Και μόνο το γεγονός ότι έχουν περάσει περισσότερα από 200 χρόνια και η μουσική του εξακολουθεί να σε καθηλώνει ή ότι διδάσκεται σε παιδιά σε όλο τον πλανήτη, αρκεί για να τον κατατάξει κάποιος σε μια από τις μεγαλύτερες ιδιοφυίες όλων των εποχών στην τέχνη.
Κι όπως συχνά συμβαίνει με τις ιδιοφυίες, η ζωή του δεν ήταν εύκολη ούτε στο ξεκίνημα, ούτε στο τέλος της και πολύ περισσότερο ούτε την εποχή που άρχισε να καταξιώνεται συνθέτοντας αριστουργήματα που ο ίδιος δεν μπορούσε να ακούσει.
Στις 27 Μαρτίου συμπληρώνονται 195 χρόνια από τον θάνατό του και το Ήξερες Ότι Μαρτίου είναι αφιερωμένο στον Λούντβιχ βαν Μπετόβεν.
-Ο Λούντβιχ βαν Μπετόβεν ήταν ο τρίτος Λούντβιχ της οικογένειας μετά τον παππού του, αλλά και τον μεγαλύτερο αδελφό του, που πέθανε έξι ημέρες μετά τη γέννησή του.
-Βλέποντας ότι έχει κλίση και θέλοντας να «δημιουργήσει» ένα νέο φαινόμενο με στόχο να φτάσει ή να ξεπεράσει σε δόξα τον Μότσαρτ, ο πατέρας του τον πίεζε αφόρητα από πολύ μικρή ηλικία να παίζει πιάνο. Σύμφωνα με μαρτυρίες φιλικών προσώπων της οικογένειας, ο μικρός Λούντβιχ εξαναγκαζόταν να εξασκείται από το πρωί ως το βράδυ, παρότι έπρεπε να κάθεται σε ένα πάγκο για να φτάνει τα πλήκτρα. Το κλάμα και η άρνησή του δεν συγκινούσαν τον πατέρα του που στεκόταν για ώρες από πάνω του για να μη σταματήσει την εξάσκηση. Συχνά, τον ξυπνούσε κατά τη διάρκεια της νύχτας για να παίξει πιάνο…
-Στην πρώτη του επίσκεψη στη Βιέννη, σε ηλικία 17 ετών, ο Μπετόβεν είχε την τιμή να παίξει για το είδωλο του πατέρα του. Και παρότι ο Μότσαρτ ουδέποτε ενθουσιαζόταν για άλλους μουσικούς, μια και ήταν πολύ μπροστά από όλους στην εποχή του, είχε κάνει μια εξαίρεση: «Κρατήστε το βλέμμα σας πάνω του. Μια μέρα θα προσφέρει στον κόσμο κάτι πολύ σημαντικό».
-Περίπου στα 27 του χρόνια, λίγο μετά τα παράπονά του για συνεχές βουητό στα αυτιά, η μοίρα τον χτυπά με τραγικό τρόπο καθώς του στερεί ό,τι πολυτιμότερο έχει στη ζωή, την ακοή του. Ο ίδιος απέδωσε την κώφωση σε χτύπημα, ωστόσο πιστεύεται ότι ήταν το αποτέλεσμα ασθένειας από την οποία υπέφερε από παιδί και συγκεκριμένα τύφου ή ευλογιάς.
-Αναγκάζεται λόγω της συνθήκης αυτής να αποσυρθεί από τη διεύθυνση ορχήστρας και να επικεντρωθεί στη σύνθεση. Παθιάζεται και εργάζεται τόσο που πλέον αρχίζει να αδιαφορεί για τις στοιχειώδεις ανάγκες. Περπατά στους δρόμους κακοντυμένος, γίνεται συχνά αντικείμενο χλεύης και πολλοί τον περνούν για αλήτη.
-Παρότι καταξιωμένος, δεν σταμάτησε ποτέ να εργάζεται για να εξασφαλίσει μια άνετη διαβίωση. Είτε γράφοντας έργα που παραγγέλθηκαν από αριστοκράτες Βιεννέζους είτε ακόμα παραδίδοντας μαθήματα πιάνου. Κάτι που, σύμφωνα με ιστορικούς, μισούσε να κάνει…
-Η μελωδία που χρησιμοποιείται για να συμβολίζει την ΕΕ προέρχεται από την Ενάτη Συμφωνία που συνέθεσε ο Λούντβιχ βαν Μπετόβεν το 1823, όταν μελοποίησε τους στίχους του Φρίντριχ Σίλερ «Ωδή στη Χαρά», που είχαν εκδοθεί το 1785. Το 1972, η «Ωδή στη Χαρά» του Μπετόβεν έγινε ο ύμνος του Συμβουλίου της Ευρώπης, και το 1985 αναγνωρίστηκε από τους ηγέτες της ΕΕ ως ο ύμνος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
-Μπορεί στο πιάνο να ήταν βιρτουόζος, στον έρωτα όμως στάθηκε πολύ άτυχος και η προσωπική του ζωή ήταν γεμάτη απογοητεύσεις. Η Κόμισσα Giulietta Guicciardi, μαθήτριά του, ήταν η πρώτη γυναίκα που ερωτεύτηκε και μάλιστα της αφιέρωσε και τη Σονάτα του Σεληνόφωτος, ένα μουσικό αριστούργημα. Παρότι το ήθελε πολύ, δεν κατάφερε να τη νυμφευθεί, γιατί δεν άνηκε στην τάξη των ευγενών.
-Επόμενος μεγάλος του έρωτας ήταν η επίσης μαθήτριά του Ζοζεφίν Μπρούνσγουικ. Πιστεύεται ότι αυτή ήταν η παραλήπτρια των 15 ερωτικών γραμμάτων που έγραψε ο Μπετόβεν κατά τη διάρκεια της ζωής του. Δεν υπήρξε τυχερός να τη νυμφευθεί ούτε αυτή, ακόμα και όταν έμεινε χήρα.
-Πεθαίνει στις 26 Μαρτίου 1827 σε ηλικία 57 ετών μέσα στο σπίτι του εν μέσω σφοδρής καταιγίδας. Έναν χρόνο πριν είχε πάθει υδρωπικία, ενώ εκτιμάται ότι καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του ήταν επιρρεπής στις ασθένειες.
