Μία στήλη για τον εκάστοτε γκομενικό πόνο….γράφει η Zanax!
Ζanax, αποφάσισα να σου γράψω γιατί βρίσκομαι σε ένα κοινωνικό-ερωτικό δίλημμα. Αλλά ας πιάσουμε τα πράγματα από την αρχή. Είμαι 26 χρονών και ζω σε ένα μακρινό προάστιο της Αθήνας στο οποίο η κοινωνία είναι αρκετά κλειστή και όλοι τους ξέρουν όλους… Η οικογένειά μου έχει ένα πολύ καλό «κοινωνικό προφίλ», ζούμε σε ένα πολύ ωραίο και μεγάλο σπίτι, και γενικά στη μικρή, τοπική κοινωνία θα έλεγες ότι, ως κόρη τους, θεωρούμαι κάτι ως «κελεπούρι».
Αυτό, φυσικά το λέω με σαρκαστική διάθεση και δεν πιστεύω ότι ισχύει πραγματικά. Κανείς δεν είναι κελεπούρι λόγω της οικονομικής επιφάνειας των γονιών του.
Επίσης, είμαι μόνη μου εδώ και 2 χρόνια, και αν και έχω βγει πολλά (ΠΟΛΛΑ!) dates, δεν έχω καταφέρει να γνωρίσω κάποιον αξιόλογο (μιλάμε για πολύ βλακεία εκεί έξω!). Πριν ένα μήνα περίπου βρεθήκαμε σε μια έξοδο με κοινούς φίλους με τον Γ. και μου άρεσε από την πρώτη στιγμή. Μιλούσαμε όλο το βράδυ, γελούσαμε, είχαμε πολλά κοινά, μένει κοντά μου, είναι πολύ όμορφος, μου είπε για τη δουλειά του σε μια πολύ καλή εταιρεία, και γενικά να μην στα πολυλογώ… ενθουσιάστηκα!
Από εκείνη τη μέρα τον έβλεπα συνέχεια, είχαμε προχωρήσει κιόλας, ώσπου ένα βράδυ μου το ξεφούρνισε το παραμύθι: μου είχε πει ψέματα για τη δουλειά του, λέει, γιατί ήξερε την οικογένεια μου και αποκλείεται να του έδινα ευκαιρία διαφορετικά. Μου είπε ότι του άρεσα πολύ καιρό και έψαχνε την ευκαιρία να με πλησιάσει. Η πραγματική του δουλειά; Υπάλληλος στον πάγκο των τυριών στο σουπερμάρκετ.
Από τότε έχω ξενερώσει και τον κρατάω σε απόσταση. Και προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι είναι επειδή μου είπε ψέματα. Αλλά από την άλλη μόνος του μου εξομολογήθηκε την αλήθεια που θα έπρεπε να το εκτιμώ.
Αυτό που με προβληματίζει είναι: μήπως είχε δίκιο; Μήπως όντως δεν θα του έδινα ευκαιρία αν ήξερα εξ αρχής τι δουλειά κάνει; Μήπως είμαι ένας επιφανειακός άνθρωπος σαν όλους αυτούς που κοροϊδεύω; Θα ήθελα τη γνώμη σου. Σε ευχαριστώ.
Μια κοινωνικά μπερδεμένη
Έχει πολύ ενδιαφέρον το email σου γιατί είσαι ένας άνθρωπος που φαίνεται να έχει πολύ καλή αντίληψη των πραγμάτων γύρω του. Εγώ δε θα σου πω ότι η κοινωνική κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι άνθρωποι δεν επηρεάζει τις ζωές τους και τις σχέσεις τους. Είμαστε μεγαλωμένοι και προγραμματισμένοι, στη μικροαστική ετούτη κοινωνία, να ψάχνουμε κοινωνικά «συμβατούς» με εμάς ανθρώπους για να κάνουμε σχέση. Αυτό που θα σου πω όμως είναι ότι πολλοί κάνουν σχέση, πολλοί παντρεύονται, λίγοι όμως βρίσκουν την πραγματική επαφή και τον έρωτα. Δε σου λέω ότι ο κύριος Γ. είναι ο έρωτας της ζωής σου, μπορεί ναι μπορεί και όχι. Όμως αν έχει να σου προσφέρει κάποια πράγματα και στιγμές που έχεις καιρό να ζήσεις, γιατί να μην του δώσεις ευκαιρία; Εγώ λέω να του δώσεις και να είσαι περήφανη γι’ αυτό. Και για να πούμε και λίγο την αλήθεια έξω από τα δόντια, δεν υπάρχει γκλαμουράτο επάγγελμα στην Ελλάδα του 2017. Έτσι για να μην γελιόμαστε!
