Μία στήλη για τον εκάστοτε γκομενικό πόνο… Γράφει η Zanax!
Αγαπητή Zanax,
Είμαι σε πολύ μεγάλο δίλημμα και νομίζω ότι έσκαψα μόνη μου τον λάκκο μου. Για να ξεκινήσω την ιστορία, είμαι με τον φίλο μου εδώ και 3 χρόνια, από τα 27 μου. Πολύ καλό παιδί, ευκατάστατος και εμφανίσιμος. Ενώ η σχέση μας από την αρχή ήταν χλιαρή, όλοι γύρω μου μου έλεγαν πόσο τυχερή είμαι που τον βρήκα, πως θα είμαι χαζή να τον αφήσω να φύγει και άλλα τέτοια. Ενώ αυτός ήταν χαλαρός, εγώ, επηρεασμένη από τον περίγυρο, άρχισα να τον πιέζω με τον τρόπο μου για να το πάμε πιο σοβαρά. Στην αρχή έκανε τον Κινέζο αλλά σιγά σιγά… τον έψησα. Μια ωραία ρομαντική βραδιά του Αυγούστου λοιπόν, ήρθε το δαχτυλίδι. Φυσικά, εκείνη τη στιγμή ενθουσιάστηκα και είπα το «ναι»! Από τότε έχουν περάσει 6 μήνες και υποτίθεται το καλοκαίρι παντρευόμαστε… Έλα, όμως, που δεν έχω καμία όρεξη να οργανώσω τίποτα! Και για να μην κρυβόμαστε, και αυτόν τον βλέπω λίγο χαμένο. Εντωμεταξύ κανείς από τους δυο μας δεν τολμάει να πει κάτι πάνω στο θέμα, που έχει ως αποτέλεσμα να υπάρχει μεταξύ μας μια αμηχανία. Και θα μου πεις, «πολύ ωραία, χώρισέ τον». Δε θέλω να τον χωρίσω, απλά δε θέλω να τον παντρευτώ… ακόμη… ίσως και ποτέ. Δεν ξέρω! Χρειάζομαι χρόνο να σκεφτώ και νιώθω ότι δεν υπάρχει χρόνος. Βοήθεια..!
Η μελλόνυμφη
Καταρχάς, πάρε μια ανάσα γιατί με άγχωσες, βρε αδερφάκι μου. Άκου να δεις, και να το θυμάστε όλοι εκεί έξω: κανείς, ποτέ, δεν είναι εγκλωβισμένος. Το λέω αυτό γιατί κάποιες φορές βρισκόμαστε σε θέσεις που πιστεύουμε ότι δεν υπάρχει επιλογή και λέμε «ας κάτσω στα αβγουλάκια μου, που να τρέχω τώρα». Εγώ λοιπόν, σας λέω ότι πάντα υπάρχει το σηματάκι «EXIT» σε μια γωνίτσα και κάνουμε ότι δεν το βλέπουμε, προβάλλοντας ως δικαιολογία στον εαυτό μας χιλιάδες λόγους που δεν γίνεται να ξεφύγουμε. Για να σου φύγει ένα βάρος, λοιπόν, θα σου πω ότι πάντα υπάρχει χρόνος και υπάρχει λύση. Και όχι, δεν πιστεύω ότι πρέπει να χωρίσεις. Απλά ίσως δεν πρέπει να παντρευτείς ακόμα (ή και ποτέ). Πάρε, λοιπόν, τον αγαπημένο σου και βγείτε ένα ωραίο ντέιτ, και αφού έχεις πιει τα δύο ποτάκια σου, μίλα του ειλικρινά και ωραία για το πώς νιώθεις και δώστε μια παράταση στο event. Και σ’ έναν χρόνο από τώρα ξαναμιλάμε.
Για να μοιραστείτε τον πόνο σας:
zanax@marathonpress.gr
