκλογικό κέντρο για το δημοψήφισμα, πως με δυο βασικούς μισθούς μπορούμε να συγκατοικήσουμε (ναι ναι ξέρω πως ούτε έτσι βγαίνει…). Ταράζεται ο Λευτέρης και με χωρίζει που λέτε Τρίτη. Αν έχεις τον Θεό σου. Τρίτη; Τι αφεντικό έχεις εσύ; Δε θα πιεις το κάτι παραπάνω; Δε θα πλαντάξεις στο κλάμα; Δε θα πας κάτω από τα σκαλοπάτια του να ωρύεσαι; Πώς θα ξυπνήσεις το πρωί; Πώς θα καλύψεις τον μαύρο κύκλο; Δεν είσαι και καμιά παιδούλα πια… ε, όπως καταλαβαίνετε, Τετάρτη πρωί πήρα τηλέφωνο στη δουλειά να πω ότι έχω γαστρεντερίτιδα. Δικαιολογείς έτσι και την αφυδατωμένη μούρη σου και όλοι ντρέπονται να σε ρωτήσουν τι ακριβώς πέρασες, για ευνόητους λόγους.

Προφανώς, τα ξαναβρήκαμε. Να μην τα πολυλογώ, όπως συμβαίνει σε όλες τις προβληματικές και αδιέξοδες σχέσεις, με χωρίζει ξανά ο Λευτέρης, πάλι καθημερινή. Του θανατά εγώ και μια θεία από το χωριό που την «έθαψα» και αυτή πριν την ώρα της για να δικαιολογηθώ για τις τρεις μέρες απουσίας μου από τη δουλειά.
Προφανώς και ό,τι σε πληγώνει, για κάποιον ανεξήγητο λόγο το εμπιστεύεσαι εκ νέου. Πάλι μαζί με τον Λευτέρη… που μιλάει πολύ και όμορφα στις ουρές στα εκλογικά… Πάλι στην Έλενα ήρθε περίοδος και έχει να πάει με πόνο στη δουλειά. Πάλι εγώ με τον βασικό να παρακαλάω, γκόμενο και αφεντικό, για προαγωγή.

Κάπως έτσι που λέτε, κολλάει η περίοδος με τις εκλογές. Εγωιστής ο άνθρωπος! Τα δικά του σκέφτεται. Ένας είναι και εμένα ο καημός: Να μη δουλεύω σαν το σκυλί, και ο Λευτέρης να μη με χωρίζει καθημερινή.