Τόσο καιρό, ως άντρας, διαβάζω τη στήλη σου incognito αλλά αφού έγινε ήδη η αρχή σκέφτηκα να στείλω και εγώ τον πόνο μου… Έχουμε και λέμε λοιπόν. Είμαι 29 χρονών, «το έχω το πακέτο» αλλά δεν με χαρακτηρίζεις και οδοστρωτήρα στα γκομενικά. Η φράση «one night stand» μου περνάει παγερά αδιάφορη και αυτό που με κεντρίζει είναι μόνο η καλή σχέση. Οι μεγάλοι μου έρωτες μέχρι στιγμής μου έχουν δώσει μόνο μεγάλες απογοητεύσεις και έτσι έχω επικεντρωθεί στα επαγγελματικά. Η φάση μου είναι σπίτι-δουλειά, δουλειά-σπίτι. Έχω κοινώς «ξενερώσει» με τη φάση του flirting και δε νιώθω την ανάγκη να βρω κάτι. Αυτό σίγουρα δεν είναι καλό… Τουλάχιστον η δουλειά πάει καλά και με «γεμίζει». Νομίζω, αλλά ακόμα δεν το αισθάνομαι, ότι αυτό αύριο-μεθαύριο θα μου γυρίσει μπούμερανγκ, οπότε σε ακούω. Τί έχεις να πεις για την περίπτωσή μου;
Φίλε μου, δεν καταλαβαίνω γιατί προβληματίζεσαι τόσο. Ίσως ο προβληματισμός σου έχει να κάνει με κοινωνικά στερεότυπα. Ότι δηλαδή ο Single άντρας πρέπει να είναι macho και γαμ*** και αν δεν είναι έτσι, τότε πρέπει να πέφτει στην κατηγορία «καλό παιδί ψάχνει για σχέση». Εσύ απ’ ό,τι καταλαβαίνω δεν ανήκεις σε καμία από τις 2 αυτές κατηγορίες, γιατί δεν είσαι μια καρικατούρα βγαλμένη από ταινία, είσαι ένας φυσιολογικός άνθρωπος. Δεν είναι ανάγκη το ερωτικό κομμάτι να βρίσκεται πάντα στο προσκήνιο για να είμαστε πλήρεις. Όπως είπες σε γεμίζει η δουλειά σου, « το έχεις και το πακέτο», οπότε μια χαρά σε βρίσκω! Συνέχισε έτσι, μη νιώθεις τύψεις για τίποτα, έχεις ακόμα έναν ολόκληρο χρόνο μέχρι να αρχίσουν τα πραγματικά προβλήματα… δηλαδή τα 30. Cheers!
Γεια σου βρε Zanax!
Νιώθω λίγο περίεργα που σου γράφω γιατί είμαι 37 ετών (μεγαλύτερη από τον μέσο όρο ηλικίας των αναγνωστών σου) αλλά θέλω να μιλήσω σε κάποιον! Είμαι παντρεμένη εδώ και 8 χρόνια με τον άντρα μου και έχουμε και 2 μικρά παιδάκια 3 & 6 ετών. Αυτό που με προβληματίζει είναι ότι νιώθω εδώ και πολύ καιρό ότι η ζωή μου έχει τελειώσει. Παντρεύτηκα τον άντρα μου γιατί ήμασταν πολλά χρόνια μαζί και ήταν το φυσικό επακόλουθο, αν και εκείνη την περίοδο δεν ήμουν πια ερωτευμένη μαζί του. Και θα μου πεις τότε γιατί έκανες παιδιά; Η απάντηση είναι γιατί νόμιζα ότι θα ξανανιώσω κάτι γι’ αυτόν αν κάναμε οικογένεια. Δε νιώθω πια όμως τίποτα. Είμαι 37 και νιώθω 57. Βαριέμαι πάρα πολύ και όλα μου φαίνονται μάταια.
Νιώθω πάρα πολλές τύψεις που τα λέω αυτά, έχω πάρει σβάρνα όλες τις στήλες και γράφω, γιατί αν τα πω σε κάποιον φίλο μου θα με κρίνει πολύ άσχημα! Θα εκτιμούσα πάρα πολύ κάποια συμβουλή. Ε.
Αγαπητή Ε,
πραγματικά λυπάμαι όταν οι άνθρωποι βρισκόμαστε τόσο παγιδευμένοι σε καταστάσεις, γιατί όλα είναι κυρίως στο μυαλό μας. Εγώ δεν θα σου πω τίποτα του τύπου: «Είναι ο άντρας σου με αυτόν θα κάτσεις» ή «τα παιδιά χρειάζονται τους γονείς τους μαζί». Τα παιδιά το μόνο που χρειάζονται για αρχή είναι ευτυχισμένους γονείς. Παίρνω ως βάση ότι έχεις προσπαθήσει τόσα χρόνια, αλλά δε σου βγαίνει, βρε παιδί μου. Τί να κάνουμε; Να σε κρεμάσουμε στην πλατεία του χωριού και να σε αλείψουμε με πίσσα και πούπουλα;; Σαν πρώτο βήμα, λοιπόν, θα σου έλεγα να δεις κάποιον ψυχολόγο για να σε βοηθήσει να απαλλαγείς από τις τύψεις και να δεις πιο καθαρά ότι αυτό που ζεις είναι η ζωή σου, και έχεις το δικαίωμα, σεβόμενη πάντα τους άλλους, να τη ζεις όπως θες. Δεν ξέρω τι σου λένε από τις άλλες στήλες, εγώ πάντως στηρίζω να αρχίσεις να σκέφτεσαι ότι πάντα έχουμε επιλογές όσο έχουμε δύο πόδια και δύο χέρια.
(p.s. Εσείς οι μικρότερες να μαθαίνετε από το παραπάνω mail και να μην παντρεύεστε για το λευκό φόρεμα και το φαντεζί party!)
Kαλό Πάσχα και να/ναι ευκολοχώνευτο το αρνάκι!
Για να μοιραστείτε τον πόνο σας
zanax@marathonpress.gr
