Μία στήλη για τον εκάστοτε γκομενικό πόνο… Γράφει η Zanax!
Αγαπητή Ζanax, Ξέρω ότι τα περισσότερα γράμματα που σου στέλνουν είναι ερωτικής φύσης, αλλά εμένα το πρόβλημά μου είναι άλλο. Και κατά την άποψή μου, ίσως και πιο σημαντικό. Αποφάσισα, λοιπόν, να σου γράψω, γιατί δεν ξέρω πια τι να κάνω με την κολλητή μου. Γνωριζόμαστε 19 χρόνια, όσο είμαστε δηλαδή. Γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε στην ίδια γειτονιά. Μικρή πόλη, ίδιο σχολείο, ίδιοι φίλοι, ίδια χόμπι, όλη μέρα μαζί και πολύ αγαπημένες, αλλά και πολύ ταιριαστές. Μέχρι που περάσαμε στο πανεπιστήμιο. Κι εκεί άλλαξαν όλα. Ή μάλλον, άλλαξε η ίδια. Καταλαβαίνω ότι όλοι περνάμε περιόδους που ψαχνόμαστε και ότι αλλάζουμε συνεχώς, αλλά αυτή της την αλλαγή δεν ξέρω πώς να τη διαχειριστώ. Έχει γίνει άλλος άνθρωπος. Βαριέται να κάνει το οτιδήποτε, δε διαβάζει για τη σχολή της, ξεκίνησε το κάπνισμα, κάνει παρέα με κάτι παιδιά που όλοι τη μέρα την περνάνε σ’ ένα σπίτι πίνοντας και παίζοντας τίτσου και, γενικά, όταν της προτείνω να κάνουμε κάτι, η απάντησή της είναι: «ώχου, μωρέ, δεν έχω όρεξη να βγω. Θέλεις να έρθεις να αράξουμε, να πιούμε τα κρασιά μας με την ησυχία μας;» Ε, δε θέλω, ρε Zanax. Το έκανα μια, δυο, τρεις, το συζήτησα μαζί της μήπως της συμβαίνει κάτι και δεν έχει όρεξη, αλλά ειλικρινά δε νομίζω ότι έχει κάτι. Ίσα ίσα, είναι περήφανη γι’ αυτό που κάνει. Αλλά εγώ δεν είμαι και στεναχωριέμαι να τη βλέπω να σπαταλάει τον χρόνο της έτσι. Κι επίσης, δε θέλω να χαλάω ούτε τον δικό μου χρόνο, έτσι άσκοπα. Δε θα σου έστελνα, αλλά έχει ήδη περάσει 1,5 χρόνος από τότε που ήρθαμε στη φοιτητική μας πόλη και για μένα δεν πάει παρακάτω. Όποτε, πες μου εσύ. Της λέω ότι δε μου αρέσει η ζωή που κάνει και χαλάω μια φιλία τόσων χρόνων; Συνεχίζω να προσπαθώ να της αλλάξω γνώμη; Κάνω υπομονή και περιμένω σαν την Πηνελόπη πότε θα ξαναγίνει η έξυπνη, αστεία και ενδιαφέρουσα φίλη μου; Βοήθεια!
Με αγάπη, Η προβληματισμένη φίλη
Αγαπητή προβληματισμένη φίλη, νομίζω όλοι έχουμε υπάρξει στη θέση σου. Ή αν όχι όλοι, ένα μεγάλο ποσοστό από εμάς. Οι φίλοι μας από τα παιδικά χρόνια έχουν ένα βάθρο εκεί ψηλά και αρνούμαστε πεισματικά να τους ρίξουμε από εκεί. Όμως, η ωμή αλήθεια είναι ότι, πολύ απλά, όσο μεγαλώνεις μπορεί με τους παιδικούς σου φίλους να μην μοιράζεσαι πια τα ίδια «θέλω» και να εξελίσσεστε προς διαφορετικές κατευθύνσεις. Μπορεί, στη χειρότερη, και να αρχίσεις να αναρωτιέσαι πώς έκανες κάποτε εσύ παρέα με αυτό το άτομο. Το ξέρω, είναι στενάχωρο αυτό που λέω, αλλά είναι η αλήθεια. Η γνώμη μου, λοιπόν, είναι να πας παρακάτω αλλά, ταυτόχρονα, να δώσεις χρόνο σε αυτή τη σχέση να εξελιχθεί. Τι εννοώ: πάρε μια ελαφριά απόσταση, γνώρισε άλλο κόσμο και επένδυσε σε νέες φιλίες που σε αντιπροσωπεύουν πιο πολύ στην παρούσα φάση σου. Άσε τη φίλη σου να κάνει αυτό που την ευχαριστεί, αλλά συνέχισε να την αγαπάς (δεν πετάμε έτσι 19 χρόνια φιλίας..!) Γενικά όσο λιγότερο Χίτλερ είσαι σε μια σχέση (φιλική ή ερωτική) τόσο καλύτερα μπορεί να πάει το πράγμα..! Και, πίστεψέ με, οι σχέσεις κάνουν κύκλους και πολύ πιθανόν σε 2 χρόνια από τώρα να είστε πιο κοντά από ποτέ.
Για να μοιραστείτε τον πόνο σας:
zanax@marathonpress.gr
