της Μάτα Χάρι
Με λένε Μάτα Χάρι και κατασκοπεύω ανθρώπινες σχέσεις.. χρόνια τώρα (όχι πολλά είμαι μόλις 33). Χωρίς ταμπού, μετά πάθους και άνευ φόβου θα μοιραστώ όλες μου τις εμπειρίες μαζί σας.
Αγαπητοί μου αναγνώστες,
Θερμά σάς παρακαλώ, πριν προβείτε στην ανάγνωση αυτού του άρθρου, ακούστε πρώτα το άσμα «La Dolce Vita – Nino Rota». Κλείστε τα μάτια σας και αφήστε τη φαντασία σας ελεύθερη. Γίνετε οι πρωταγωνιστές των ονείρων σας…
Αν όλοι νιώσαμε το ίδιο, ίσως μπορέσετε να με καταλάβετε. Όταν κάποιος ταξιδεύει από την πραγματικότητα στη φαντασία, νιώθει όμορφα. Σαν να είναι παιδί σε τραμπολίνο, σαν να κάνει άλμα σε στρώμα νερού που τον αγκαλιάζει ανακουφιστικά. Αντιθέτως, όταν μεταπηδάς από τη φαντασία στη ρεαλιστική πραγματικότητα, νιώθεις σαν να έφαγες σαβούρα σε κεντρική λεωφόρο, ώρα αιχμής και ενώ σου έχει βγει ο γοφός προσπαθείς να περπατήσεις κανονικά για να μη γίνεις περισσότερο ρεζίλι.
Παραδείγματα τέτοιων πτώσεων έχω να αναφέρω πολλά και ποικιλόμορφα. Βλέπε τον εαυτό σου μια μέρα που αισθάνεσαι δυνατός και έτοιμος να ζητήσεις αύξηση, καθώς πιστεύεις πως είσαι ο Ντι Κάπριο ως πρωταγωνιστής της Wall Street και τελικά καταλήγεις να συμφωνείς με το αφεντικό σου πως, πράγματι, είναι μονόδρομος η αύξηση ωραρίου με ταυτόχρονη μισθολογική μείωση.
Αλλά, φυσικά, όλα αυτά τα τετριμμένα τα έχουμε συνηθίσει και λίγο πολύ τα θεωρούμε και αναγκαίο κακό στις μέρες της ένδοξης κρίσης. Αυτό που ούτε ο προ πενταετίας απένταρος, δίχως στον ήλιο μοίρα, μα ούτε και ο υπερτυχερός του τζόκερ, δεν πρόκειται να δεχτεί, είναι η ελεύθερη πτώση από την αδρεναλίνη του έρωτος στη βαρετή ρουτίνα της συναισθηματικής αδράνειας.
Η υπόσχεση του «θα μιλήσουμε αύριο» που δεν τηρήθηκε, πόνεσε περισσότερο και από ανεκπλήρωτες προεκλογικές δηλώσεις. Οι μέρες παράλογης χαράς, με το α λα μπότοξ κολλημένο χαμόγελο, πέφτουν στο κενό ξαφνικά, όπως εσύ στη μέση του πουθενά της κεντρικής λεωφόρου. Αλλά τώρα κουτσαίνεις. Δεν παριστάνεις πως δεν πονάς.
Ίσα-ίσα το δηλώνεις και αφηγείσαι ξανά και ξανά πώς έπεσες. Πώς την πάτησες έτσι; Σου είπε τελευταία φορά «μιλάμε…» και από τότε περιμένεις υπομονετικά την εκταμίευση της ερωτικής σου δόσης. Σε φίλησε με πάθος και ήσουν έτοιμος για να ζητήσεις την ερωτική προαγωγή σου.
Μα βρέθηκες πάλι να γνέφεις συγκαταβατικά, πως είναι μέρες που δε χρειάζεται να δένεται κανείς συναισθηματικά. Γιατί στην ελεύθερη πτώση, ελεύθερος πέφτεις και πονάς. Τώρα πονάς. Και σου λείπει περισσότερο ότι δεν ακούς την υπόσχεση. Ξέρεις πως δεν την περιμένεις. Δεν θα μιλήσετε ούτε αύριο. Δεν θα μιλάτε. Δεν θα μιλάς. Φρόντισε μόνο να κάνεις την Dolce Vita σου, χωρίς να πονάς.
